#nog steeds

[hetbeginvanik]

Alsof vergeten een mogelijkheid is.

- Vooral op dagen zoals deze

[ochtendstorm]

Het is dat verdriet dat uw hele lichaam pijnigt. Dat uw ledematen doet opkrullen, uw nagels doet snijden. Het zijn uw spieren die spannen, en uw schouders die je ondertussen al jaren niet meer in rustmodus krijgt. Het is die lucht die de bodem van uw longen niet bereikt en het lood dat in uw maag ligt. Het zijn de rillingen, het is de koude, de warmte. Het zijn tranen die stromen, hoewel het vaker jij die voor je uit staart is. Mondhoeken naar beneden, stembanden die willen schreeuwen, wenkbrauwen die fronsen, pijn in uw ogen, maar die er niet uit wilt lopen.

[diepinmijngedachten]

En ik voel me zo boos, woedend, gefrustreerd, maar vooral verdrietig en moe.

Ik weet niet waarom

[gezongen-woorden]

En alles is een beetje jij.

Spinvis - Artis. 

[lelieblad]

vroeger dacht ik dat ik beter was dan de rest want ik was nooit geobsedeerd met 'echte' mensen (denk aan justin bieber, one direction, kpop) tot ik leerde dat fictionele personages ook onder parasociale relaties vallen en ik niet had gestudeerd voor mijn biologie-examen omdat ik een gebroken hart had vanwege de gebroken harten van personages in een manga die ik toen las

[hagelslag]

morgen verkiezingen!

[mashoeffel]

BwjskksnsbwbhsiqkNbwbwkskqkbwhxuxu

[ishalldreamforevermore]

Ik heb van je gehouden (heel veel).

echt waar