#riff raffit

[a-warflower]

So character sketches for the modern AU I have not forgotten about

1) Cassandra Gladstone; Merry-Weather; Riff & Cain and Emmeline

2) Jezabel & Cassian

[a-warflower]

Modern character designs

[sanctuaryforascrivener]

Omg, I also ship Cain and Crehador! I really liked how Crehador stepped up to the plate after Riff left. I also really love the idea of daddy!Cain! I would love to hear more headcanons on that! Maybe even a drabble, if you got one! (personally, I feel like Cain would be an excellent dad, and spoil tf out of her)

((I don’t know if this is what you’re looking for, but here! Forgive any blatant editing errors, I just scribbled it. Abel is Merry and Oscar’s son, by the way, and is an old character of mine.Riff and Cain will adopt children of their own later. Also I don’t really ship Cain and Crehador so much as I’m absolutely certain they’ve had casual sex at least once.)) 

It’s May before Riff catches on, and he promptly wonders why it took that long. They’re out grocery shopping—grocery shopping, for Christ’s sake, how does Cain manage this—and Cain, as usual, has gotten bored and drifted away. Riff is studying the nutrition facts on a bottle of olive oil, trying to remember which companies were recently exposed as fraudulent and if this particular brand was one of them, or if the name sounds familiar because this is the one Cain prefers, when he hears a sort of rustling thud from behind him. He turns around to look at the shared cart and sees that Cain has returned, presumably from the tiny, supremely boring book section, as he’s just dumped five different coloring books and two packs of crayons into the cart. They’re the ones with sixty four different colors and the sharpener in the back.

“Cain?” he says, raising one eyebrow.

Cain shrugs. “I thought Abel might like them for Christmas.”

Riff frowns faintly. “Didn’t you just get him that stuffed owl for Christmas last week?” he asked.

“Yes?” Cain asks, in the sort of tone that clearly says he has no idea why this is a problem, or remotely unusual.

For a split second, Riff considers his arguments. This is the sixth ‘for Christmas’ present that Cain has gotten in the last month for their nephew. Abel already has more than enough crayons and coloring books that his parents have given him (and, regardless of Cain’s very biased opinion, Oscar is a more than capable father). They don’t need them now, and they probably won’t need them for Christmas either, and Riff still budgets like he needs to watch every penny and scrounge every quarter for laundry, which—okay, he’s working on it, but he’s also spent the last five minutes trying to decide which bottle of olive oil is most economical, so he’d be the first to admit he’s not made much progress. None of these are likely to make any sort of impact on Cain however.

Riff opens his mouth, wonders if he’s really going to be this evil, and says, “Okay. But I’m not wrapping them.”

Cain beats him at chess every single time still, but sometimes he doesn’t plan ahead in real life with the same skill. “Okay!” he agrees, and goes back to lounging over the handles on the cart in a way that makes his rear particularly noticeable. He doesn’t consider the consequences for one minute. Riff never expected him to.

—

It becomes something of a pattern. Gifts ‘for Christmas’ pile up in the attic, mostly little things that catch Cain’s fancy or interest. Riff picks up gifts too, of course. At six, Abel is precocious and adorable, redheaded like his father with his mother’s eyes and pale, delicate face. It would be hard for anyone to resist him, but Riff at least restrains himself to things he wouldn’t be able to get later, or that would be special.

When Cain drags them both to the museum over the summer holidays, Riff pays close attention to what catches Abel’s attention the most in the gift shop (that Cain doesn’t immediately buy for him, anyway), and looks for similar things—a model of a tyrannosaurus rex skeleton, for instance, or a better made model solar system than the styrofoam version that Cain almost dropped forty dollars on.

(Honestly, the place was obscenely over-priced, and Riff still barely managed to talk Cain out of the kiddy chemistry set—Abel was six, he didn’t need to be given any sort of acids yet, thank you.)

Riff also makes a point to wrap his own presents immediately and store them neatly away, usually with attached post it notes of what they are, just in case. He has every intention of sticking to that promise—nothing Cain buys is going to be wrapped by him. Nothing.

—

It’s deeply, darkly satisfying on December 24 to see Cain with tape stuck in his hair, standing over the kitchen table ankle deep in cut ribbon, cursing as the wrapping paper wrinkles again. Riff is in pajamas with a mug of hot cocoa—it’s almost eleven, and he has every intention of going to bed. He’s also probably going to cave in about two minutes and lend a hand, for Abel’s sake, but still. That’s in two minutes.

