Mr. not so perfect
Beste barman,
Waarom is het toch altijd zo dat als je de mr. Perfect (for now) hebt opgegeven en je de moed hebt verzameld je een weg te banen door de lege Ben & Jerry’s bakken naar het eind van de tunnel, jouw mr. perfect toch altijd als het licht aan het eind verschijnt?
Je hebt tranen gelaten over het feit dat hij je niet ziet zitten. Je hebt het hem niet expliciet gevraagd want dat is eng, maar je hebt besloten niet meer te fantaseren over jullie huwelijksnacht en/of liefdesbaby. Het heeft namelijk toch geen zin. En dan, als bliksemschicht bij heldere storm zit hij opeens naast je bij het personeelsdiner en lacht om je grappen. Huh?! Ja, hoor, het is echt. Vervolgens knijpt hij even in je arm. Vraagt als klap op de vuurpijl hoe het met iets gaat waarvan je allang was vergeten dat je zelfs dat had gedeeld en je hart maakt weer haar vertrouwde sprongetjes.
Blijkbaar heb je iets gedaan wat hem weer tot je heeft aangetrokken. Het zal wel het feit zijn dat je hebt besloten dat hij je geen ene **** meer kan schelen. Maar juist op het moment dat hij je zijn stralende lach laat zien (en het hoofd in kwestie normaliter altijd op grumpy cat staat) begin je je onzeker te voelen. Hij let wel degelijk op me. Heb ik rucola tussen m’n tanden? Zit m;n haar wel goed? Heb ik iets gemorst... na de ellenlange checklist ben je klaar voor een echt potje flirten. Je recht je rug. Voorgevel vooruit. Haar in model en gaan met die banaan. En ja hoor, je bent hem weer kwijt. Het momentum is verloren. Mr. Perfect heeft op onverklaarbare wijze opgemerkt dat er bij jou weer een sprankje hoop is gesprongen en heeft lach verruild voor een streep waar menig emoticon jaloers op zou zijn.
Terug naar de overheerlijke pizza waar je je zo op hebt verheugd, maar die inmiddels koud is.
Tsja lieve barman, wat is dat toch? Doen jullie dat expres? Hebben jullie het door als er bij ons hoop ontstaat tot iets meer dan een aai over de bol?
Gelukkig ben jij anders!
x