seen from United States

seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from Spain

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from South Korea
seen from United States

seen from United States

seen from Ukraine

seen from Kenya
seen from United States

seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States
#ruhumun #derinliğinde #hasretinleyandigönlüm
Ruhumun kaybettiğini şimdi gönlüm arıyor.
-Eres
‘Yaratmak ruhumun parçası’
yeni http://www.sfk.kim/yaratmak-ruhumun-parcasi/
‘Yaratmak ruhumun parçası’
Annesi Yasemin Kamhi’nin teşvikiyle iç mimarlık eğitimi alan Melda Kosif, içindeki resim aşkının ağır bastığını belirtti. ‘Anlar’ adlı ilk kişis…
Kaynak Alıntı : Milliyet Magazin
Kaynak: Nhaber.net Haberler Gündem Online Haber Gazetesi
Çok yazarım ben
Yazarım ben evet - Çünkü ruhumdan parmak uçlarıma kadar iniyor bazen acı , umut , mutluluk , hüzün...
“Ruhumdan başka hiçbir şeyim yok.” diyen bir cümle yankılandı beynimde, günlerce, okuduğum. Ruhumun olduğu bile şüpheli, onunla da kopuğuz artık. Ona çektirdiğim onca şeyden sonra, o da döndü sırtını bana. Gözünü bile kırpmadan işkence ediyor. Ben ona sahip değilim, o bana sahip artık… Sonra "Homo sum: humani nihil a me alienum puto"* diyen Terentius geldi aklıma. Haklıydı. Sevgi, öfke, nefret, acı, üzüntü, yalan… hepsi insana aitti ve hiçbirine de yabancı değildik, bir şekilde ayağımız takılıyordu her birine. Ama bir ruhun dizginleri ele alıp, bu denli hükmetmesi bedene, beyne bile söz dinletmesi de insani miydi acaba? Düşünmeyi bıraktım sonra.. böyle olacağını en baştan biliyordum çünkü. Görmezden gelmek olmasına engel olmaz hiçbir zaman. Bu hâle geleceğimi, kendime bile bu denli uzaklaşacağımı biliyordum. Ta en başından. "proximus sum egomet mihi"** derken de yanılmamıştı Terentius. Kendimden hep uzaklaşsam da yine yanımda/yakınımda bir tek ben vardım, kendimi en iyi ben biliyordum. "in me omni spes mihist"*** de diyordu, ama bunu okuyunca kahkahaları çınlattı ruhumun, beynimi… Umudum kalmadı çünkü, bir umut kalmadı benim için. Biliyordu bunu, umutlanma diyordu, umudumu siliyordum ben de, kazıyordum tüm cümleleri içinde geçtiği. Hem zaten umutlanmak bu saatten sonra, safça bir şey olurdu. Bir çocuğun oyuncak ayısının canlanacağına inanması gibi… *Ben insanım ve insana ait hiçbir şey bana yabancı değildir. **ben en çok kendime yakınım ***bütün umudum kendimdedir
Neyy Benim Sevdamdır .
Gece'ye Fon Yaptım ...