Quest mindlessly hums as he's supposed to be teaching you how to play guitar. He has you placed in between his legs, snuggled up nicely to his chest. You can feel his thighs rubbing against your hips, and you almost think you're dreaming.
His guitar strap is wrapped around your neck and his arms are over yours, mocking the movements yours are making. You can see his hands so clearly, so vividly. They're almost like a painting, his tattoo, bones, and veins sticking out perfectly, like a picture perfect memory.
He keeps whispering in your ear. Try this cord. You're doing so well. Now, place your index finger on this one. A little flatter. Bend your fingers more. Stay focused, angel. But how can you focus?
How can you focus when you can feel his lips against your ear? How can you focus when you can still feel his piercing gaze, burning through your skin? How can you focus when his chuckle is so light and airy, like something you would hear in your darkest fantasies? How can you focus when his body around you tightens, and brings you closer?
How can you focus with him around?
You feel the vibrations from his chest against his back, and you’re trying so desperately to block out all noise other than his instructions. You're trying not to listen to his husky whispers and his chuckles that make your heart flutter.
Quest’s rough pads of his thumb and index finger find their way to your chin, eyes looking down upon you with mischievous and teasing eyes. “My, we’re getting quite distracted there, aren't we?”
“Not- not at all, Quest. I’m focused. just like you asked me to.” You cleared your throat and forced your hesitant fingers to focus back on the cords you were playing, remembering his previous instructions.
“So obedient,” He chuckles once more, a deep noise resounding from the depths of his chest, eyes swirling with danger and scrunched up like he’s having the time of his life.
(He probably is.)
“You seem rather nervous though.” His grip on you tightens and faux sympathy on his face completely disappeared, replaced with a cruel smirk. His thumb rubs on the corner of your bottom lip and he leans in closer, teasing you. "Do I make you nervous, angel?”
Your breath stopped completely, and your heart was beating so loudly you were sure he could hear you. Your eyes tore away from his sight and paid close attention to his lips, slightly dry and still pulled into a grin that only the devil would wear.
“You’re awfully desperate today, aren’t you?” His warm breath fans over your lips, spearmint and strawberries being your only source of air at the moment. He outright laughs at the way you shrink away from him and bite your cheek in embarrassment.
His hand lets go of you chin, wrapping around the back of your head and pulling you closer. “That’s alright, though. You look absolutely stunning like this, wrapped around my finger.”
OH SHIT THE BRAZILIAN FANDOM EXISTS!!! ummm how about... what it's like for the bloomic LIs to like someone who is... quite a bit shorter than them (about 1.50m). it can be sweet or nsfw, whichever you feel like!
Haha, yes, we exist! It is quite a small fandom, however, it is delightful to be around. Well, I really liked writing this piece... but I couldn't come with anything NSFW that was interesting to post at the blog. So, I will keep this one 100% SFW. Hope you still liking and thanks for the support <3
cw: gender neutral reader
Nightowl isn’t the tallest man alive, however, whenever he is near you it is impossible to not see his grin growing wider and wider at his lips. What can he do? You are just so adorable near him, he deeply adores to involve your delicate body with his arms and rest his chin over your head.
Teasing you is one of his favorite hobbies… After all, seeing your puffed cheeks and angry expression is too much for his heart, who warms up whenever he is able to rip out from you this kind of behavior. But don’t worry, he will never go too far… he may be a teaser, but he is not a cruel man. He just loves to provoke you, to watch you being slightly mad with him.
However, right after those moments of the man being quite mean, he will compensate you with comfortable cuddles. Owl will bring your body closer to his, so close in a point both heartbeats seem to be linked. As he rests his chin over your head, you know plenty well that it is impossible to escape from his embrace at this point… but it is ok. You know it is just his way to share his love with you, and honestly, you absolutely adore it.
Quest figure is so different from yours on an almost comic level. His tall and strong body is the complete opposite of yours, who is small and delicate… Whenever you two go out in public, it is impossible to not attract the attention from curious people. Saying that those people don't bother the man would be a lie, however, having you by his side can make all this situation way better.
The brunette is so kind with you… just like he is afraid of breaking your figure. As he holds you against his body, you can notice quite well how gentle he is trying to be with you, how much this gigantic man loves you to the point that he is scared of somehow harming you. And oh dear, it is so adorable. Your lips cross all his face, spreading sweet kisses all over it as you openly say how much you love him with all your heart.
Cuddling with him is such a good feeling… you feel so small in his grip, so protected. It is just like nothing could ever touch you again and somehow cause you any kind of harm. He is just like a big and comfortable bear, who is there to give you the affection you just crave so much.
It is almost impossible to not feel small around Toasty. A naturally tall person like them would already make anyone feel just so short, however, you are a very special case… Whenever they need to talk with you, you can notice their figure slowly curving itself until the point they are finally able to properly speak with you.
