Η εβδομάδα που μόλις τελείωσε ήταν η εβδομάδα ορατότητας για την ασεξουαλικότητα! Περνάω αρκετό μέρος του χρόνου αόρατη, φέτος περισσότερο από ποτέ. Είναι από επιλογή, γιατί τα σόσιαλ έχουν γίνει ένα παγκόσμιο δικαστήριο και πανηγύρι, με αγχώνουν και με τρομάζουν. Αλλά κάτι τέτοιες μέρες θυμάμαι όταν ήμουν εγώ 20, τρομοκρατημένη και αβέβαιη, και πήρα πολύ κουράγιο από άλλους ασέξουαλ ανθρώπους που ήταν συνειδητά ορατοί αυτές τις μέρες. Μια κυρία φέτος στο pride είδε την τεράστια σημαία μου και μου είπε "αχ τι ωραία, δεν ήμουν η μόνη σε όλη την παρέλαση!". Είμαι λοιπόν ορατή ξανά για λίγο, όχι για να πάρω κουράγιο αυτή τη φορά αλλά για να δώσω! Είμαστε πολλά εκεί έξω και κανένα δεν είναι μόνο! Και τώρα πάω να φροντίσω το πονεμένο μου μάτι 🖤🩶🤍💜
The week that just ended was the Asexuality Awareness week! I spend a lot of time being invisible, this year more than ever. It's mostly by choice, because social media are becoming a global court and circus, they scare me and stress me out. But it's days like this that remind me of being 20 and terrified and undecided, and how ace people who were visible really gave me courage. At last June's Pride, a lady saw my giant flag and came up to me to say "oh, nice, I'm not the only one in the whole parade!". So, here I am today, not to get support but to give it! We are many, none of us is truly alone! And now, it's time to take care of my wonky eye again 🖤🩶🤍💜