#omades

[tinovalduvieco]

Posta de sol d’avui des de la plaja de Garbí.

Calella.Maresme 23-01-2023

©Tino Valduvieco

[spoilersgr]

Τσιόδρας στη σύσκεψη Μητσοτάκη: Προσοχή στις ομάδες 18-34 ετών

Σε λίγη ώρα το διάγγελμα του πρωθυπουργού Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε για ακόμη μια φορά ο καθηγητής παθολογίας και λοιμωξιολόγος, Σωτήρης Τσιόδρας, κατά τη διάρκεια της σημερινής σύσκεψης υπό τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη με τους 13 Περιφερειάρχες. Ο λοιμωξιολόγος τόνισε ότι πρέπει να εφαρμοστούν τα μέτρα στις ηλικίες 18 ως 34 καθώς εκεί παρατηρείται μεγαλύτερη έξαρση του ιού. Ενώ προειδοποίησε πως αν ο ιός μεταφερθεί στις μεγαλύτερες ηλικιακά ομάδες το αποτέλεσμα θα είναι η πίεση στο Σύστημα Υγείας. Αρχικά, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης τόνισε πως πρέπει να αποφευχθούν μέτρα τα οποία θα έχουν βαρύ οικονομικό αντίκτυπο. Συγκεκριμένα είπε: «Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι στη συνολική προσπάθεια να αποφύγουμε μέτρα τα οποία θα έχουν βαρύ οικονομικό αντίκτυπο σας χρειαζόμαστε όλους συμμάχους. Είναι πάρα πολύ σημαντικό το κεντρικό κράτος, αλλά και η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και η Τοπική Αυτοδιοίκηση να συνεργαζόμαστε. Να είναι σε πλήρη εγρήγορση οι ελεγκτικοί σας μηχανισμοί αλλά και εσείς μέσα από τον δημόσιο λόγο τον οποίον αρθρώνετε να υποστηρίζετε τις πρωτοβουλίες», και πρόσθεσε πως τα μέτρα είναι αποτελεσματικά αν εφαρμόζονται. Από την πλευρά του, ο υπουργός Υγείας, Βασίλης Κικίλιας, αναφέρθηκε στις ενέργειες που έχουν γίνει για την ενίσχυση του Συστήματος Υγείας, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος ζήτησε «να αυξηθεί το βάρος της Αυτοδιοίκησης στην εφαρμογή των μέτρων». Ενώ από τους περιφερειάρχες ζητήθηκε να λαμβάνουν κι αυτοί την πλήρη ενημέρωση που παρουσιάστηκε σήμερα και να αρθούν γραφειοκρατικά εμπόδια για την ταχύτερη προμήθεια υλικού για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Σήμερα στις 7 το διάγγελμα Υπενθυμίζεται πως σήμερα το απόγευμα στις 7:00 ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα απευθύνει διάγγελμα με αφορμή τη ραγδαία αύξηση κρουσμάτων κορονοϊού στη χώρα μας. Αναμένεται να ανακοινωθούν νέα μέτρα ενάντια στην διασπορά της πανδημίας. «Το απόγευμα θα έχω την ευκαιρία να απευθυνθώ στον ελληνικό λαό», είπε κατά τη διάρκεια της συνάντησης που είχε νωρίτερα με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. «Είμαστε αντιμέτωποι με δεύτερο κύμα, που έχει έρθει στην πατρίδα μας», είπε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός. Και στη συνέχεια εξήγησε ωστόσο πως «η χώρα μας τα πηγαίνει καλύτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες». Τα νέα μέτρα που θα ανακοινωθούν πιθανότατα θα είναι τα εξής: Yποχρεωτική χρήση μάσκας σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους Περιορισμός της κυκλοφορίας τις νυχτερινές ώρες (σε περιοχές ενταγμένες στα επίπεδα 3 και 4). Πηγή: health4u.gr

[spoilersgr]

Στην τελική ευθεία για τους ομίλους οι ελληνικές ομάδες

Κρασνοντάρ-ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός-Ομόνοια και Σεν Γκάλεν-ΑΕΚ με πολλά ειδικά στοιχήματα στα πρακτορεία ΟΠΑΠ    Τα νοκ άουτ παιχνίδια ολοκληρώθηκαν στο Champions League και οι αγώνες στα play off είναι διπλοί. Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός βρίσκονται ένα βήμα πριν από τους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Ο ΠΑΟΚ, μετά τις προκρίσεις κόντρα στη Μπεσίκτας και τη Μπενφίκα, θέλει να βγάλει νοκ άουτ και την Κρασνοντάρ. Η πρώτη αναμέτρησή τους θα διεξαχθεί απόψε, στις 22:00, στη Ρωσία. Τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις του ξεκινά ο Ολυμπιακός. Αύριο, στις 22:00, θα υποδεχτεί στο Καραϊσκάκη την Ομόνοια με στόχο να πάρει σκορ πρόκρισης. Στη μάχη των Κυπέλλων Ευρώπης μπαίνει και η ΑΕΚ. Την Πέμπτη, στις 21:30, θα αντιμετωπίσει τη Σεν Γκάλεν, σε νοκ άουτ παιχνίδι στην Ελβετία. Σε περίπτωση που πάρει την πρόκριση θα αγωνιστεί στα play off του Europa League για μία θέση στους ομίλους με τη νικήτρια του ζευγαριού Βόλφσμπουργκ-Ντέσνα Τσερνίγκοφ.   Πάνω από 200 επιλογές από το Πάμε Στοίχημα    Το Πάμε Στοίχημα προσφέρει περισσότερες από 200 επιλογές για τους τρεις αγώνες των ελληνικών ομάδων στα Κύπελλα Ευρώπης, Κρασνοντάρ-ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός-Ομόνοια και Σεν Γκάλεν-ΑΕΚ. Οι παίκτες του Πάμε Στοίχημα μπορούν να ποντάρουν, μεταξύ άλλων, στα ακόλουθα ειδικά στοιχήματα: Πρόκριση Ομάδα που θα σκοράρει/χάσει πέναλτι Αυτογκόλ Παίκτης που θα σκοράρει και θα κερδίσει η ομάδα του Παίκτης που θα δεχτεί την πρώτη κάρτα Παίκτης που θα δώσει ασίστ Στοίχημα χωρίς ισοπαλία Διαφορά νίκης Σκορ πολλαπλών επιλογών Σκορ οποιαδήποτε στιγμή στο παιχνίδι   Επιβραβεύσεις των παικτών στα πρακτορεία ΟΠΑΠ Στα πρακτορεία συνεχίζονται και οι επιβραβεύσεις των παικτών του ΟΠΑΠ. Το Πάμε Στοίχημα προσφέρει τις προωθητικές ενέργειες «Στο Παρά 1», «Boost 13» και «Boost Νίκης», για τις οποίες ισχύουν όροι και προϋποθέσεις. Για να μάθετε περισσότερα για τις επιβραβεύσεις ΟΠΑΠ ρωτήστε τον πράκτορά σας. Για τα πιο δυνατά παιχνίδια, από σήμερα έως την Πέμπτη, το Πάμε Στοίχημα ετοίμασε ξεχωριστό κουπόνι για τα κόρνερ, με τον νικητή των κόρνερ, τα Over/Under 8,5-9,5 και 10,5 κόρνερ.   Κάνεις cash–out και πληρώνεσαι στο πρακτορείο Σε όλα τα παιχνίδια οι παίκτες του Πάμε Στοίχημα, με την εφαρμογή OPAPP, μπορούν να δημιουργούν το δελτίο τους στο κινητό τους, να κάνουν cash-out όπου και αν βρίσκονται και να πληρώνονται σ’ ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ. Επιπλέον έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν ζωντανά την εξέλιξη των αγώνων μέσω live score και live tracker. (πληροφορίες απο το makeleio)

