konsantre yaşamlara aidiz gibi geliyor zaman zaman. acılarımız sevinçlerimiz hep sıkıştırılmış birer kargaşa, kaos. içim sık ve ağır duygu değişiklikleriyle aşınmaktan harabeye döndü. zaman gelecek, küçük ruh parçalarından oluşan soğuk, kasvetli, boş bakışılı, hor görüşlü bir günümüz insanına dönüşeceğim diye ödüm kopuyor. gidişler ve geri dönmeyişlerle dolu tüm hisler, ellerim soğudukça ruhumdan kopan parçaların yokluğunu daha derinden hissetmekteyim, çok ağır apağır.






















