Volgend jaar begin ik echt
Net zoals 98% van de Nederlanders met goede voornemens is het ook mij dit jaar niet gelukt mijn goede voornemen vol te houden. Sterker nog, ik ben er niet eens aan begonnen.
Vanaf 1 januari had ik willen starten met roken. Dat is dus niet gelukt. Mijn huisarts vond het al geen goed plan, maar ja de beste man weet natuurlijk ook niet wat het is om in mijn schoenen te staan. Zorg toegespitst op het individu is zijn motto, nou daar had ik wel wat meer van verwacht. Nog erger werd het bij mijn oncoloog. Maar je hebt toch al kanker? Mijn oncoloog neemt mij gewoon niet serieus.
Je hebt toch een partnerwens (wens om je partner te behouden. Echt waar, dit woord is bedacht door mijn oncoloog. Hij gebruikt het te pas en te onpas om de ernst van de situatie te benadrukken tijdens besluitvorming over het wel of niet te starten met een bepaalde behandeling) ook de levensverwachting van je partner daalt significant, vertelde de oncoloog.
Wat de f*ck, ik doe dit toch zeker voor mezelf! Wat heeft mijn partner ermee te maken. Ik ga heus niet in huis roken. Mijn partner kan prima een bijkeuken voor me bouwen. Bij vrienden is het ook geen probleem om in huis te roken. Kinderen onder de 1 worden na smeekbede van ouders ontzien, maar daar houdt het ook mee op. Astmapatiënten stellen zich aan en kinderen met een slechte longfunctie leren zo hoe het er in de grote wereld aan toe gaat.
Ik wil er gewoon graag bij horen. Ik ben het zat om alleen met mijn partner achter te blijven aan een verder lege tafel, terwijl de rest gezellig buiten staat te roken. Ik wil mijn leeftijd niet langer de schuld geven van lichamelijke achteruitgang, ik wil ook een excuus hebben voor mijn tekort aan geld en ik wil ook van die zwarte klompen waarmee je gemakkelijk even naar buiten kan zonder dat je veters hoeft te strikken.
Het begon 1 januari, nou om eerlijk te zijn 2 januari, want nieuwjaarsdag is een feestdag en dat is niet het goede moment om te beginnen met goede voornemens. Zoals wel vaker aan het begin van het jaar was het koud. Ik had nog geen mogelijkheid gehad om instappers te kopen dus nadat ik met ijskoude vingers mijn veters had weten te strikken, kon ik op pad. ‘Welk merk’?’, vroeg de kassier. Ja weet ik veel, ik begin pas net. Doe maar van elk plaatje een en doe me er meteen een verzamelalbum bij. De kassier keek me gek aan en vroeg om mijn identiteitskaart. Ik kon terugkomen als ik wist wat ik wilde kopen. Heel serieus zei hij dat je beter niet kunt beginnen met roken. Zijn eigen oma was vorig jaar overleden aan longkanker. Ik vertelde over een kennis met darmkanker, hij over een COPD patiënt die tot voor kort elke dag langskwam, met zuurstoffles en al, maar nu was ze aan huis gebonden. Binnen 2 minuten hadden maagkanker, alvleesklierkanker, baarmoederhalskanker, blaaskanker, borstkanker, darmkanker, leverkanker, nierkanker en kanker in mond, keel, strottenhoofd en slokdarm, hart en vaatziektes de revue gepasseerd. 'En jij werkt hier aan mee?', vroeg ik de kassier. Ja hij had geen keus, het stond niet expliciet in zijn functieomschrijving maar hij kon niet weigeren. 'En ze komen er toch wel aan, dan gaan ze gewoon naar een ander.'
Het is niet helemaal mijn schuld dat mijn goede voornemen niet gelukt is. Ik heb zelfs nog een paar dagen met een chocoladesigaret, die overgebleven was van sinterklaas, rond gelopen. Met de hoop dat het placebo effect de wil naar een echte sigaret zou triggeren. En ik kreeg dan ook niet de juiste ondersteuning, zoiets als een starten met roken poli schijnt niet te bestaan. Het heeft allemaal niet zo moeten zijn. Misschien was dit niet het goede moment voor mij, mijn omgeving steunde mij niet, ik was meer motivatie nodig en misschien had ik niet zo snel moeten opgeven. Maar volgend jaar begin ik echt.
