Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο την πορεία του John Galliano μπορεί να διαπιστώσει ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες που έχουν περάσει ποτέ από τον χώρο της μόδας.
Η ιδιοφυΐα του John Galliano έγκειται στο γεγονός ότι ήταν ένας εξαιρετικός couturier που μπορούσε να συνδέσει διαφορετικές (και φαινομενικά αταίριαστες) κουλτούρες και επιρροές και όχι μόνο να βγάλει ένα show το οποίο θα δώσει συναίσθημα και τροφή για σκέψη με μία μοναδική αισθητική αλλά και (όπως φάνηκε και στην πορεία της καριέρας του) να προσαρμοστεί σε γίγαντες οίκους όπως τον Dior (και αργότερα Maison Margiela) και να κρατήσει τόσο την ταυτότητα του οίκου όσο και την δική του προσωπικότητα μέσα σε αυτό που παρουσίαζε. Το όραμα και η προσωπικότητα του Galliano ήταν, είναι και θα είναι αυτό που αρμόζει σε έναν οίκο με την ιστορία και το μέγεθος του Dior, ειδικά στην υψηλή ραπτική.
Ο CEO του κολοσσού LVMH, Bernard Arnault, κάποτε είχε συγκρίνει τον John Galliano με τον Christian Dior λέγοντας ότι "έχει τον ίδιο αξιοσημείωτο συνδυασμό ρομαντισμού, θηλυκότητας και καινοτομίας." Για όσους δεν το γνωρίζουν, μπορεί αυτήν την στιγμή ο οίκος Dior να έχει γίνει συνώνυμο με την κλασσική κομψότητα, παρόλα αυτά στα χρόνια που ζούσε ο Christian Dior, ο οίκος έκανε τρομερές καινοτομίες στον χώρο της μόδας, ακόμα και το New Look που πλέον το έχουμε σαν κάτι κλασσικό, τότε λεγόταν New Look διότι πραγματικά ήταν κάτι επαναστατικό, μάλιστα αμφιλεγόμενο για την εποχή σχέδιο (οι φεμινίστριες της εποχής έκαναν διαμαρτυρίες εναντίον του).
Ο John Galliano, λοιπόν, έκανε shows. Μπορεί κάποιου να μην του άρεσε η συλλογή, μπορεί να τον σόκαρε το θέμα, αλλά όλοι συμφωνούσαν ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει ένα show σαν τον Galliano. Πέρα, λοιπόν, των εξαιρετικών επιρροών τέχνης, διαφορετικών κουλτούρων και μόδας, κάτι που προσέχει κανείς στις επιδείξεις του Galliano είναι η μουσική. Αυτό γιατί αρχικά ενώ φαίνεται σαν ένα συνονθύλευμα ανόμοιων ειδών και μία συνεχής αλλαγή που σε κρατάει σε εγρήγορση και ταυτόχρονα σε κάνει να απορείς, όταν αρχίζει κάποιος να καταλαβαίνει την συλλογή και να την βιώνει, μπορεί να καταλάβει ότι η μουσική στα show του Galliano δεν ήταν απλά ένα background αλλά η ολοκλήρωση ενός έργου τέχνης.
Φυσικά, αυτό δεν είναι τυχαίο, καθώς ο John Galliano ήταν πολύ καλός φίλος με τον DJ και τραγουδιστή Jeremy Healy, με τον οποίο δούλεψαν μαζί σε όλες τις συλλογές του σχεδιαστή. Η δημιουργική ικανότητα του John Galliano να συνδυάζει φαινομενικά ανόμοια πράγματα (από το να παρουσιάζει μία Matrix inspired συλλογή στις Βερσαλλίες, μέχρι το να αναβαθμίζει το κλασσικό royalty στυλ με rock and roll αισθητική) και να τα δένει τόσο αρμονικά κρατώντας την προσωπικότητα του, παντρεύτηκε ιδανικά με την απίστευτα ενδιαφέρουσα μουσική ματιά του Healy. (Στα comments παραθέτω άρθρο που έχει την ιστορία των δύο δημιουργών καθώς και ιστορίες backstage της δημιουργίας των soundtrack από κάποια από τα πιο δημοφιλή show). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν κάποια από τα ωραιότερα soundscapes που έχουν υπάρξει σε επιδείξεις μόδας.
Το παρακάτω βίντεο είναι από την προσωπικά αγαπημένη μου συλλογή λόγω της ιδιαίτερης αδυναμίας που έχω στην "Madama Butterfly". Με αυτό το show, ο Galliano γιόρτασε 10 χρόνια ως creative director στον οίκο Dior και ως φόρο τιμής στον Christian Dior παρουσίασε το New Look σε έναν extravagant Ιαπωνικό συνδυασμό. Το soundscape φυσικά θα έπρεπε να είναι αντάξιο της περίστασης. Όπως θα περίμενε κανείς, η συλλογή ξεκινάει με ένα remix του Un bel di vendremo της όπερας Madama Butterfly (Madam Butterfly - Malcolm McLaren). Στη συνέχεια υπάρχει μία ιδανική για αυτούς που έχουν mood swings μίξη που περιέχει το Song to the Siren - This Mortal Coil, Stranger in Moscow - Michael Jackson, The Cars - Drive, Alice - Cocteau Twins, Songbird - Fleetwood Mac και πολλά άλλα τα οποία μπορείτε να τα δείτε στο βίντεο.
Για έναν σχεδιαστή είναι σημαντικό να έχει ανοιχτό μυαλό και να δέχεται προσλαμβάνουσες από παντού. Η ιστορία της μόδας είναι εξαιρετική, αλλά ο οποιοσδήποτε θέλει να το πάει ένα βήμα παρακάτω οφείλει να ανοίξει τα μάτια του και να δει πέρα από τις βιτρίνες και τα τετριμμένα. Η μουσική είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της μόδας, το ίδιο και η ζωγραφική, η λογοτεχνία αλλά και η φύση. Όσο περισσότερα τα ερεθίσματα τόσο πιο ενδιαφέρουσα η δουλειά, ιδιαιτέρως όταν κάτι έχει την προσωπικότητα του δημιουργού. Οι εικόνες που μας μένουν μετά από χρόνια είναι αυτές που έχουν να διηγηθούν μία ιστορία και αυτές που από πίσω τους έχουν μία σκέψη βαθιά.
Πλέον τα shows έχουν καταλήξει να είναι άψυχες εικόνες που ζητούν προκλητικά και με αγένεια να αγοραστούν όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Αυτό φυσικά έχει ως αποτέλεσμα το fashion week ως θεσμός να έχει απαξιωθεί σε σημείο που τείνει να καταργηθεί. Θεωρώ πως είναι τρομερά σημαντικό να ανατρέχουμε σε τέτοιου είδους shows και να βλέπουμε πόσο ζωτικό για την ύπαρξη της μόδας είναι να συνδυάζουμε την κουλτούρα, την τέχνη, τον πολιτισμό και την κοινωνία μας με την μόδα και να ξεφύγουμε από το επιφανειακό κομμάτι του εμπορίου.
