İlk gün, aldatılmanın verdiği hisle odama geçtim. Pencereyi açarken güneşin doğmadığını farkettim. Bu güneş dün doğarken benimdin, nasıl böyle oldu ki diyorum, güneşe kızıp perdeyi çekerken. Yatağa uzanıyorum, sızmışım, bardaklar devrilmiş, elimde ki fotoğrafın ucu bükülmüş. Gözlerimi ovalarken resmini düzeltmeye çalışıyorum. Sövüyorum, son kalan hatıranı ellerimle mahvettiğim için. Düzelmiyor, eskisi gibi olmuyor işte, olmuyor.
3 yıl geçti o günden sonra. Ne zaman uyansam seninle uyanırım, seninle uyuduğum gibi. Alkolü de alamıyorum eskisi gibi ne yalan söyleyeyim, vücudum dayanmıyor. Eskisi gibi birden sinirlenmiyorum da aslında, umursamıyorum öyle her şeyi. Derslerim de çok iyi değil, ya gitmiyorum ya da uyuyorum derslerde. Sigarayı da arttırdım, isteyerek olmadı, günden güne daha da çok bağlandım ona, sana olduğum gibi. O günden sonra çok şey değişti hayatımda. Değişmeyen tek şey, her sabah kalkıp o resmini düzeltmeye çalışıyorum, nerde ne durumda olursam olayım.