Mike steekt hier een wens ballon aan ter nagedachtenis van zijn nichtje Amira. . #nagedachtenis ##herinnering #remember #rip #kind #child #dochter #daughter (bij Geestmerambacht) https://www.instagram.com/p/Brzy7ohhtfq/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=xzzrv19q1yet
Mike steekt hier een wens ballon aan ter nagedachtenis van zijn nichtje Amira. . #nagedachtenis ##herinnering #remember #rip #kind #child #dochter #daughter (bij Geestmerambacht) https://www.instagram.com/p/Brzy7ohhtfq/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=lrm8bq9m7dqm
Wil je een ECHTE #Bijzondere #expo zien ?? #Kom dan naar #amsterdamnoord in het @bovenij #zkh @nieuwsuitnoord naar mijn #expositie met meer dan 45 #originele #schilderijen Ook deze #Amsterdam en #magerebrug hangen in de #expo speciaal ter #nagedachtenis aan onze #vriend #Eberhard ook #ajax #muziek #liefde #sail #dieren #schilderijen hangen er #Kom langs en geniet @nhnieuws @at5.nl @gemeenteamsterdam Opening expositie Henk Veen Amsterdam American Hotel geopend door burg... https://t.co/qiRWXO4yBw via @YouTube
#Weekend #TIP #weekendtip Wil je een ECHTE #Bijzondere #expo zien ?? #Kom dan naar #amsterdamnoord in het @bovenij #zkh @nieuwsuitnoord naar mijn #expositie met meer dan 45 #originele #schilderijen Ook deze #Amsterdam en #magerebrug hangen in de #expo speciaal ter #nagedachtenis aan onze #vriend #Eberhard ook #ajax #amsterdam #muziek #liefde #sail #dieren #schilderijen #Kom langs en geniet @nhnieuws @at5.nl
Een beeld gemaakt op de #vooravond ter #nagedachtenis aan de #aanslagen op #22maart2016 in #zaventem en #brussel. Sterkte aan ideeeen .. (bij Steenokkerzeel)
De les eindigde met een vers uit het evangelie van Mattheus. Mijn klasgenoten luisterden met aandacht naar meneer Houtstra, onze godsdienstleraar die het lesuur wilde afsluiten.
‘Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden,’ bulderde de stem van meneer Houtstra door het lokaal. Ik voelde een golf van misselijkheid over me heen komen. Mijn knokkels kleurden wit toen ik de zijkanten van mijn tafel stevig vastgreep. Het klaslokaal leek op me af te komen en de stilte werd verbroken door de kletterende stoel die in aanraking kwam met de grond. Ik realiseerde me dat ik rechtop stond in het klaslokaal en mijn klasgenoten me aankeken.
‘Voel je je wel goed, Rutger?’
Meneer Houtstra sloeg zijn Bijbel dicht en kwam naar mij toe lopen. De schoolbel rinkelde op de achtergrond, terwijl hij mij opnieuw op mijn stoel zette. Mijn klasgenoten verlieten als een wervelstorm het lokaal en de stilte keerde weer terug.
‘Het zal ook niet gemakkelijk voor je zijn, de eerste schooldag zonder Reinier,’ zei hij. Met een sip gezicht keek hij naar de lege stoel naast mij.
Reinier was nu een week dood. Het verhaal had ons kleine dorp geschokt door de plotselinge afwezigheid van de bakkerszoon. Altijd goedlachs en in voor een praatje. Toch bleef zijn beeltenis aanwezig door de schoolfoto die werd vergezeld van een kaars bij de ingang van onze school. Enkele leerlingen stonden snikkend voor de foto en spraken op een zachte toon met elkaar. Opnieuw zag ik zijn bebloede hoofd nadat het met volle snelheid in aanraking was gekomen met de voorruit. Ik versnelde mijn pas en liep richting mijn kluisje.
Ik besloot me voor de rest van de dag ziek te melden en zag de meelevende blik van de conciërge.