[karxarias]

Η ιστορία της Ρόμα

Η Ρόμα (Ιταλικά: Associazione Sportiva Roma, Αθλητική Ένωση Ρόμα, αναφέρεται ως AS Roma ή απλά Roma) είναι ιταλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ρώμης. Ιδρύθηκε το 1927 μετά από συγχώνευση ομάδων της πόλης και είναι μία από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ιταλίας, καθώς έχει συμμετάσχει σε όλη της την ιστορία στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος (Σέριε Α) εκτός από μία περίοδο, κατέχοντας την δεύτερη καλύτερη σχετική επίδοση μαζί με την Γιουβέντους, πίσω μόνο από την Ίντερ.

Η Ρόμα έχει κατακτήσει το ιταλικό πρωτάθλημα τρεις φορές, είναι ο σύλλογος με τις περισσότερες κατακτήσεις του ιταλικoύ κυπέλλου με εννιά τρόπαια, ενώ έχει κατακτήσει και δύο Σούπερ Καπ. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Εκθέσεων (τον πρόδρομο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ) το 1961, ενώ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1984, όπου στον εντός έδρας μονό τελικό έχασε στα πέναλτι από την Λίβερπουλ, καθώς και στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1991 όπου ηττήθηκε από την Ίντερ.

Η έδρα της ομάδας είναι το Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, γνωστό ως Ολίμπικο, το δεύτερο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο της χώρας χωρητικότητας 72.698 θέσεων, ενώ το 2009 ξεκίνησε ο σχεδιασμός για την κατασκευή του νέου ιδιόκτητου γηπέδου της Ρόμα στα δυτικά προάστια της Ρώμης με χωρητικότητα 55.000 θέσεις και βασισμένο στα πρότυπα των ποδοσφαιρικών γηπέδων της Αγγλίας.

H Ρόμα είναι μία από τις πιο δημοφιλείς ομάδες της Ιταλίας ενώ η παραδοσιακή της αντίπαλος είναι η Λάτσιο, η άλλη μεγάλη ομάδα της Ρώμης με την οποία μοιράζεται το Ολίμπικο, με το μεταξύ τους ντέρμπι, γνωστό ως Ντέρμπι της Πρωτεύουσας (Derby della Capitale), να είναι μία από τις πιο γνωστές ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες στην Ευρώπη. Ιστορία

Η Ρόμα ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου 1927, από την συνένωση τριών ομάδων της Ρώμης, την Ρόμαν, την Άλμπα-Αουντάτσε και την Φορτιτούντο-Προ Ρόμα. Πρωτοστάτης στην ίδρυση της Ρόμα υπήρξε και ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι ο οποίος, αν και οπαδός της συμπολίτισσας Λάτσιο, επιθυμούσε την ύπαρξη δύο ισχυρών ομάδων στην Ρώμη που θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις ομάδες του Βορρά, σε μια περίοδο που το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας έδινε μεγάλη σημασία στο ποδόσφαιρο.

Στους κόλπους των οπαδών της συγκεντρώθηκαν κυρίως άνθρωποι της εργατικής τάξης και αριστερών φρονημάτων, σε αντίθεση με την Λάτσιο η οποία ήταν περισσότερο δημοφιλής στη μεσαία και ανώτερη τάξη της Ρώμης, με μερίδα οπαδών της μέχρι και σήμερα να ανήκει στον ακροδεξιό χώρο. Το έμβλημα της Ρόμα αποτελείται από την λύκαινα και τα δύο νήπια, τους Ρωμύλο και Ρέμο, που αναπαριστούν τον μύθο της γέννησης της Ρώμης.

Τα χρώματα της ομάδας είναι το σκούρο κόκκινο και το χρυσοκίτρινο, δηλαδή τα επίσημα χρώματα της Ρώμης που συμβολίζουν τον Θεό και το αυτοκρατορικό παρελθόν της πόλης αντίστοιχα. Για τον λόγο αυτό το πιο διαδεδομένο προσωνύμιο της Ρόμα είναι τζαλορόσι (giallorossi), που σημαίνει 'κιτρινοκόκκινοι', ενώ η ομάδα είναι επίσης γνωστή ως λούπι (lupi), δηλαδή 'λύκοι' από το έμβλημά της, και λα Μάτζικα (la Magica), που μεταφράζεται ως 'η Μαγική'.

Όντας ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Σέριε Α την περίοδο 1929–30, η Ρόμα έχει αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία για ολόκληρη την ιστορία της εκτός από την περίοδο 1951–52.

41-42team

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της ομάδας ήρθε την περίοδο 1941–42 όταν κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της, ενώ είχαν προηγηθεί συμμετοχές σε τελικούς του ιταλικού κυπέλλου, αλλά στα επόμενα χρόνια έπεσε στην αφάνεια, μέχρι την δεκαετία του '60 οπότε και κατέκτησε δύο εθνικά κύπελλα αλλά και έναν ευρωπαϊκό τίτλο, το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων της περιόδου 1960–61.

83-84team

Η καλύτερη περίοδος της ιστορίας της ομάδας ήρθε την δεκαετία του '80, όταν η Ρόμα έγινε το αντίπαλον δέος της Γιουβέντους στο ιταλικό πρωτάθλημα, φτάνοντας στην κορυφή την περίοδο 1982–83 και κατακτώντας 4 κύπελλα, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1983–84 που διεξήχθη στην έδρα της, το Ολίμπικο της Ρώμης, όπου έχασε το κορυφαίο διασυλλογικό τρόπαιο της Ευρώπης στα πέναλτι από την Λίβερπουλ.

