Laat ons maar lekker polderen
Wat duidelijk wordt, is niet zozeer of de Democraten of de Republikeinen het bij het rechte eind hebben, maar dat – zoals dat ook in de Nederlandse politiek gaat – beide partijen een heel ander idee hebben van de effecten van verschillende maatschappelijke processen.
Waar de een gelooft dat armoede veroorzaakt wordt door een sterke overheid, omdat deze de verantwoordelijkheid wegneemt bij burgers en de gemeenschap, is de ander ervan overtuigd dat juist alleen een sterke overheid armoede kan tegengaan.
In zijn boek beschuldigt Romney Obama van een gebrek aan geloof in zogenaamd ‘American Exceptionalism’, het idee dat Amerika een unieke rol speelt in het wereldwijd verspreiden van vrijheid en democratie. Volgens Romney is de wereld een veiligere plek als de Verenigde Staten de dienst uitmaken.
Obama’s veronderstelde ongeloof in dit gegeven werkt volgens Romney als een selffulfilling prophecy en zal de VS als supermacht uiteindelijk ten onder doen gaan. Met alle gevolgen van dien. Het defensiebudget moet weer omhoog en deals sluiten met Rusland is uit den boze.
Obama daarentegen gelooft dat samenwerking met andere landen essentieel is voor het creëren van een veiligere wereld. Met alleen een indrukwekkend leger kom je er niet.
Het probleem is niet dat de Democraten en Republikeinen het zo sterk met elkaar oneens zijn noch dat ze een totaal ander begrip van de werkelijkheid hebben. Het probleem is dat ze er niet over praten. Niet op staatsniveau en niet op burgerniveau.
David en Glenda uit Atlanta zijn zelfbenoemde socialisten, maar vrijwel al hun vrienden zijn Republikeinse suburbians. Ze praten niet over politiek. Dat leidt alleen maar tot ruzie.
Ook Green Party stemmer Norman uit Washington erkent dat hij me bewondert om het feit dat ik daadwerkelijk met Republikeinen in gesprek ga: “we can only make fun of them”. Samen met zijn huisgenoot heeft hij 2 jaar geleden voor de lol een Tea Party bijeenkomst in Washington gecrasht; verkleed als arabieren en met spandoeken waarop te lezen was dat Mohammed een originele Tea Party supporter was.
In Philadelphia loop ik langs een boekwinkel, waar ‘The Art of Compromise’ in de etalage pronkt. Toepasselijk staat de titel afgedrukt in een Nederlandse vlag. Volgens de auteurs dwingt het Amerikaanse 2-partijensysteem tot een eenzijdige focus op het verslaan van de tegenstander. Daardoor wordt het sluiten van compromissen na campagnetijd vrijwel onmogelijk.
Soms lopen de gemoederen zo hoog op dat er geweld aan te pas komt, stelt Independence Hall park ranger Chris. In de geschiedenis hebben tegenstellingen tussen Republikeinen en Democraten zelfs tot de dood geleid.
Wat dat betreft is polderen zo slecht nog niet.