Kissing him is always a hard task, so, whenever you two want to share this sweet affectionate moment, you need to get on the tip of your toes… and it is just so cute. He never thought much about the height difference of his partners before, however, seeing you trying your best to be able to feel his warm lips against yours is something that can bring quite a cozy feeling to his heart.
Whenever you two are changing innocent touches with each other, laying over the soft bed, you can feel their chin kindly resting over your head - just like Nightowl does. In their embrace, you can realize how skinny your boyfriend is… even tho, you just love to feel so close to them at this point. You feel so small and loved by your lover.
If you taught Nightowl was a teaser, it is because you haven’t heard what Xyx enjoys making with you. At any chance he gets, he grabs an item and places it on a topper shelf, holds it right above you and intentionally avoids your kisses raising just a little bit his head. It is so adorable to see you all mad and embarrassed, doll… one of his favorite pastimes when you are around.
Don’t tho, he is more than ok to after such moments of teasing finally rewarding you with the affection you crave so much. He gently presses his lips over your neck, as he asks for you to forgive this poor man… And being completely honest with you: it is not like you can stay mad with him for such a long time. You love this man and the charm he carries with his personality… he is just so delightful.
When you come back to home, tired from your exhausting work, who seems to steal little by little your soul, you just wanna throw yourself in his hugs - and Xyx doesn’t mind even a bit with it. He firmly holds you, like he is afraid of you running away from your touch… but he isn’t rude or anything like that. The way he hugs you shows love and affection… an affection that makes his heart at least a little bit warmer.
Quest likes to think he met you where the soul had met the bone, where your smiles and touches made his heart ache. His arms envelop you, calloused finger tips drawing sleepy circles into your waist. He sits and breathes you in, breathes you out.
Compared to him, you're little in his arms, really. You lay there with your head resting on one arm, and connecting little freckles of his like you're creating constellations with the other. The two of you just sit in serenity, not wanting to break the silence and tenderness that floats in the air quite yet. Part of you doesn't want to leave because, well you're comfortable, but if you'd turn around you would meet his pretty blue eyes that are like an ocean that threatened to swallow you whole. Or, willingly, you’d drown. And you weren't so sure if you’d want to be saved.
Quest dips down to kiss the nape of your neck, relishing in the soft chuckles you make as you tighten your grip on his forearm. He doesn't budge a bit, and decides to bite softly as to not hurt you but to raise a few gasps out of you. His smirk grows when you glare playfully at him over your shoulder, and you can practically feel your faux melting at the sight of his face.
You're drowning.
And you really, really don't want to be saved.
He presses a firm kiss on your jaw, waking you up further. As you sit up, he inches his one arm to your face again to bring you closer to him. He places gentle kisses on your cheekbones, the bridge of your nose, the corner of your mouth, wherever he can reach. He hums against your skin, "Good morning."
Quest's lips find your neck once more, becoming more firm as they travel down to your collarbones. You gently run your hands through his hair, bringing him out of his sleep driven trance. "G'morning. It's way too early for this."
You yawn almost instantly after saying that making Quest's smile grow wider. Sarcasm drips from his voice as he kisses your cheek again, and again, and again. "Oh wow, I'm hurt," he gives you a playful pout to counter your rolling eyes. "Really, I just wanted to show you how much I adore my angel. Is that so wrong?"
He brings a hand of yours up to his lips and matches his smile with your own. Neither of you mention how his voice dipped a bit when he called you yours. Neither of you minded it. If it were up to you, you'd adore it all the more if he'd just call you that forevermore. Hearing him say "angel" was like he reinvented the word and gave it a new meaning, like it was his initial around your neck. As much as it was yours, it was his. Forget your name, you just wanted him.
You met his eyes again – sinking and drowning and dying – and you give him a little kiss on his lips. Then another one. Then you two are one. Like a set of gloves, you just go together, you're meant to be.
You pull away with a whine, doe eyes looking into ones of a Greek God. "I have to get ready for work."
"No you don't. Just call in sick."
You squint at him but there's no malice behind your stare. A smile refuses to leave your bruised lips. "I've done that one too many times for you, they're gonna start getting suspicious."
"Then fake it. Pretend you have a sore throat. Just stay with me a little while longer." Another kiss is pressed to your knuckles and you're dead. You've drowned in him completely. And you're totally okay with that.
"How can I just pretend to have a sore throat?"
A toothy smile graces his features, painted with mischief and cheekiness, sculpted from the finest hands. "I know a way or two."
Quest laughs when you slap his chest and he laughs a little harder when he hears your laughter, too.
He means it when he calls you angel. He hears God themselves whispering behind your voice like background vocals in a song when you speak and he sees the gates of Heaven when you smile. In the so called ugliness of your tears he sees himself and that itself makes him yearn for you all the more. He pulls you closer to his chest, his heart in sync with yours.