‘Jullie waren onafscheidelijk. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar het voor je moet zijn om op school te zijn.’ Hij legde een hand op mijn schouder en duwde me langzaam richting de uitgang. Ook in het fietsenhok zag ik leerlingen die me anders aankeken en achter mijn rug hoorde ik gefluister dat maar over één ding kon gaan. Ik werd ziek van iedereen die me wilde steunen. Continue vertelden ze aan me hoe erg ze het wel niet vonden. Toen de voordeur in het slot viel, liet ik weten dat ik thuis was. Ik wist dat het geen enkele zin had om mijn aanwezigheid aan te kondigen. Het lege huis voelde op dit moment als een troost en de afwezigheid van mijn ouders was niets nieuws voor me. Toen ik acht jaar werd, kreeg ik van mijn ouders een huissleutel en legden ze mij uit hoe speciaal het was om een sleutelkind te zijn. Wat een bullshit. Op dit soort eenzame momenten ging ik naar Reinier die zijn vader vaak hielp in de bakkerij. De volle geur van versgebakken brood kietelde dan mijn neus en de brede glimlach van Reinier was het eerste wat ik zag. Dit zouden de laatste herinneringen aan hem moeten zijn in plaats van het gorgelende geluid terwijl hij stikte in zijn eigen bloed.
We gilden de longen uit ons lijf. De adrenaline versterkte ons gevoel van vrijheid meer en mijn voet duwde het gaspedaal steeds verder naar beneden. We hoefden met niets en niemand rekening te houden en behendig cirkelde ik om de oranje pylonen heen die uiteindelijk de oprit naar de snelweg zouden vormen.
‘Wil jij dadelijk een stukje rijden?’, riep ik naar Reinier terwijl ik de radio iets zachter zette. Maar toen ik hem aankeek zag ik zijn blik verstarren en bracht hij zijn vinger omhoog. Ik draaide mijn blik richting de weg en zag een donker vierkant voorwerp voor ons opdoemen. De daaropvolgende klap was overweldigend en het leek of de auto zich om het voorwerp voor ons had gevouwen. Het werd donker voor mijn ogen en mijn handen gleden langzaam van het stuur.
Twee weken geleden kopte onze regionale krant dat de provinciale weg voor langere tijd afgesloten zou worden, omdat de oprit naar de snelweg eindelijk aangelegd zou worden. In het begin van de meivakantie probeerden Reinier en ik te verzinnen hoe we ons deze week zouden vermaken. Terwijl ik de volgende krant in een brievenbus stopte, voelde ik mijn mobieltje in mijn broekzak trillen.
De regionale weg gaat dicht, dit is onze kans! Mijn ouders zijn deze week weg met vrienden en laten de auto thuis. Heb je zin om een testritje te maken? J
Reinier en ik waren echte autogekken en de wanden van onze slaapkamers werden gesierd met posters. We konden niet wachten tot we konden starten met het nemen van rijles. Onze gesprekken in de pauze gingen over het vermogen van motoren en welke auto de beste wegligging had. Niet bepaald de gesprekken waar we de meisjes mee konden interesseren, maar op dat moment leefden we maar voor één ding. Ik drukte op beantwoorden en typte snel een sms’je.
Eens zien of de auto van die ouwe van jou de 160 kan halen… We wachten tot het avond is zodat we niet worden gezien door jouw buren, die stomme gluurders!
Al fluitend bezorgde ik de rest van de kranten in de buurt. De blauwe Opel Corsa van de vader van Reinier zou zich vast lenen voor een testritje. Opnieuw voelde ik de trilling van mijn mobieltje en zijn berichtje zorgde voor een brede glimlach op mijn gezicht.
Oké, dat is geregeld. Kom donderdagnacht om 03:00 uur naar mijn huis en we zullen weten wie de weddenschap wint.
Ik keek nu terug naar het sms’je en besefte me dat het niet goed was dat onze afspraak zo zwart op wit stond. Resoluut verwijderde ik het bericht dat de aanloop was geweest naar die ene fatale avond. Mijn handen trilden en mijn geweten begon me parten te spelen. Ik liet me achterover vallen op mijn bed en langzaam gaf ik me over aan de slaap die als een deken over mij heen viel.