Τίτλοι

Πρωταθλήματα Ιταλίας (3) :1941–42, 1982–83, 2000–01

Κύπελλα Ιταλίας (9) :1963–64, 1968–69, 1979–80, 1980-81, 1983–84, 1985-86, 1990-91, 2006-07, 2007-08

Σούπερ Καπ Ιταλίας (2) : 2001, 2007

Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (1) :1960–61

http://www.sports-history.com

[karxarias]

Η ιστορία της Λιντς Γιουνάιτεντ

Η Λιντς Γιουνάιτεντ (αγγλ.:Leeds United Association Football Club) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με αξιόλογη ιστορία τόσο στο αγγλικό πρωτάθλημα όσο και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Λιντς Γιουνάιτεντ ιδρύθηκε το 1919 στην πόλη Λιντς του δυτικού Γιορκσάιρ, έπειτα από τη διάλυση της Λιντς Σίτι. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Elland Road, χωρητικότητας 40.242 θεατών. Τα χρώματα της ομάδας είναι λευκές φανέλες και παντελόνια με χρυσές και μπλε διακοσμήσεις. Έχει έμβλημα το παγώνι, από το οποίο έχει προέλθει και το παρατσούκλι: «Τα παγώνια» (αγγ.:The Peacocks). Το έμβλημα και το παρωνύμιο προήλθε από την αρχική ονομασία του γηπέδου που ήταν: «The Old Peacock Ground», ονομασία που είχε προέλθει από την πάμπ: «Old Peacock» που βρίσκεται ακριβώς απέναντι.Επίσης, αποκαλείται United και The Whites.   Οι δεκαετίες ’60 και ’70 υπήρξαν οι πιο επιτυχημένες για το σωματείο υπό την καθοδήγηση του μάνατζερ Ντον Ρέβι. Τότε κατέκτησε αρκετά αγγλικά και ευρωπαϊκά τρόπαια. Το 1982 υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία, από την οποία επέστρεψε το 1990 με προπονητή τον Howard Wilkinson. Το 1992 κέρδισε για τελευταία φορά το πρωτάθλημα.   Ίδρυση   Πρόδρομη ομάδα της Λιντς Γιουνάιτεντ υπήρξε η Λιντς Σίτι, η οποία είχε ιδρυθεί το 1904. Αγωνιζόταν στο επαγγελματικό πρωτάθλημα (Football League) αλλά το 1919 αποβλήθηκε από αυτό, έπειτα από κάποιες αντικανονικές πληρωμές ποδοσφαιριστών στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.   Aμέσως, ιδρύθηκε στην πόλη ένας νέος σύλλογος, η Λιντς Γιουνάιτεντ, που αμέσως προσκλήθηκε να λάβει μέρος στη Midland League, στην οποία εντάχθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1919. Η ομάδα των Yorkshire Amateurs, που κατείχε το γήπεδο Elland Road, προσφέρθηκε να το παραχωρήσει στη νέα ομάδα, μιας και πρώτος μάνατζερ ανέλαβε ένας πρώην παίκτης της, ο Dick Ray.   Επίσης, ο πρόεδρος της Χάντερσφιλντ Τάουν, Hilton Crowther, προσφέρθηκε να βοηθήσει, δανείζοντας στη Λιντς Γιουνάιτεντ 35.000 λίρες και φέρνοντας το γνωστό προπονητή Arthur Fairclough από τη Μπέρνλι το Φεβρουάριο του 1820. Με όλες αυτές τις βοήθειες η Λιντς Γιουνάιτεντ έφτιαξε μια αξιόλογη ομάδα και στο τέλος της σεζόν εντάχθηκε στη Football League, την επαγγελματική ομοσπονδία.   Τα πρώτα χρόνια   Τα επόμενα χρόνια η ομάδα σταθεροποιήθηκε στη Β΄ κατηγορία και το 1924 κέρδισε τον τίτλο κι ανέβηκε στην Α΄. Το 1927 υποβιβάστηκε, με αποτέλεσμα την απόλυση του Fairclough και την προώθηση του Dick Ray στη θέση του, που ως τότε ήταν βοηθός του.   Ως την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δυο φορές υποβιβάστηκε και δυο φορές κέρδισε την άνοδο της στην Α΄ κατηγορία. Το 1935 τον Dick Ray διαδέχθηκε ο Billy Hampson, που παρέμεινε 12 χρόνια.   Το 1947 υποβιβάστηκε ξανά, με την ομάδα να έχει τις χειρότερες επιδόσεις στην ιστορία της. Ο Hampson παραιτήθηκε και στη θέση του ήρθε ο Willis Edwards. Παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία ως το 1955-56, οπότε ανέβηκε ξανά στην Α΄ βασιζόμενη στο μεγάλο της αστέρι, τον Τζον Τσαρλς. Όμως, ο Τζον Τσαρλς μεταγράφηκε στην ιταλική Γιουβέντους και μοιραία η Λιντς υποβιβάστηκε πάλι το 1960.   Η χρυσή περίοδος   Το Μάρτιο του 1961 μάνατζερ του συλλόγου ανέλαβε ο Ντον Ρέβι. Την επόμενη σεζόν η ομάδα περνούσε δύσκολες μέρες οικονομικά και αγωνιστικά. Κατάφερε να παραμείνει στη Β΄ κατηγορία μόλις την τελευταία αγωνιστική. Ο Ρεβι κατάφερε να αναστρέψει αυτή την αρνητική εικόνα. Το 1964 ανέβασε την ομάδα στην Α΄ κατηγορία και στη συνέχεια επί μια δεκαετία τερμάτιζε στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος. Επιπλέον, κέρδισε δυο φορές τον τίτλο (1969, 1974), ένα Κύπελλο Αγγλίας (1972), ένα Λιγκ Καπ (1968) και δυο φορές το ευρωπαϊκό Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (1968, 1971). Επίσης, τερμάτισε πέντε φορές δεύτερη στο πρωτάθλημα, έφτασε άλλες τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου, κι από μια φορά στους τελικούς των Κυπέλλων Εκθέσεων και Κυπελλούχων.  