He knows he isn't a good person, but if he gets to stay here with you for just a second longer then he knows he did one thing right. You had become his home, a sacred oasis. If he was told he would die tomorrow, he'd be more than fine spending the time atoning for his sins in your arms.
Quest kisses your neck again. His lips travel, traced with electricity. He finds your pulse point and lingers, kissing it softly. He attempts to kiss once more, but it's more smile than pursed lips when he hears your laughter again.
The ocean is not a home for angels. It's inhospitable, dark and unforgiving. But as long as you swear yourself to the tides and mutter its praises, it will hold onto you.
Everything in the kitchen was messier than anything you've ever seen before.
The counters were covered in something white and powdery, you couldn't tell what it was anymore. It was going to be hell to clean up. The only thing that was untouched by the tornado of flour and powdered sugar was Quest's glasses, sat delicately on top of the microwave.
You sighed and looked over to Quest, relishing in delight with a stupid smile in his pink frilly apron. "Dear?"
His grin grows from ear to ear, awaiting your next instruction like a dog.
Your smile matches his and you reach over to pour some more chocolate chips in your hand. "Could you please get me," you pause and look over to your recipe. "half a teaspoon of baking soda?"
"If you stop eating chocolate chips by the handful, then sure." You roll your eyes and continue to mix your wet ingredients together, occasionally flinging some of the mixture onto you and the counters. You pay little to no mind to it when Quest comes over with your dry ingredients, and you look up at him with a tight smile. He leans forward a bit to try and see what you were so focused on. "Is something wrong?"
"No, nothing. This is just a tablespoon. And also baking powder. But it's fine, what's the worst that can happen?"
Quest gives you a weird look and retracts his head a bit. "You can tell the difference between baking soda and baking powder?"
"You can't tell the difference between a tablespoon and a teaspoon?"
He throws his hand up like a sassy child and squints at you, something you do right back to him. "In my defense, I'm not wearing glasses."
"And what's in your defense for wearing a pink apron?"
He twirls around a bit and laughs as he picks up the frills and lifts it, bowing down a bit. "I'm a pretty princess. C'mon, I'm sure you'd agree."
You laugh and shake your head. "God, you're a dork." You go to scoop two cups of flour out of the bag when you feel him wrap his arms around you and begin kissing up, from your shoulder blades to your neck and coming around to your collarbones. You attempt to shrug him off but you're the man and he's the leech. "Hey, princess, not now. I'm doing super serious business."
You feel his kisses falter a bit as airy chuckle come out of him. He looks up at you for a brief moment before asking, "Making cookies is super serious business?"
"I don't think I stuttered."
Quest seems taken aback by your responses, but is still laughing up a storm as you try and hold your chuckles back too. "And what's gonna get that attitude out of you?"
You don't answer, instead you turn around and kiss him tenderly. Quest seemed very happy by this and grabbed the edge of the counter to stabilize himself, knocking downs cup or two before helping you on the counter without care. He kisses you again and runs his fingers through your hair, stopping when he hears a disgruntled whine from you. He pulls back and looks at you, examining all kinds of faux-disappointment on your face. "Are you okay?"
"No, yeah, I'm just," You cut yourself off and laugh a little bit, pulling him closer. "You just got flour in my hair."
He shrugs with a shit-eating grin and kisses the corners of your lips before actually kissing you, laughing against your lips. "It's fine, you always liked it a bit messy."
He laughs harder when you hit his shoulder and still lean into him for another kiss.
So so. Blooming panic LI's during their first time with more dominant top male reader. Like would they be shy or brats? Would it be intimate,planned out or just a quickie? Tbh i see Toasty be more on the sensitive side and i hc them as touch starved (idk I'm going feral over all of em)
ALSO NO PRESSURE IF U DONT FEEL COMFY/DONT WANT TO WRITE THIS
Ur first person i found that writes for Blooming panic nsfw and seems to be "active"(?) so WOOO
May i be 🐑 anon if that's okay?
Have a nice day/night:DD
Hello! I am glad that I recived this ask, it was really interesting to write about. I do like quite a lot first time scenarios, so, I dedicated myself quite a lot for it. I particulary see everyone being quite emotional when the subject is the first time with their S/O - well, less XYX (so basically, from the most intimate to the less intimate on the list: Toasty - Quest - Nightowl - XYX).
Anyways, I am glad you took interest in my little blog. I try my best to be the most active I can in Tumblr, but college keeps me busy most part of the time and I don't recive many asks. Well, hope you like it. Sorry for any mistakes, English isn't my first language. :)
PS: Sure you can be! Hope I can see you more oftenly around!
cw: male reader, explicit nsfw, brat sub, soft subs
minors dni
Right at the moment Nightowl was finally able to place his hands over you, he already knew for sure the effect you had over his heart. He knew plenty well how you were able to mess up even more his head, how you were able to make him stutter sentences with absolutely zero meaning, how you were able to make a carnal desire bloom inside his chest. All the man ever wanted was to have you over him, running your tough hands over his delicate silhouette, holding his waist as you fuck him like never before.