“Remind me,” Cain says bitterly when he flings the scissors down. He just pinched his fingers for the fifth time, “Why aren’t you wrapping anything right now?”

“Because I already did all my wrapping,” Riff replies as innocently as he can. “I told you when you bought everything that I’m not wrapping it. Every single time.” (He did, too—Riff is nothing if not consistent, occasionally stubborn, and very, very occasionally pure evil.)

Cain swears again. “Riffael Raffit, with God as my witness, if you go to bed, I will file for divorce in the morning,” he says. The wrapping paper tears and Cain flings the tape down so hard the plastic case cracks. “Mother of—”

Riff folds his lips tightly together and still doesn’t manage to stifle the laugh. “Would you like some help?” he asks, voice shaking.

Cain glares. He takes a deep breath through his nose, and lets it out slowly. “I hate you.”

“Of course.”

“No, I mean it, I really hate you.”

“Of course,” Riff says again.

Cain scowls down at the mess on the table. “Please?”

Riff sets the mug down on the counter and leans in to kiss Cain on the forehead. “All right. First, you never wrapped stuffed animals without a box.”

“…I still hate you.”

—

In February, Riff catches Cain looking speculatively at a toy store that’s just opened up across the street from their favorite coffee shop. He nudges Cain’s foot with his and leans forward, waiting until Cain leans in to whisper, “I’m not wrapping it.”

Thankfully he knows how to get coffee stains out of white shirts, but Riff would still consider the comment worth it even if he didn’t.

[nanshe-of-nina]

Fake Instagram || Count Cain

[old-trash]

Eternally

Cain Saga/Godchild, Cain C. Hargreaves/Riffael "Riff" Raffit, M, 788, ao3.

Crehador przez przypadek odczytuje wspomnienia Riffa i Caina.

Crehador ostrożnie stąpał wśród gruzów. Szedł powoli, co chwilę potykając się o zawalone fragmenty ścian i sufitu zamku. W końcu dotarł do komnaty, gdzie miał nadzieję odnaleźć Caina. Zatrzymał się w drzwiach, zszokowany wpatrując się w przestrzeń przed nim. Gdy otrząsnął się z otępienia, podbiegł do siedzących na ziemi hrabiego i jego lokaja. Riff delikatnie obejmował Caina, opierając się o jego plecy. Obaj mieli zamknięte oczy. Crehador przyglądał się im przez dłuższą chwilę, zastanawiając się, czy żyją. Bał się, tak bardzo bał się poznać prawdę, że nawet przez myśl mu nie przeszło, by po prostu sprawdzić oddech lub puls. W otwartej, wyciągniętej dłoni młodego hrabiego zauważył pierścień, o którym tyle słyszał, pierścień, który sprawił tyle kłopotów. Coś w jego podświadomości mówiło mu, żeby go zabrać i kiedyś, może już teraz, może za kilka lat, oddać go siostrze Caina - Mary. Nie spodziewał się jednak, że jego umiejętności jako medium zadziałają w tym momencie same. Przez jego umysł zaczęło przebiegać wiele obrazów, początkowo niewyraźnych, rozmazanych, nakładających się na siebie. Nie minęła chwila, a wszystko zaczęło robić się coraz wyraźniejsze. Crehador obserwował wspomnienia z życia Caina, który trzymał pierścien na dłoni, jak i życia Riffa, którego palce obejmowały nadgarstek hrabiego.

***

Młody chłopak szedł alejkami parku znajdującego się za dworem jego nowego pracodawcy. Niedaleko zarośli usłyszał odgłos kopania w ziemi i szloch. Podszedł bliżej i zobaczył płaczącego chłopca, usypującego kopczyk ziemi tuż pod krzakiem: - Kim jesteś? - chłopiec odwrócił głowę w jego stronę i spojrzał na niego zdziwionymi, zielono-złotymi oczami. Riff przedstawił się i zaczął z nim rozmawiać. Nagle chłopiec rzucił - Widzisz mnie? - dopiero wtedy do Riffa dotarło, że właśnie spotkał Caina - syna hrabiego, u którego rozpoczął pracę. Spotkał chłopca, któremu całkowicie poświęci swoje życie.