Το 1974 ο Ρέβι άφησε την Λιντς για να αναλάβει την Εθνική Αγγλίας. Τον διαδέχτηκαν ο Μπράιαν Κλαφ, που έμεινε μόνο 44 μέρες, κι ο Τζίμι Άρμφιλντ. Ο βασικός κορμός των παικτών παρέμεινε και το 1974-75 η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αντιμετώπισε τη γερμανική Μπάγερν Μονάχου και παρά το ότι ήταν καλύτερη ηττήθηκε με 2-0, έχοντας πολλά παράπονα από το διαιτητή που ακύρωσε κανονικό γκολ του Πίτερ Λόριμερ. Η ομάδα αυτή, με παίκτες όπως οι: Μπίλι Μπρέμνερ, Τζόνι Τζάιλς, Πίτερ Λόριμερ, Φράνκι Γκρέι, Έντι Γκρέι, Νόρμαν Χάντερ είχε πλέον ολοκληρώσει τον κύκλο της.Ο Άρμφιλντ, με βοηθό τον Ντον Χάου, αναδημιούργησε την ομάδα που παρέμεινε στην κορυφή του αγγλικού ποδοσφαίρου για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως να κατακτήσει τίτλους.   Σύγχρονη εποχή   Ακολούθησαν μέτριες σεζόν και το 1982 η Λιντς υποβιβάστηκε. Ως το 1990 διάφοροι προπονητές προσπάθησαν να επαναφέρουν το σύλλογο αλλά δεν τα κατάφεραν. Τελικά, το 1989-90 ο Howard Wilkinson την ανέβασε πάλι στη μεγάλη κατηγορία. Η ανοδική πορεία συνεχίστηκε αφού την επόμενη σεζόν τερμάτισε τέταρτη και το 1992 κατέκτησε το τρίτο πρωτάθλημα στην ιστορία της.   Ακολούθησαν πολύ μέτριες χρονιές, στις οποίες το μόνο σημαντικό που κατάφερε η ομάδα ήταν να φτάσει στον τελικό του Λιγκ Καπ το 1996. Η επόμενη καλή περίοδος ήταν το 1998, που κέρδισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με κόουτς τον George Graham και το 1999, που τερμάτισε τρίτη κερδίζοντας την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ με μάνατζερ τον Ντέιβιντ Ο’Λίρι και κόουτς τον Έντι Γκρέι.   Στην Ευρώπη κατάφεραν να φτάσουν ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου έχασαν από την τουρκική Γαλατασαράι και του Τσάμπιονς Λιγκ το 2001, όπου αποκλείστηκαν από την ισπανική Βαλένθια.   Όμως, τα οικονομικά ανοίγματα της ομάδας δεν μπόρεσαν να καλυφθούν, αφού δεν βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ το επόμενο έτος. Έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει τον Rio Ferdinand στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι αργότερα κι άλλους καλούς παίκτες. Τελικά, η ομάδα δεν κατάφερε να γλυτώσει τον υποβιβασμό που ήρθε το 2004 έπειτα από 14 χρόνια. Τα χρέη εξακολουθούσαν να είναι μεγάλα και η Λιντς πιέστηκε να πουλήσει ακόμα και το γήπεδό της, το Elland Road.   Το 2007 τα χρέη οδήγησαν την ομάδα στην τρίτη κατηγορία, με την υποχρέωση να ξεκινήσει το νέο πρωτάθλημα με -15 βαθμούς, λόγω παραβίασης των κανονισμών!   Χρώματα – Έμβλημα   Τα πρώτα 15 χρόνια της ύπαρξής της η Λιντς φορούσε ριγέ μπλε-άσπρες φανέλες μα λευκά σορτς.Το 1934 καθιέρωσε τις μπλε-κίτρινες φανέλες, με λευκά σορτς, με το σήμα της πόλης, ως έμβλημα, όπως η παλιά Λιντς Σίτι.Το 1950 άλλαξε τις φανέλες σε κίτρινες με μπλε σχέδια και το 1955 σε μπλε, πάντα με λευκά σορτς. Αυτή ήταν η εμφάνιση της ιστορικής Λιντς Σίτι.Το 1961 ο Ντον Ρέβι καθιέρωσε την κλασική πλέον ολόλευκη εμφάνιση (φανέλα-παντελόνι), μιμούμενος τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1964 επέβαλε ως έμβλημα την κουκουβάγια, που υπάρχει στο λάβαρο της πόλης.

  Το γήπεδο   Αρχικά, το γήπεδο ήταν η έδρα της ομάδας ράγκμπι Holbeck Rugby Club, που αγωνιζόταν στην Northern Rugby Union, τον πρόδρομο της Rugby Football League. Τότε το στάδιο ονομαζόταν The Old Peacock ground, διότι ανήκε στην Bentley's Brewery, η οποία κατείχε την παμπ «The Old Peacock», που ακόμα βρίσκεται απέναντι από το γήπεδο.

  Όταν ιδρύθηκε η Λιντς Γιουνάιτεντ, επιτράπηκε στο νέο σωματείο να δανειστεί το στάδιο μέχρι να καταφέρει να το εξαγοράσει. Έκτοτε η Λιντς αγωνίζεται σε αυτό. Όμως, το 2004 πουλήθηκε από το σύλλογο για να ξεπληρωθούν τα χρέη, με τη συμφωνία να επιστραφεί έπειτα από 25 χρόνια ή όποτε το επιτρέψουν τα οικονομικά του. Έτσι η ομάδα τώρα το χρησιμοποιεί με τη μορφή leasing. Το Elland Road είναι το 10ο σε μέγεθος αγγλικό ποδοσφαιρικό γήπεδο και έχει χωρητικότητα 42.000 θεατών.   Οπαδοί   Η Λιντς Γιουνάιτεντ στηρίζεται εκτός από τους πολυάριθμους φανατικούς οπαδούς της στο νησί και στους οπαδούς της σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα λειτουργεί και επίσημα λέσχη υποστηρικτών της από τις 21-6-1999 αν και η ενεργή παρουσία οπαδών της ομάδας ξεκινάει από το 1973, όταν η Λιντς χειροκροτήθηκε στο Καυτανζόγλειο Στάδιο. Η Λιντς, για να τιμήσει το γεγονός αυτό, έδωσε φιλικό με τον Ηρακλή στις 5-9-2004 στο ίδιο γήπεδο, παρουσία 100 οπαδών της που ήρθαν από την Αγγλία και 100 Ελλήνων υποστηρικτών της.   Τίτλοι  

Πρωτάθλημα Αγγλίας (3): 1969, 1974, 1992

Κύπελλο Αγγλίας (1): 1972

Λιγκ Καπ (1): 1968

Τσάριτι Σιλντ (2): 1969, 1992.

Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (2): 1968, 1971.