Everything starts with innocent gestures… the warm hands touching each other, sweet words that seduce you to be closer to your lover, some declarations of love. However, pretty soon such words start to become each time more lewd until a point that the blond haired one was shirtless, over your lap, kissing you like it is the last time both lips will be able to meet in such a cold night.
He wants so badly to be devoured by you… and it isn’t like he doesn’t let it clear enough. With his smile on lips, he doesn’t think twice before allowing soft chuckles out of his throat, amused by how handsome you look right now. His passionate brown eyes stare at you in such a sweet way, as he doesn’t think twice before asking if you enjoy the vision you are having or if he was too much for you to handle… but he didn’t know how much this sentence would cost.
Before he could realize, he was already under you, being fucked as he burry his face at the pillow of your guys’ bed. This feeling was so nice… it was so nice to feel so filled, to feel like he was finally all yours! It was so nice to finally feel so loved by you. His fingernails held into the blankets for his dear life as the pleasure took control of his whole body. He couldn’t avoid not letting out your name in a muttered moan every time you thrusted his insides… he was so glad to share such intimacy with you.
The movements of your hips against his is a delicious combination with the pervert touches you let all over his skin. The peace and strength of the thrusts were rough, something that the male enjoyed quite a lot… As you complimented him, Nightowl felt like any moment he could just combust in the middle of such an act… He is just so glad to be sharing such intimate moments with you.
Quest is the type of man who mostly cares about the ones around him… however, he might admit that whenever you kiss his lips and embrace him in a warm hug, he feels just so happy to have someone to take care of him as well. He enjoys quite a lot the intimacy he has with you… adoring kisses over his neck, your hands firmly gripping his muscles, sweet words of affirmation leaving your own lips. He just feels so loved by you.
Little by little, his clothes were ripped off from his body, leaving this man so vulnerable under you. He is not so used to that, but he just adores such comforting feelings your actions have over him. He feels cared, he feels like he finally found someone that he can rely on, someone that will always be with open arms, ready to shower him with the affection he lacked so much in his rough life.
As your body finally is able to fully explore his insides, the brunette man can not avoid locking his eyes with yours. For him, it is one of the purest demonstrations of intimacy, of passion towards the one who was fucking him in the moment. His large hands hold your back with delicacy and he gives you a sweet smile.
A slow peace is all he could ever ask, as well with the amount of care while you two are surrendering for each other's love. When you two became something special, he already expected to end up being at least a bit vulnerable to you, but he never imagined how much he would feel comfortable in your presence, how much he would love to be in such a position. He loved you, and above all, loved the pleasure that you were able to deliver in his mind.
He craves for more contact, to feel each second closer from the warmth that you carry on your body. Being simply so close to you means a lot to him, it is like a sign that you two are in love and nothing can break you two apart from now. He is so glad… he is so glad to be able to admire you with his diamond eyes, to feel completely satisfied with you loving him so deeply.
For Toasty, the most important thing in a relationship is the connection you have with your partner in a non-sexual way… But they could never deny that for them, the bond that an intimate moment carries is quite strong. So, when you two are alone in the bedroom and nothing else is there to stop the touch of your bodies together, your poor lover is quite nervous. They can not avoid it… as much it may somehow feel silly, for them sex is in fact a big deal.
However, once you kiss his neck softly and whisper near his ears that everything is fine and he doesn’t need to worry, he seems to relax at least a little. Surely, it is not able to completely erase his tense posture, however, just the fact that he was going to be in your hands was already enough. He trusts you, he truly does.
Slowly, he finally surrenders to such lewd touches and becomes one with you. Locking your fingers together, his body aches and he allows sweet wimpers to get out from his bitten lips. It is a weird sensation he is never going to be able to fully get used to, but despite that detail, he didn’t think it was a bad feeling… he enjoyed it quite a lot.
Fixing their hair out of the way of their gorgeous face, you started to move in the moment he gave you the green flag to keep fucking them. Throwing their head back, they tried their best to keep his voice down and keep his breathing regular, which is an impossible task. Just the way you are able to seduce them, the way you were able to satisfy all the primal wishes they had inside their primal mind… this was so much for this poor man.
Even though he was adoring this sensation of belonging to you. Drowning completely in the pleasure and passion that both of you were sharing, a smile bloomed over his mouth as he whispered quietly, just like he was worried about anyone else hearing it: “I love you”...
XYX isn’t the type of man who enjoys following rules whenever he is outside of work, he is more of the relaxed type of man… which sometimes can drive you quite crazy. He has no respect towards the “authority figure” you try to be in your guys’ relationship, being a provocative guy who doesn’t think twice before being a little brat when you two are together. However, sooner or later such a behavior would end up being corrected by you.
