bir gün, çok sevdiğim bir ablam yanıma gelip "bir gün, umarım sana bu şarkıyı birisi, en içten şekilde söylesin" diyerek, dinletmişti bana bu şarkıyı. o günden beri bambaşka yeri vardır bende. aradan yıllar geçti. bu şarkıyı hayatıma giren herkese dinlettim. kimde iz bıraktı, kimde bırakmadı, kim hatırladı, kim hatırlamadı orası da bende. en derinimde... bu gece, konserde değildim. giden bir abimden rica ettim ve şarkıyı çekti benim için. videoyu izlediğim dakikadan beri öyle değişik hisler yaşadım ki. birini güzel görmek, dünyalar kadar güzel görmek kolay da, birine "en benim!" diyebilmek için ne gerekli? verilebilecek bir sürü cevap var. üstelik hiç biri de öyle zor şeyler değil. belki biraz benimseyiş, belki biraz anlayış, belki de biraz şefkat... cevabı ne olursa olsun, "ben!"den önce, "dünyanın en güzel, en benim kızı!"nı sahiplenebilmek mesele. bencilliklerinden arınmış, anlayışlı sevgiler dilerim hepimize. 🧡