Ρίξτε μια ματιά

Leeds United FC official site

http://www.sports-history.com/el/clubhistory/leeds-united.html

[karxarias]

Ατλέτικο Μαδρίτης

H Ατλέτικο (Club Atlético de Madrid), χαϊδευτικά Ατλέτι, είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Μαδρίτη της Ισπανίας. Ιδρύθηκε το 1903 και αγωνίζεται στο Γήπεδο Βιθέντε Καλντερόν. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ισπανίας από εννέα φορές. Το 1962 κατέκτησε το κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης και το 1974 το διηπειρωτικό κύπελλο. Περισσότερο φημισμένο είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου, ενώ διαθέτει ακόμα τμήμα χειροσφαίρισης, το οποίο έχει κατακτήσει 10 κύπελλα Ισπανίας.

Ιστορία

 Ίδρυση και τα πρώτα χρόνια

Ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου 1903 σαν Αθλέτικ κλούμπ ντε Μαδρίδ (Athletic Club de Madrid) και οι ιδρυτές ήταν μέλη της Αθλέτικ. Το 1904, προσχώρησαν στην Αθλέτικ δυσαρεστημένα μέλη που είχαν αποχωρήσει από τη Φ.Κ. Μαδρίτης. Όπως και η Αθλέτικ του Μπιλμπάο, πρώτα χρώματα είχε το μπλε και άσπρο, τα οποία άλλαξε για τον ίδιο λόγο. Η ομάδα είχε παράγοντες υφαντουργούς οι οποίοι άλλαξαν τα χρώματα της σε κόκκινο γιατί το κόκκινο ύφασμα ήταν πιο φτηνό.

Το 1921 ή Αθλέτικ ανεξαρτητοποιήθηκε από την Αθλέτικ του Μπιλμπάο και κατασκεύασε το γήπεδο Στάδιο Μετροπολιτάνο, 35.800 θεατών, στο οποίο αγωνίστηκε από το 1923 έως το 1966, όταν κατασκευάστηκε το Βιθέντε Καλντερόν και το Μετροπολιτάνο κατεδαφίστηκε.

Στα πρώτα χρόνια κατέκτησε τρεις φορές το τοπικό πρωτάθλημα της Μαδρίτης και συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα το 1928. Το 1930 υποβιβάστηκε για να επανέλθει το 1934.

  Ατλέτικ Αβιαθιόν

Το 1939 συγχωνεύτηκε με την Αβιαθιόν ντε Μαδρίδ (Aviaciσn de Madrid) και άλλαξε ονομασία σε Ατλέτικ Αβιαθιόν (Athletic Aviación de Madrid). Η Αβιαθιόν ήταν στρατιωτικός σύλλογος που είχε ιδρυθεί το 1939 από μέλη της πολεμικής αεροπορίας (aviacion) στη Θαραγόθα και το 1940 είχε μεταφερθεί στη Μαδρίτη. Το 1940 και 1941 κατέκτησε τα πρώτα πρωταθλήματα Ισπανίας, και το 1941 με διάταγμα του Φράνκο άλλαξε το ονομά της απο Ατλέτικ σε Ατλέτικο. Το 1947 αφαίρεσε από την ονομασία της το Αβιαθιόν.

Τα χρυσά χρόνια

Το 1950 και 1951 κατέκτησε το πρωτάθλημα, ενώ στις δεκαετίες του 50, 60 και 70 βρισκόταν σχεδόν πάντα στις τέσσερις πρώτες θέσεις. Το 1959 έφθασε στα ημιτελικά του κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης. Το 1960 και 1961 κατέκτησε το κύπελλο της Ισπανικής λίγκας (Copa del Generalísimo). Το 1962 αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπελλούχων απέναντι στη Φιορεντίνα κατακτώντας το τρόπαιο, το οποίο έχασε την επόμενη χρονιά από την Τότεναμ. Μέχρι το 1980 κατέκτησε 4 φορές το πρωτάθλημα, 2 φορές το κύπελλο και 3 φορές το κύπελλο της Ισπανικής λίγκας.

1980-σήμερα

Το 1986 αγωνίστηκε και έχασε στον τελικό κυπέλλου κυπελλούχων από την Δυναμό Κιέβου. Το 1987 ο Χεσούς Χιλ ανέλαβε πρόεδρος της ομάδας, οδηγώντας το σύλλογο σε νέες κατακτήσεις πρωταθλημάτων και κυπέλλων. Ο Χιλ πραγματοποίησε μεγάλες μεταγραφές χωρίς αντίκρισμα επιβαρύνοντας τελικά την Ατλέτικο με οικονομικά χρέη, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Β΄ κατηγορία. Το 2002 επέστρεψε στην Α΄κατηγορία.

Ατλέτικο Β΄

Ο σύλλογος διαθέτει και δεύτερη ομάδα, την Ατλέτικο Β΄, η οποία ιδρύθηκε το 1963 σαν Reyfra Atlιtico (ανεξάρτητος από την Ατλέτικο σύλλογος). Το 1967 συγχωνεύτηκε με την Madrileño CFκαι ονομάστηκε Atlético Madrileño Club de Fútbol. Το 1991 την ανέλαβε η Ατλέτικο, της οποίας έγινε θυγατρική, με την ονομασία Atlético Madrid B.

Τίτλοι

Πρωταθλήματα Ισπανίας: 1939-40, 1940-41, 1949-50, 1950-51, 1965-66, 1969-70, 1972-73, 1976-77, 1995-96

Κύπελλα Ισπανίας :1960, 1961, 1965, 1972, 1976, 1985, 1991, 1992, 1996

Διηπειρωτικό κύπελλο :1974

Κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης :1962

Europa League: 2010

Σούπερ κύπελλα Ισπανίας :1940, 1951, 1985

Σούπερ κύπελλο Ευρώπης :2010

Χάντμπολ

Η Ατλέτικο έχει και τμήμα Χειροσφαίρισης.

[karxarias]

Η ιστορία της Μίλαν

Η Μίλαν ιδρύθηκε ως σύλλογος "φούτμπολ και κρίκετ" το 1899 από πρωτοβουλία του Χέρμπερτ Κίλπιν, Βρετανού εκπατρισθέντος από το Νότιγχαμ. Προς τιμήν του η ομάδα έχει κρατήσει την αγγλική γραφή του ονόματος, με ιταλική όμως προφορά ("Μίιλαν" - τονισμός στην προπαραλήγουσα). Η ομάδα κερδίζει το πρώτο της πρωτάθλημα το 1901 και το ξανακατακτά το 1906 και το 1907. Το 1908 εσωτερικές διαμάχες σε διοικητικό επίπεδο, οδηγούν σε διάσπαση και την ίδρυση του άλλου μεγάλου συλλόγου με έδρα το Μιλάνο, της Ίντερ. Kατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, δεδομένης και της δυσμενούς στάσης του φασιστικού καθεστώτος, η ομάδα εκινείτο στη μετριότητα, χωρίς να κερδίσει κάποιον αξιόλογο τίτλο, είχε δε υποχρεωθεί να αλλάξει το όνομά της σε "Mιλάνο".