The brunette is under you, with that damn smile over his thick lips… that smile that teases you, that makes you just wanna destroy it as soon as possible. Your boyfriend is so tricky… but everything was fine, after all, you knew exactly what you needed to do with him. More specifically: you knew what to do when he was with his ass on the air, craving your more of that touch you had to offer him.
He should have known you wouldn’t be fair with him after all he did to you… but how could he avoid it? You were so cute with that angry expression decorating your face, doll. But now, he was ready to pay for such actions - and being completely honest, being in such a position wasn’t something that displeased the man. For some unknown reason, the idea of being dominated by you in a rough way sounded quite hot for this man.
When you finally started to properly hold him, strongly holding his body with your hands, it was like nothing else mattered. The intensity of the movements your hips were doing were able to satisfy all wishes XYX had, making his whole head get overwhelmed with such a feeling. The moans were impossible to contain anymore, however, something that remained over his face was his smile… that fucking smile who seemed like it was mocking of the whole situation. You were ready to rip it off from his face, to make his eyes tear with the pleasure you would bring today.
It would be a truly remarkable first time between you two, a moment where nothing else mattered besides making such a brat pay for his action… It was time to destroy with the mind of your lover like it was never destroyed before.
Wydawało mi się, że jedna osoba da mi w życiu to, o czym marzyłem już od dawna. Łudziłem się, że moje szczęście zależne jest od tego, czy znów ujrzę twarz młodzieńca za zaparowaną i lekko wilgotną od deszczu szybą. Na deszcz nie miałem co dzisiaj liczyć. Wszedłem do kawiarni z drobnymi, topniejącymi już płatkami śniegu na moich ramionach. Nawet nie zdążyłem złapać za skrawek szalika, by ściągnąć go z szyi, a już usłyszałem niski i dojrzały głos Bartha. Wiedziałem, że patrzy na mnie uprzejmie. Jakakolwiek złość bądź zimno bijące z jego oczu to niemożliwość. Nigdy nie słyszałem by podniósł głos, by uniósł się na kogoś. To człowiek o stalowych nerwach, ciepłym sercu i naprawdę twardej dupie.
- Harry… - podniosłem wzrok, który jeszcze przed sekundą wbijałem w podłogę i czubki swoich butów. – Jakiś szaleniec wpadł tutaj dzisiaj zdyszany twierdząc, że potrzebuje ode mnie czegoś. Już myślałem, że to napad bo, do cholery jasnej, ty zawsze ściągasz na mnie nieszczęście… - Bartholomeo pokręcił tylko głową z dezaprobatą. Zdążyłem wytknąć czubek języka, gdy podchodziłem do lady, o której powierzchnie oparte były dłonie starca. Nie ukrywam, że moje serce podskoczyło jak głupie. Dlaczego wciąż okłamywałem się, że jeszcze kiedykolwiek uda mi się napotkać wzrokiem tamtego gnojka? Nie oszukujmy się, jest gnojkiem, bo od miesiąca nie mogę racjonalnie myśleć. Od razu do głowy wkradają się jego duże oczy i ten subtelny uśmiech niczym niesfałszowany.
– Ale tym razem tylko ktoś chciał wiedzieć kim jesteś. – moje serce zapłonęło nadzieją. Znowu. – Stwierdził, że widywał cię w kącie i twoja twarz wydaje się być mu znajoma, więc… postanowiłem pomóc. Mam nadzieję, że się nie pogniewasz? – na mojej bladej twarzy rozłożył się uśmiech. Nie taki, co zwykle, gdy sytuacja tego wymaga. Nie ten kruchy, który zniknie tak prędko, jak druga osoba zdejmie ze mnie wzrok. Tym razem uśmiech wyraził coś na kształt triumfu, że to rozum był głupi, a serce miało rację.
- Dziękuję. – nie wiedziałem co mógłbym mu odpowiedzieć. Barth zawsze działał w dobry sposób, nawet jeżeli o tym nie wiedział. Nie wiem czy z każdym utrzymywał taką więź jak ze mną, ale wiedziałem, że my rozumiemy się bez słów. To on zwykle wykrywał fałszywy uśmiech. To on mówił to, co ja chciałem powiedzieć w tej samej sekundzie, ale nawet nie miałem okazji by otworzyć usta. I to jemu zawdzięczam coś, co ludzie uznaliby za przekleństwo, a ja raczej traktuję to jako cenną lekcję. Pokazał mi, że samotność to nieodzowna część w życiu człowieka, nauczył mnie jak ją tolerować. Ba, nawet jak ją polubić.
