#relativeren

[waterhooft]

Ik weet wat ik moet doen om je niet meer zo hevig te voelen, maar daar wil ik nu even niet op gewezen worden want dat is nog niet onmiddellijk mogelijk. Ik wil even over je praten en me begrepen voelen. Ik wil geen medelijden, ik wil gewoon gehoord worden. Zeg me dat het oké is dat het niet oké is. Je moet me niet helpen, je moet er gewoon zijn. Dat is alles. Kan je dat?

- iets dat ik heb geschreven op 18 mei 2020

[uitvaagsel]

Relativeren is een kunst. En tijd helpt ook altijd wel.

a.g.

[petitjeanofficial]

Kenmerk van een golf is de op en neer gaande beweging. Toch spreken we van een hittegolf als het net wat langer aanhoudend heet is. Meer over een streep dus eigenlijk. Kijken we van meer afstand, zien we een langere periode en is het natuurlijk wél een golf. Zit je er in, dan voelt het meer als een “hittestreep”. Met gevoel is dat ook zo, veel emoties voelen alsof je voor altijd in je eigen “gevoels-streep” zult blijven. Bij verliefdheid spreken we dan van een roze bril. Bij depressie is het juist het donkere uitzichtloze gat. Relativeren is van strepen golven maken.

Evelien Beentjes

[hersenspinsels-en-beginsels]

Mezelf betrappen op negativiteit

Ik, mijn hoofd en mijn lichaam. Mijn lichaam, volledig gestuurd door mijn hoofd. Ongeveer 1,5 kg hersenen die zoveel genot kunnen ervaren, maar ook zo'n diepe dalen kent.

Zelfmedelijden, ken je dat? Soms passeren dagen vol zelfmedelijden, dagen van niets ondernemen, van treuzelen, twijfelen en zeuren. Die dagen overkomen je soms, die sluipen en kruipen soms heel onverwachts op je. Intussen leerde ik dat dit gebeurt, en dat dit nog zal gebeuren. Zomaar. Soms voelt het alsof alleen ik dit ervaar. Al ken ik nog wel mensen die kampen met sombere, negatieve gevoelens, toch kan ik moeilijk aanvaarden dat ook ik - voor mijn gevoel - tot deze 'groep' behoor.

Soms voel ik mij slecht, en dan voel ik mij slecht over het feit dat ik mij slecht voel. Bizar? Ik weet nog dat ik vroeger vaak opstond met een schuldgevoel. Ik werd wakker en voelde me instant schuldig, een 'waste of space'. Ik voelde me doelloos. Dat gevoel is eigenlijk nooit echt weggegaan. Dat gevoel is er al sinds ik op de middelbare school zat. Het zorgeloze, schone (lees: je voelt je proper)(hier schrijf ik misschien nog wel eens over als ik daar zin in heb), rustige is niet meer wat het geweest was.

Ach, soms betrap ik mezelf op deze negativiteit en denk ik: 'is dit wel echt wie ik ben?' Misschien moet ik hier minder bij stilt staan? Ik ga toch (meestal) graag dansen, doe graag onozel, kan toch ook echt genieten van het leven...

Ben ik nu een broos besje, of een sterke vrouw die geniet van de tijd die ze heeft op aarde?

Genoeg gerateld voor vandaag, het (of mijn) leven is niet altijd zo complex als het lijkt, doeiiiii!

[eltjedoddema]

Störm

Eltje Doddema

View On WordPress

[twafordizzy]

Christiaan Kuitwaard schildert schaduwen

Christiaan Kuitwaard schildert schaduwen

Christiaan Kuitwaard (1965) schildert schaduwen. Zijn werk gaat over relativeren en stilte. Zijn stillevens, bomen en zeegezichten worden soms bijna van hun betekenis ontdaan. Naast de landschappen schildert Christiaan sinds 2010 elke week een zogeheten White Box Painting. Onderwerp: een witgeverfd voorwerp in een witte kist. In 2019 toonde museum MORE een groot aantal uit deze reeks. Behalve…

View On WordPress

[eltjedoddema]

Weerboarhaid

Eltje Doddema

View On WordPress

[eltjedoddema]

Betrekkelkhaid

Eltje Doddema

View On WordPress