Η Ιστορία

Με αρχή το πρωτάθλημα του 1951 κι έχοντας ως βάση την περίφημη σουηδική επιθετική τριπλέτα των Γκούναρ Γκρεν, Γκούναρ Νόρνταλ και Νιλς Λίντχολμ (γνωστή και ως "Γκρε - Νο - Λι"), η ομάδα εισέρχεται σε μακρά περίοδο δόξας και διακρίσεων. Υπό την καθοδήγηση του Νερέο Ρόκο, το 1963 στέφεται για πρώτη φορά Πρωταθλήτρια Ευρώπης κόντρα στη μεγάλη Μπενφίκα του Εουσέμπιο που βρισκόταν για τρίτη συνεχόμενη φορά στον τελικό, έχοντας πάρει το τρόπαιο τις δύο προηγούμενες. Ακολουθεί το 1969 το δεύτερο Κύπελλο Πρωταθλητριών κόντρα στον Άγιαξ του μικρού σε ηλικία τότε Γιόχαν Κρόιφ, καθώς και το πρώτο Διηπειρωτικό (η εικόνα του από το αντιαθλητικό παιχνίδι των Αργεντινών της Εστουδιάντες αιμόφυρτου αλλά νικητή Νέστορ Κομπέν, θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό των παλαιότερων τουλάχιστον ροσονέρι).

Dim lights

Κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1979, η Μίλαν προσπερνά την τραυματική ανάμνηση της "Fatal Verona" του 1973 όταν και απώλεσε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική και τοποθετεί επιτέλους στη φανέλα της το χρυσό άστρο (σύμβολο συμπλήρωσης δέκα πρωταθλημάτων), ενώ ο Τζιάνι Ριβέρα, ποδοσφαιριστής - σημαία της, αποσύρεται από την ενεργό δράση. Έκτοτε η ομάδα ακολουθεί πτωτική πορεία. Το 1980 ξεσπά το "σκάνδαλο Τοτονέρο" και οι ροσονέρι τιμωρούνται με υποβιβασμό στη Σέριε Β για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Η υπόθεση είχε σχέση με πληρωμές παικτών και παραγόντων, προκειμένου να "στηθούν" διάφορα παιχνίδια. Η Μίλαν επέστρεψε αμέσως στην πρώτη κατηγορία, όμως την περίοδο 1981-82 ξαναϋποβιβάζεται για αγωνιστικούς λόγους.

Το τρωθέν κύρος του συλλόγου αναλαμβάνει να αποκαταστήσει το 1986 (έτος - ορόσημο για την ιστορία του) ο δικηγόρος και μεγαλοεπιχειρηματίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αγοράζει την ομάδα και αποφασίζει να επενδύσει πολλά χρήματα σε αυτήν. Προσλαμβάνει ως προπονητή τον Αρίγκο Σάκι, μία ιδιαιτέρως χαρισματική ποδοσφαιρική φυσιογνωμία. Επίσης φέρνει στο Μιλάνο τον Μάρκο φαν Μπάστεν, πιθανώς τον καλύτερο επιθετικό στην ιστορία μαζί με τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο. Εκτός από τον χαρισματικό Ολλανδό, κάτοικοι Σαν Σίρο γίνονται και οι Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ, οι οποίοι μαζί με τους Φράνκο Μπαρέζι, Πάολο Μαλντίνι, Ρομπέρτο Ντοναντόνι και άλλους, συγκροτούν μια από τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών, με αποτέλεσμα να ανοίξει ένας νέος κύκλος επιτυχιών. Η Μίλαν ζει τις πιο ένδοξες στιγμές της, κατακτά 4 ακόμη Κύπελλα Πρωταθλητριών (Τσάμπιονς Λιγκ), 7 πρωταθλήματα στην Ιταλία και άλλους εγχώριους και διεθνείς τίτλους.

Νέα σύννεφα εμφανίζονται στον ορίζοντα το 2006, όταν η ομάδα φάνηκε αναμειγμένη στο "Calciopolis", ακόμη ένα σκάνδαλο σχετικό με προκαθοριμένου αποτελέσματος αγώνες. Ξεκινά το πρωτάθλημα με -15 βαθμούς και δεν προκρίνεται στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς. Ασκεί έφεση, η ποινή μειώνεται σε αφαίρεση μόνο 8 βαθμών κι έτσι της δίνεται η δυνατότητα να συμμετάσχει στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2007, το οποίο και κατακτά κερδίζοντας με 2-1 τη Λίβερπουλ (τα γκολ ο Φιλίπο Ινζάγκι) στον τελικό της καλότυχης γι' αυτήν Αθήνας (στην ίδια πόλη έχει κερδίσει το τρόπαιο και το 1994).

Η χρώματα και τα σύμβολα

Τα χρώματα που ανέκαθεν εκπροσωπούν τη Μίλαν, το κόκκινο και το μαύρο, παραπέμπουν στη μορφή του διαβόλου, εξού και το παρωνύμιο της ομάδας. Σύμφωνα με τον ιδρυτή της Κίλπιν, επιλέχθηκαν για να υποδηλώσουν την πρόθεση να δημιουργούν φόβο στον αντίπαλο.

Η εκτός έδρας εμφάνιση της Μίλαν ήταν πάντα άσπρη. Οι οπαδοί της και όσοι παρακολουθούν την ομάδα θεωρούν τυχερή τη συγκεκριμένη φανέλα, καθώς μ' αυτήν έχουν κερδίσει 6 κύπελλα πρωταθλητριών σε 8 τελικούς, έχοντας χάσει μόλις δύο φορές σε τελικούς. Το 1995 η Μίλαν ηττήθηκε στη Βιέννη από τον Άγιαξ χάρη σε γκολ του Πάτρικ Κλάιφερτ στο 89', ενώ το 2005 η Λίβερπουλ επιβλήθηκε της Μίλαν στα πέναλτυ σ' εκείνο τον αλησμόνητο τελικό της Κωνσταντινούπολης και ήταν αυτή που κατέκτησε το τρόπαιο. Απ' την άλλη, σε 3 τελικούς που φόρεσαν τις εντός έδρας εμφανίσεις, κέρδισαν μόλις μία φορά.