- Nie ma za co. Tak naprawdę to pomyślałem, że to jakiś psychopata i w końcu odwdzięczę ci się za to, że momentami jesteś prawdziwym wrzodem na tyłku, Harry. – jego szczery i ciepły uśmiech wydawał się palić mnie w sam środek klatki piersiowej. Jakby mimika twarzy Bartha wpływała na ruchy duszy w moim ciele. Oczywiście w ten pozytywny sposób. Czułem jak ciepło przeszyło mój kręgosłup.
Ruszyłem w stronę stolika, przy którym zawsze siedzę. Zastanawiałem się tylko jakich informacji mógł szukać perfekcyjny nieznajomy u właściciela kawiarni. Może nawet nie założył, że tak dobrze znam starca i pytał tylko jak często bywam, co zamawiam? Godziny mijały jedna po drugiej, jakby gonione przez siebie. Wciąż bazgroliłem w notatniku. Zapisywałem w każdym wolnym miejscu możliwe scenariusze. Pierwszy scenariusz:
Wszedł do kawiarni i nieuważnie pozwolił na to, by wiatr zawładnął drzwiami, które trzasnęły niedelikatnie. Jego zaczerwienione od mrozu policzki tylko podkreślały kolor jego ………(przecież nie znam jeszcze koloru) oczu. Wbił we mnie swój rządny przygód wzrok i zmierzył w kierunku mojego stolika, posyłając tylko wdzięczny uśmiech do starszego pana za ladą, który machnął do mnie głową, że to właśnie ten trzaskający drzwiami hultaj poszukiwał mnie któregoś dnia.
Jednak gdy powoli dobiegała godzina dwudziesta, stwierdziłem, że po trzech godzinach rysowania czarnych słoni na czarnej okładce notesu nie mogę się go już tutaj spodziewać. Zaraz zamykamy.
Scenariusz drugi:
Wyszedłem z kawiarni zawiedziony, że młodzieniec gnojek nie przylazł. Przy zamykaniu drzwi rzuciłem wkurwione „dobranoc” do mojego starego przyjaciela, a gdy chłód uderzył mnie w szyję, poprawiłem gruby szalik, otulając dokładniej skórę. Zapatrzyłem się na moment na moje dłonie, które sprawnie pociągały za skrawek materiału, aż w końcu poczułem jak ktoś gwałtownie delikatnie łapie mnie za ramię i odwraca w swoją stronę.
- Czekałem tutaj na Ciebie.
Narobiłem sobie tylko ochoty na cudowne spotkanie w blasku lampeczek i neonów, które oświetlały ulicę. Wiedziałem jednak, że to cholernie nierealne.
Trzeci scenariusz:
-Hershel, proszę, zamykamy już. Bierz ten notes i zmykaj do domu. Miłego wieczoru! – zdążyłem tylko odpowiedzieć „wzajemnie”, a Barth złapał za mój płaszcz i brakowało kilku sekund, a sam wepchnąłby moje długie ręce w otwory w okryciu. Schowałem notatnik do całkiem sporawej kieszeni, a potem wyszedłem, zamykając za sobą drzwi tak subtelnie, jak tylko to możliwe trzaskając drzwiami za sobą, a potem spoglądając przez szybę jak staruszek krzywi się i rzuca ciche „sleazebag” pod nosem. Przechodziłem na czerwonym świetle, przemierzałem mokre od roztapiającego się śniegu ulice, wsiadłem nawet w metro, w którym pocierałem policzki, bo w końcu uwolniły się od niskiej temperatury i czuły na sobie przepełnione ludzkim ciepłem powietrze. Dotarłem do domu z ogromnym grymasem na twarzy i z dziecięcą naiwnością w duszy, że może zastanę poszukiwanego pod moimi drzwiami. Będę mógł przyjrzeć mu się i powiedzieć, że wygląda lepiej niż przez szybę, po której spływają kropelki mżawki. Jednak tak szybko, jak zbliżyłem się do drzwi, zorientowałem się, że nikt przy nich nie stał, a tym bardziej nikt nie przeszedł przez drewniane wrota. Drzwi były zamknięte. Wszedłem do środka. W domu panował całkowity mrok. Ale ludzie potrzebują w swoim życiu trochę naiwności, która przytrzyma ich zgnębioną duszę przy żywocie, huh? To właśnie dlatego wskoczyłem do łóżka po krótkim prysznicu i zasnąłem z nadzieją, że obudzi mnie dzwonek do drzwi i radosny, niczym niewymuszony uśmiech młodzieńca. Środa, czwartek, piątek, kolejna środa, czwarty piątek, ósmy czwartek… nic.
