#mysli-papierowe

[kruche-motyle]

“If you can dream it, you can do it” - Walt Disney

       Według mnie temat marzeń jest niezwykle istotny. Przychodzę dzisiaj podzielić się z Wami dość znaną myślą Walta Disneya, jednak tym razem staram się udowodnić, że słowa te są ponadczasowe i są pewną wskazówką w spełnianiu własnych marzeń. Jaka to wskazówka? Dowiesz się, czytając Papierowe Myśli.  Serdecznie zapraszam, Marika

[kruche-motyle]

Wszyscy cierpimy na mimikrę. Indywidualność.

Z pewnością można stwierdzić, że każdy z nas cierpi na mimikrę. Upodabniamy się do innych po to, by zyskać w ich oczach, czy też stać się częścią jakiejś grupy / społeczeństwa. Jednak takie “udawanie” sprawia, że w jakiś sposób tracimy na swojej indywidualności. Wygląd, zachowanie, doświadczenie, myśli często się powtarzają wśród innych osób, a my, próbując się do kogoś upodobnić (czasem nawet świadomie), nie ułatwiamy pokazania naszej oryginalności. Czy w dzisiejszych czasach człowiek ma szansę zachować własną indywidualność? Dowiecie się tego na Papierowych Myślach.

[kruche-motyle]

Studia

      Mija ponad pół roku, od kiedy po raz pierwszy przekroczyłam progi swojej uczelni. Kiedy podejmowałam się studiów, starałam się znaleźć jak najwięcej informacji o tym, jak one wyglądają, czym się różnią od liceum, a także szukałam jakiś rad, jak przetrwać pierwsze tygodnie. Część rzeczy się potwierdziła... Niektóre z nich, mimo tego, że byłam wcześniej uprzedzona, wywołały we mnie szok. O innych natomiast nie dowiedziałam się, ani z internetu, ani od tych ludzi, z którymi rozmawiałam na temat studiów. Musiałam sama doświadczyć, by zauważyć to, o czym inni tak zawzięcie milczeli. Dzisiaj chciałam się z Tobą podzielić tym, co mnie najbardziej zaskoczyło na studiach. Są to pewne różnice, niuanse, których trudno szukać w internecie, a także są to rzeczy, o których nieważne ile człowiek będzie czytał, w praktyce zawsze będą zaskakiwać. Słowa te kieruję przede wszystkim do tych, którzy jeszcze nie rozpoczęli swojej przygody ze studiami, choć myślę, że i moi rówieśnicy znajdą tu coś dla siebie.

Serdecznie zapraszam na Papierowe Myśli.

[kruche-motyle]

Dzień dobry! Cześć! Czołem! Witajcie!

     Jakkolwiek by nie rozpocząć, każde zdanie będzie w tej sytuacji zbyt śmieszne lub zbyt ckliwe. Najlepiej jest to wyrazić jednym słowem: powróciłam. Nie liczę na to, że ktoś został, choć byłoby mi niezmiernie miło, gdyby się okazało, że jest jeszcze ktoś, kto przez cały ten czas w głębi serca liczył na to, że jeszcze wrócę. Dziękuję tym, którzy wierzyli.

      Mówią, że tłumaczą się jedynie ludzie mało pewni siebie, nieodpowiedzialni. Jakkolwiek, by to o mnie nie świadczyło, pojawienie się po tak długiej nieobecności wymaga jednak jakiegokolwiek wyjaśnienia - przynajmniej w moim mniemaniu. W pewnym momencie obudziłam się i spytałam samą siebie "co ja k*** robię?". Wiecie, że nie mam w zwyczaju kląć, lecz pewna sytuacja nagle mnie w czymś uświadomiła i żadne inne słowa nie były w stanie oddać tego, co poczułam. Zrozumiałe, jeśli coś zajmuje mniej lub więcej czasu, jeśli przez to trzeba zrezygnować z niektórych rzeczy, jednak jest to nienormalne, gdy ta rzecz / czynność zaczyna zastępować każdy aspekt życia. Musiałam dotrzeć dopiero do tego punktu, by zrozumieć, że w gruncie rzeczy się wyniszczam. Zwolniłam. I tak szybko tego nie zmienię. Czy słusznie robię? Dla siebie na pewno, a reszta może nawet przeminąć, ponieważ - heloł! - jest ona grą niewartą świeczki, jeśli ceną ma być przepłacenie zdrowia, czy też "najlepszych lat swojego życia". Dzięki, Faust - dobrze wiesz, o co chodzi :) Nie tylko ludzie są w stanie założyć nam kajdany na ręce, dlatego pamiętajcie - nie pozwólcie się zniewolić.

     Trzymajcie się ciepło i do zobaczenia wkrótce,

Marika.