Για αρκετά χρόνια, το σήμα της Μίλαν είχε ως έμπνευση το έμβλημα της πόλης του Μιλάνου (κόκκινος σταυρός σε άσπρο φόντο). Ενίοτε, έχει χρησιμοποιηθεί και μια εικόνα διαβόλου. Bασισμένο στην παράδοση, το τωρινό σήμα της ομάδας είναι ωοειδές με χρυσό άστρο στην κορυφή. Στο μέσο του υπάρχει εφαπτόμενος κύκλος που χωρίζεται κάθετα σε δύο ημικύκλια εκ των οποίων το αριστερό φέρει εναλλάξ κόκκινες και μαύρες κάθετες ρίγες και το δεξιό το έμβλημα του Μιλάνου. Πάνω από αυτόν υπάρχουν τα αρχικά "ACM" (Associazione Calcio Milan) και κάτω η χρονολογία ίδρυσης του συλλόγου (1899).

Αξίζει να σημειωθεί ότι στη φανέλα της η Μίλαν, εκτός από το άστρο της κατάκτησης τουλάχιστον 10 πρωταθλημάτων (για να τοποθετηθεί και δεύτερο θα πρέπει σύμφωνα με τα ισχύοντα στην Ιταλία να συμπληρωθούν 20 τίτλοι κ.ο.κ.), όταν αγωνίζεται στο Τσάμπιονς Λιγκ, έχει επιπλέον το "σήμα της τιμής" της ανωτέρω διοργάνωσης. Αυτό φέρεται στο αριστερό μανίκι και έχει την εικόνα του αντίστοιχου κυπέλλου, πάνω από το οποίο αναγράφεται ο αριθμός των κατακτήσεων (7). Με βάση τον κανονισμό της ΟΥΕΦΑ, το συγκεκριμένο έμβλημα δικαιούνται να χρησιμοποιούν μόλις πέντε ομάδες, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μίλαν και η Λίβερπουλ επειδή έχουν 5 κατακτήσεις του τροπαίου και άνω, καθώς επίσης και ο Άγιαξ με την Μπάγερν, λόγω του ότι το έχουν κερδίσει 3 συνεχόμενες φορές.

To “San Siro’’

Το στάδιο έχει χωρητικότητα 80.018 θέσεων. Εκτός από το όνομα San Siro, το οποίο οφείλεται στην ομώνυμη συνοικία όπου και βρίσκεται, το στάδιο έχει και το όνομα Τζουζέπε Μεάτσα, προς τιμή του παίκτη που φόρεσε τη φανέλα τόσο της Μίλαν όσο και (περισσότερο) της Ίντερ. Το στάδιο είναι γνωστό για την πολύ καλή ατμόσφαιρα που δημιουργείται, καθώς οι κερκίδες είναι πολύ κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Αρνητικό στοιχείο της εγγύτητας αυτής βέβαια, είναι η αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης επεισοδίων. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι με τη δημιουργία του το Σαν Σίρο αποτέλεσε έδρα αποκλειστικά για τους ροσονέρι (οι νερατζούρι που προγενέστερα χρησιμοποιούσαν το "ελιτίστικο" Arena Civica στο κέντρο της πόλης, μετακόμισαν σε αυτό αργότερα).

  Στις 19 Δεκεμβρίου του 2005 ο αντιπρόεδρος της Μίλαν, Αντριάνο Γκαλιάνι, δήλωσε πως στη Μίλαν σκέφτονται σοβαρά να μετακινηθούν από το Σαν Σίρο. Το νέο γήπεδο θα βασίζεται αρκετά στο γήπεδο της Σάλκε (Veltins-Arena), ενώ θα προσφέρεται μόνο για ποδόσφαιρο. Επίσης, θα φέρει το όνομα κάποιου χορηγού. Μένει να δούμε αν τελικά κάτι τέτοιο θα υλοποιηθεί ή αν όσα είπε ο Γκαλιάνι αποτελούν μοχλό πίεσης στην πολιτεία του Μιλάνου, η οποία έχει στην ιδιοκτησία της στο Σαν Σίρο, να πουλήσει το στάδιο στη Μίλαν ώστε η ομάδα να προχωρήσει σε ανανέωσή του. Διάφορα έχουν ακουστεί και από τον Μάσιμο Μοράτι για αλλαγή έδρας και από την πλευρά της Ίντερ.

Οι οπαδοί και οι αντιπαλότητες

Η Μίλαν είναι μία από τις ομάδες με τους περισσότερους οπαδούς στην Ιταλία, την Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως. Η μεγάλη της ανταγωνίστρια είναι η συμπολίτισσα Ίντερ. Κάθε χρόνο οι δύο ομάδες αναμετρώνται τουλάχιστον δύο φορές (στα πλαίσια του πρωταθλήματος) στο Derby Della Madonnina. Η Μίλαν υποστηρίζεται ιστορικά από τα εργατικά στρώματα της βιομηχανικής περιφέρειας (παρωνύμιο στην τοπική διάλεκτο "casciavit" ήτοι "κατσαβίδια"), ενώ η Ίντερ (παρωνύμιο "bauscia", σε ελεύθερη απόδοση "αλαζόνες") από την αστική τάξη του κέντρου της πόλης. Προϊόντος του χρόνου, οι κοινωνικές αλλαγές και οι νέες γενιές που έκαναν την εμφάνιση τους στα ιταλικά γήπεδα, προκάλεσαν σειρά συγχύσεων και παραδοξοτήτων. Η είσοδος του συντηρητικής ιδεολογίας βαρόνου των ΜΜΕ και πρωθυπουργού της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι στα διοικητικά της Μίλαν, έτυχε υποδοχής μεσσία και "υπέστειλε" τις σημαίες με τον Τσε Γκεβάρα που παραδοσιακά κυμάτιζαν στις κερκίδες ("Κούρβα Σουντ") των οπαδών της.Την ίδια στιγμή οι απέναντι της Ίντερ, έχοντες ανέκαθεν καλές σχέσεις με την Ιταλική Δεξιά (ακόμα και στις πιο εξτρεμιστικές της μορφές), ελέγχονται από τον κεντροαριστερών θέσεων πετρελαιοβιομήχανο Μάσιμο Μοράτι.

  Μεγάλη αντιπαλότητα παρά το γεγονός ότι παλαιότερα υπήρχε αδελφοποίηση μεταξύ τους, διατηρείται επίσης μεταξύ της Μίλαν και της Τζένοα, μιας και το 1995 οπαδός της Μίλαν μαχαίρωσε οπαδό των ροσομπλού. Τα καπνογόνα, οι ιαχές και οι αναρτήσεις σκωπτικών συνθημάτων εκατέρωθεν, είναι σύνηθες φαινόμενο στο Σαν Σίρο δημιουργώντας εκπληκτική ατμόσφαιρα, χωρίς να λείπουν και οι ακραίες καταστάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο επαναληπτικός προημιτελικός του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Μίλαν και της Ίντερ την περίοδο 2004-05, όταν ένας οπαδός της δεύτερης πέταξε καπνογόνο που πέτυχε τον τερματοφύλακα των ροσονέρι Ντίντα στον ώμο.