Z trzeciego scenariusza byłem najmniej zadowolony. Nie mogłem sobie wyobrazić, że ten mężczyzna o anielskich oczach (na pewno są anielskie, chociaż widziałem je jakby były rozmyte) dałby mi pomyśleć, że chce mnie znaleźć tak samo mocno, jak ja jego, a tak naprawdę potraktowałby mnie jak skarpetkę nie do pary, bo druga zniknęła gdzieś w odmętach pralki. Zerknąłem przez ramię w popłochu, kiedy usłyszałem brzdęk dzwoneczków, które Bartholomeo zawiesił już dawno przy drzwiach. Jednak to tylko Barth we własnej osobie wyrzucał paproszki ze zmiotki w róg trawnika, gdzie zwykle rosły niezapominajki. Zima była piękną porą roku. Nawet jeżeli wszystko wokół umierało. Ale to tylko po to, by zrodzić się na nowo. Każdy potrzebuje śmierci, mniejszej lub większej, żeby potem mógł wrócić do żywych wyciągnięty z ciemności za czyjąś pomocą. Wystarczy czyjś jeden uśmiech, żeby twoje serce zabiło tak naprawdę, nawet jeżeli spisałeś je już na straty. Zdjąłem płaszcz z oparcia krzesła i otuliłem się nim, po chwili na mojej szyi spoczął szalik. Notatnik zajął swoje stałe miejsce, w kieszeni. Postanowiłem, że pożegnam Bartha szybko przed drzwiami kawiarni. Nie chciałem teraz patrzeć na jego uśmiech. Nie miałem pojęcia czemu, ale nie chciałem patrzeć na żadną radość ani żadne szczęście, jeżeli nie zobaczę swojego własnego. Gdzie ono się podziewa, do cholery jasnej.
Przechodziłem na czerwonym świetle, przemierzałem mokre od roztapiającego się śniegu ulice, wsiadłem nawet w metro, w którym pocierałem policzki, bo w końcu uwolniły się od niskiej temperatury i czuły na sobie przepełnione ludzkim ciepłem powietrze. Dotarłem do domu z ogromnym grymasem na twarzy i z dziecięcą naiwnością w duszy, że może zastanę poszukiwanego pod moimi drzwiami. Tak jak wcześniej myślałem... nie mogłem przyjrzeć się mu i powiedzieć, że wygląda lepiej niż przez szybę, po której spływają kropelki mżawki. Jednak tak szybko, jak zbliżyłem się do drzwi, zorientowałem się, że na wycieraczce leżał kamyczek owinięty kartką papieru. Nie była mokra, bo daszek nad wejściem do domu spełniał swoje zadanie i chronił przed kroplami i płatkami śniegu. Odwinąłem odrobinę pożółkły skrawek, którym ktoś starannie otulił kamień i rozwinąłem go. Pismo było niedbałe, ale wyraźne. Widocznie ktoś musiał się spieszyć.
„Szukaj mnie. Alfa i omega, różowa linia&circle, miesiąc.”
Siedziałem sam w kawiarni. Miałem to swoje ulubione miejsce przy oknie, które zawsze zajmowałem, gdy było wolne. Nie potrafiłem przestać wpatrywać się w ulicę i w tych wszystkich ludzi, którzy biegli gdzieś w pośpiechu i potykali się o nierówności chodnika bądź o własne nogi. Gdybym był zwykłym człowiekiem o zdrowym umyśle to zastanawiałbym się gdzie oni tak wszyscy pędzą, ale w tym wypadku nie mogłem przestać myśleć o nim. Dwa tygodnie temu siedziałem dokładnie w tym samym miejscu obserwując przy tym ulicę w całej swojej beznadziejności i wszystkich ludzi, którzy pędzili w poszukiwaniu czegoś cennego. Każdy garnie się do rzeczy, sytuacji i emocji, które pozornie zapewnią im spokój, poczucie stałości i szczęścia. Niektórzy ludzie zwracają moją uwagę. Niektórzy na twarzach mają wypisane coś w stylu dociekliwości i wytrwałości. Ewentualnie czasem ich wredne rysy sprawiają, że mam ochotę rzucić wszystko i podążać za tą osobą aż powie, że mam kontynuować swoją wędrówkę sam. Jednak w jego przypadku… nawet gdyby kazał się odpieprzyć, byłem pewien, że i tak szedłbym za nim dalej. W odróżnieniu od innych ludzi, ten młody mężczyzna nie biegł. On po prostu spacerował, rozglądając się, jakby szukał małego dziecka w tym całym tłumie. Co wydało mi się w nim najpiękniejsze oprócz tego, że nigdzie się nie spieszył? Zaglądał w każdą szybę, w każde okno lub witrynę sklepową ale wcale nie w ten natrętny sposób. Wydawał się być po prostu ciekawy życia i tego, co tam ujrzy. A kiedy napotkał wzrokiem moją twarz i z tego co pamiętam odrobinę strapioną minę, uśmiechnął się do mnie naprawdę serdecznie. Zwykle ludzie odwracali głowy i machali nimi jak gdyby uznali mnie za szaleńca, który nie osiągnął nic w życiu. Jaki człowiek sukcesu w piątkowe wieczory siedzi w kawiarni, obserwuje ludzi i gryzmoli coś w starym, skórzanym, czarnym notatniku z pozaginanymi rogami? I jaki człowiek o zdrowym umyśle siedzi tu co wieczór myśląc, że znowu ujrzy tego konkretnego przechodnia? Nie wiedziałem nawet jak się nazywa, nie wiedziałem co robi każdego wieczoru, ale tliła się we mnie iskierka nadziei, że może jego zwyczajem jest spacerowanie i zaglądanie w każdy możliwy kąt?