***

Niemal natychmiast Riff odkrył, że Alexis znęca się nad swoim synem, codziennie wieczorem bije go i podtruwa arszenikiem. Nie mógł zrozumieć, dlaczego Cain, który zdawał sobie sprawę ze szkodliwości tych zabiegów, nie buntował się, nie starał się wyswobodzić. Dopiero gdy obaj poznali prawdę o jego matce, rodzonej siostrze Alexisa, wydarzenia zaczęły następować po sobie bardzo szybko. Alexis zginął, Cain został głową rodu, a Riff głównym lokajem.

***

Cain nie był lubianym arystokratą. Większość ludzi bała się go, choć wiele kobiet było nim zafascynowanych - inteligentny, młody, przystojny, o niezwykłym kolorze oczu, posiadający wielki majątek i wysoki status społeczny. Często wykorzystywał te okazje. Spotykał się z wieloma kobietami, często tylko dwa-trzy razy, zawsze z kilkoma w tym samym momencie. Zdarzało się, że jedna z jego kochanek dowiadywała się o innych, wtedy odchodziła od niego z ogromną awanturą. Cain jednak nic sobie z tego nie robił. Na jej miejsce było jeszcze wiele chętnych. Był też ktoś, kto mógł zastąpić je wszystkie.

***

Riff wszedł właśnie do łazienki z czystymi ręcznikami i ubraniem na zmianę dla Caina. Młody hrabia siedział w dużej, kamiennej wannie i opierał zaczerwieniony policzek o jej zimny brzeg. - Przyniosę lodu. Może napuchnąć... - powiedział troskliwym tonem. - Nie trzeba. - chłopak podniósł się i spojrzał na niego z nonszalanckim uśmiechem - Chociaż miała siłę w tych drobnych rączkach. - zaśmiał się na wspomnienie jednej z kochanek, która przed chwilą zrobiła mu awanturę o to, że spotyka się z innymi kobietami. Riff tylko pokręcił głową z politowaniem. Nie mógł zrozumieć zachowania hrabiego - Chodź tu. - lokaj usłyszał krótki rozkaz. Posłusznie podszedł i przykucnął tuż przed nim. Cain wyciągnął ręce i objął go za szyję, przyciągając do siebie. Ich usta dzieliło tylko kilka milimetrów - Nie uważasz, że powinieneś mnie teraz pocieszyć? - mruknął zalotnie. Riff pochylił się i pocałował go. Najpierw delikatnie, lekko muskając jego wargi swoimi, później mocniej, pieszcząc jego język swoim własnym. Cain zamruczał z aprobatą i przerwał pocałunek. Podniósł się, siadając na brzegu wanny, z nogami na zewnątrz. Riff wiedział, co ma robić. Dłońmi gładził uda hrabiego, biorąc go do ust i delikatnie pieszcząc językiem. Cain niespokojnie poruszał biodrami, mając ochotę na coś więcej, na coś bardziej intensywnego. Wplótł palce we włosy Riffa i odciągnął jego głowę - Wystarczy. - mruknął, pochylając się, po czym lekko go pocałował. Lokaj wstał i podniósł go, odwracając tyłem do siebie. Cain oparł dłonie o wannę i spoglądał na niego znad ramienia. Riff znów przyklęknął, tym razem językiem i palcami zajmował się jego wejściem. Cain nie mógł powstrzymać, i nawet nie chciał, cichych, przeciągłych jęków zadowolenia - Wystarczy. - powtórzył lekko zachrypniętym głosem. Riff wstał ponownie i rozpiął swoje spodnie, po czym wszedł w hrabiego. Zamknął oczy, nie chcąc patrzeć na blizny na jego plecach, pozostawione tam przez Alexisa.

***

Crehador odsunął się zmieszany. Zacisnął pierścień w dłoni. Potarł skroń i ze smutnym uśmiechem spojrzał na hrabiego i jego lokaja. - Riff... Ja wiedziałem, że z twojej strony to było coś więcej, niż tylko wierna służba swojemu panu, ale ty, Cain, jak mogłeś tak okłamywać Mary, swoją małą, śliczną i słodką siostrzyczkę? Przecież to nie ona była osobą, którą najbardziej kochałeś... I którą będziesz kochał wiecznie...

[nanshe-of-nina]

Earl Cain / Godchild || Riffael “Riff” Raffit

[ephonajizabel]

“The more I loved something, the more I suffered when he took them away . . . again and again.  But this time . . . this time I won’t let him take you.  You’re the last person I’d give him . . . That’s why I’m going to kill you with my own hands”

The Heart Of Everything : Within Temptation ~ What Have You Done

[ephonajizabel]