Het leek alsof ik uit een nachtmerrie ontwaakte, maar al gauw kwam het besef dat ik klaarwakker was en alles om mij heen de bikkelharde realiteit was. Mijn armen en benen voelden stram en voorzichtig testte ik of ik me zonder problemen kon bewegen. Toen ik me omhoog wilde bewegen uit de bestuurdersstoel voelde ik een drukkend gevoel dat mij opnieuw op mijn plaats duwde. Ik besefte dat de gordel mijn lichaam stevig in de stoel drukte. Na de felle klik schoot mijn reddingsmiddel op zijn plek en kon ik me al vrijer bewegen. Ik rook een doordringende lucht die mijn adem wegnam. Het leek een mengeling van verschroeid kunststof en benzine. Het tikkende geluid van de motor leek me te vertellen dat ik het voertuig zo snel mogelijk moest verlaten. Ik keek opzij en mijn blik werd vastgepind op de bloeddoorlopen ogen van Reinier. Hij had geen gordel gedragen waardoor hij door de auto heen en weer was geslingerd. Toen ik mijn hand uitstak om hem bij zijn pols te pakken, hoorde ik een misselijkmakend gegorgel dat uit zijn keel voortkwam. Zijn vingers klauwden naar mijn hand, maar de paniek overviel me zo plotseling dat ik niet wist hoe snel ik de auto moest verlaten. De koele avondlucht kalmeerde me enigszins en nu pas werd me duidelijk hoe erg de ravage was. De Opel Corsa had zich met volle kracht om een asfalteermachine gekruld, die klaarstond voor de volgende werkdag. Ik snelde me naar de passagierskant en probeerde Reinier rechtop te zetten. Hij zakte meteen onderuit en zijn hoofd bungelde heen en weer als die van een lappenpop. Ik moest hem hier weg krijgen, maar hoe?
Toen ik mijn ogen opendeed zag ik dat het inmiddels vijf uur was geworden. Mijn ouders hadden beiden een zakendiner dus was het mijn taak om zelf voor het avondeten te zorgen. Maar eten was wel het laatste waar ik op dit moment behoefte aan had. Ik startte mijn computer op en ging naar de website van de regionale krant. Het bericht van het auto-ongeluk stond nog steeds bovenaan de webpagina en iedere dag weer werden er steunbetuigingen achtergelaten. De foto van het uitgebrande autowrak moest het publiek duidelijk maken wat voor onbezonnen daad het ritje van de vijftienjarige was geweest. Alleen vertelt het artikel niet het werkelijke verhaal van wat er die avond echt is gebeurd.
Ik kon hem onmogelijk terug naar huis slepen. Zijn gewicht drukte nu al op me als een blok beton. Met mijn handen klopte ik op mijn jaszakken maar ik vond geen mobiele telefoon.
‘Ik weet het, ik doe mijn best om hulp te zoeken,’ probeerde ik Reinier te kalmeren. Ik moest zorgen dat hij meer ruimte kreeg en ik besloot hem naar de bestuurderskant van de auto te brengen. Zijn schoenzolen schraapten over het pasaangelegde asfalt. Zachtjes liet ik hem op de bestuurdersstoel zakken en tikte hem op zijn wang. Zijn ogen probeerden mijn gezicht op te zoeken, maar ze bleven rondtollen.
‘Blijf hier zitten, ik ga terug naar het dorp om hulp te halen,’ zei ik tegen hem terwijl ik de bestuurdersstoel iets achterover zette. Ik draaide me om en hoorde hoe zijn gegorgel in geluid toenam. Ik voelde een dikke traan over mijn wang naar beneden glijden. De weg naar huis leek kilometers lang en ik wist niet meer zeker of het wel zo slim was of ik degene was die hulp moest gaan halen. Hoe verklaarde ik wat er die avond allemaal gebeurd was? Reinier zou vast door de wegwerkers gevonden worden wanneer zij over een paar uur aan hun dienst zouden beginnen. Een knal bracht mij terug naar de realiteit. Ik keek om, zag een grote vuurzee en zette het op een rennen.
In een waas stopte ik mijn kleren in de wasmachine. Ik schrok van mijn eigen spiegelbeeld en zag een rode streep schuin over mijn borst heen lopen. Een wrange herinnering aan deze avond. Ik liet me achterover op bed zakken en werd overvallen door slaap.
Vijf dagen later stond ik bij een dichte doodskist en staarde ik naar de foto waar Reinier breed lachend op stond. Ik voelde me een verrader toen ik aan iedereen in de kapel vertelde dat ik niet kon geloven dat je er niet meer bent.
Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. Elke overeenkomst met bestaande personen berust op toeval.