-Hersh, zaraz zamykamy. – właściciel o gołębich włosach krzyknął zza lady, zgarniając zwilżoną szmatką okruszki pozostawione przez niezdarnych, ostatnich klientów. Nie lubiłem starych ludzi. Tak szczerze, nienawidziłem ich całych sercem, ale nigdy nikomu o tym nie mówiłem, obawiając się surowego osądu. Jednak tego starca obdarzyłem wyjątkową sympatią. Pewnie dlatego, że on nigdy nie spojrzał na mnie krzywo mimo tego, że regularnie co kilka wieczorów przesiaduję kilka godzin w jego knajpie. Zwróciłem głowę w kierunku lady odrobinę zbity z pantałyku. Byłem totalnie roztrzepany, jak puszysty dmuchawiec, gdy wiatr rozpyla go po całym polu. Wstałem z krzesła, zbierając z niego czarny płaszcz, który sięgał mi do połowy uda. Gdy byłem młodszy, celem mojego wzrostu był wizjer w drzwiach. A teraz muszę schylać się za każdym razem, gdy chcę przez niego wyjrzeć. Moja sylwetka była zwrócona w stronę przeszklonej ściany więc mogłem swobodnie wpatrywać się w wilgotny od mżawki chodnik, gdy owijałem szyję szalikiem. W mojej głowie wciąż błąkała się myśl, że może zaraz ujrzę konkretnego mężczyznę, który przyciśnie czubek nosa do szyby i zajrzy ciekawsko w poszukiwaniu czegoś, co przyciągnie jego uwagę. Kiedy myślałem o nim, widziałem mnóstwo starych szpargałów w jego domu. Stare lampy, stare obrazy, stare lampy, stare, ale zadbane panele. To człowiek poszukiwacz, homo viator. Nie ma innej opcji. Jęknąłem ciche „do zobaczenia”, gdy wychodziłem z budynku, ściskając przy tym czarny notatnik w dłoni, wpychając go na siłę do kieszeni płaszcza.
Wszystkie głowy były opuszczone, tylko moja wystawała ponad ramiona wszystkich innych. Obserwowałem bystro każdą osobę. I wiedziałem, że on również szedłby z podniesioną głową i piersią wypartą do przodu. Ten typ ludzi po prostu tak ma. Mijałem kolejne światła, przechodząc na czerwonym, nie dbając o nic i spoglądając co jakiś czas w gwieździste niebo. Poszukiwałem teraz spadającej gwiazdy, do której mógłbym się uśmiechnąć, a może później los uśmiechnąłby się do mnie? Byłem raczej człowiekiem, któremu towarzyszyła zła passa, ale za to pozytywne usposobienie nie opuszczało mnie nawet na sekundę. Jestem raczej… optymistą, tak na to się dzisiaj mówi! Ale mój wewnętrzny optymista udzielał się aż za często. W głowie widziałem tylko jak wpadam na jakąś sylwetkę, a gdy robię krok w tył i przepraszam, zauważam, że to właśnie on. To zupełnie żałosne. Czasem aż wstydzę się samego siebie i swoich myśli. Jedyne czego się nie wstydziłem to ciągła gotowość do wędrówki. Ciągła chęć poznania nieznanego.
Przebywałem właśnie w swoim apartamencie, grzejąc ręce od grzejnika, który wisiał pod parapetem tuż przy drzwiach balkonowych. Siedziałem przy dużych, szklanych wrotach, przez które obserwowałem rozległy, niegdyś zielony, teraz pokryty białym całunem śniegu park. Wszystkie leżaki zniknęły z trawy (tak naprawdę to sama trawa zniknęła pod pierzyną) a ludzie siedzieli na ławkach, zwykle we dwoje, grzejąc ręce w rękawiczkach i w drugiej parze rąk, która obejmowała ich własne. I tak na zmianę. Nie byłem typem, który zawistnie życzył samych złych doświadczeń, albo może z zazdrości potrafił marzyć o rozpadzie szczęścia innych. Jedyne o czym marzyłem to druga para rąk obok moich. Drugie ciało obok mojego. Druga para oczu, która niekoniecznie wpatrywałaby się we mnie natrętnie, ale mogłaby równie dobrze patrzeć w tym samym kierunku. Ale czułem to dziwne coś, które mówiło, że nie chciałem byle kogo. Chciałem tej jednej osoby obok mnie. Tej konkretnej.