  Τίτλοι

• 4 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων/Διηπειρωτικά Κύπελλα: 1969,1989,1990,2007

• 7 Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης: 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007.

• 2 Κύπελλα Κυπελλούχων: 1968, 1973.

• 5 Σούπερ Κύπελλα Ευρώπης: 1989, 1990, 1994, 2003, 2007

• 18 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 1901, 1906, 1907, 1951, 1955, 1957, 1959, 1962, 1968, 1979, 1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004.2011

• 5 Κύπελλα Ιταλίας: 1967, 1972, 1973, 1977, 2003.

• 5 Σούπερ Κύπελλα Ιταλίας: 1988, 1992, 1993, 1994, 20

http://www.sports-history.com/el/clubhistory/ac-milan.html

[karxarias]

Η ιστορία της Ρίβερ Πλέιτ

Αθλητικός σύλλογος της Αργεντινής με έδρα το Μπουένος Άιρες, γνωστός στο ευρύ κοινό από το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Η πλήρης ονομασία του είναι «Κλουμπ Ατλέτικο Ρίβερ Πλέιτ» (Club Atletico River Plate).

Ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1901 στο προάστιο του Μπουένος Άιρες, Λα Μπόκα, από μια παρέα λιμενεργατών με καταγωγή από τη Γένοβα της Ιταλίας. Καθημερινά έβλεπαν τους άγγλους ναύτες να κλοτσούν μια μπάλα στα διαλείμματα της δουλειάς και αποφάσισαν να φτιάξουν μια ομάδα για να τους αντιμετωπίσουν. Την ονόμασαν Ρίβερ Πλέιτ, από την αγγλική ονομασία του ποταμού Ρίο Ντε Λα Πλάτα, που διασχίζει το Μπουένος Άιρες.

Η Ρίβερ Πλέιτ σύντομα άφησε τη «Λα Μπόκα» για το «Παλέρμο» και στη συνέχεια το μεσοαστικό προάστιο «Νούνιες» στα βόρεια του Μπουένος Άιρες, όπου και η σημερινή έδρα της, το γήπεδο «Ελ Μονουμεντάλ», χωρητικότητας 65.000 θέσεων. Στις αρχές του 1930 έκανε την πρώτη μεγάλη μετεγγραφή που δημιούργησε αίσθηση. Απέκτησε τον επιθετικό Μπερναμπέ Φερέιρα, πληρώνοντας στην ομάδα του Ατλέτικο Τίγκρε ένα μεγάλο ποσό σε ράβδους χρυσού. Τότε ήταν που της δόθηκε το παρατσούκλι «Λος Μιλιονάριος» («Οι εκατομμυριούχοι»), που την ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Ήταν η εποχή που άλλαξε η κοινωνική βάση της ομάδας. Η Ρίβερ έγινε η αγαπημένη των εύπορων στρωμάτων της πρωτεύουσας, σε αντίθεση με την Μπόκα Τζούνιορς που εκπροσωπούσε τη φτωχολογιά του λιμανιού. Από τότε κρατάει και η κόντρα των δύο ομάδων που κατάγονται από την ίδια γειτονιά, τη «Λα Μπόκα». Οι μεταξύ τους αγώνες, το «σουπερκλάσικο» όπως ονομάζεται, είναι το απόλυτο ντέρμπι της Αργεντινής και ένα «θέαμα που δεν πρέπει να χάσει κανένας ποδοσφαιρόφιλος προτού αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο», όπως έγραψε η βρεταννική εφημερίδα «Ομπσέρβερ».

Τη δεκαετία του '40 η ομάδα ξεχώρισε για το επιθετικό της ποδόσφαιρο, που τις χάρισε το παρατσούκλι «Λα Μάκινα» («Η «μηχανή»). Με παίχτες όπως οι Ντι Στέφανο, Μουνιός, Μορένο, Πεντέρνερα, Λαμπρούνα και Λουστάου, έπαιξε μια μορφή «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου», τριάντα χρόνια προτού το λανσάρει ο Άγιαξ της δεκαετίας του '70. Έως το 1957 η ομάδα κυριαρχούσε στην Αργεντινή. Ακολούθησαν 18 πέτρινα χρόνια μέχρι να επανέλθει στο προσκήνιο και να κερδίσει εγχώριους και διεθνείς τίτλους.

Τη φανέλα της Ρίβερ έχουν φορέσει σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως οι: Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Ενρίκε Ομάρ Σίβορι, Φέλιξ Λουστάου, Λουίς Αρτίμε, Λουίς Κουμπίγια, Ντανιέλ Πασαρέλα, Λεοπόλδο Λούκε, Μάριο Κέμπες, Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Έντζο Φραντσέσκολι, Κλαούντιο Κανίχια, Ρομπέρτο Αγιάλα, Αριέλ Ορτέγα, Ερνάν Κρέσπο, Μαρσέλο Σάλας, Χαβιέ Σαβιόλα και οι γνωστοί μας Μπρούνο Πεζάολα (διετέλεσε προπονητής του Παναθηναϊκού), Χουάν Χοσέ Μπορέλι (Παναθηναϊκός), Χουάν Φούνες (Ολυμπιακός), Κριστιάν Λεντέσμα (Ολυμπιακός) και Φερνάντο Μπελούστσι (Ολυμπιακός).

Τίτλοι

Πρωταθλήματα (33): 1920, 1932, 1936, 1937, 1941, 1942, 1945, 1947, 1952, 1953, 1955, 1956, 1957, 1975 (Μετροπολιτάνο), 1975 (Νασιονάλ), 1977 (Μετροπολιτάνο), 1979 (Μετροπιλιτάνο), 1979 (Νασιονάλ), 1980 (Μετροπολιτάνο), 1981 (Νασιονάλ), 1986, 1990, 1991 (Απερτούρα), 1993 (Απερτούρα), 1994 (Απερτούρα), 1996 (Απερτούρα), 1997 (Κλαουζούρα), 1997 (Απερτούρα), 1999 (Απερτούρα), 2000 (Κλαουζούρα), 2002 (Κλαουζούρα), 2003 (Κλαουζούρα), 2004 (Κλαουζούρα).

Κόπα Λιμπερταδόρες (2): 1986, 1996

Σουπερκόπα (1): 1997

Διηπειρωτικό (1): 1986

Κόπα Ιντεραμερικάνα (1): 1987

sansimera.gr