#s.38

[uyumsuzunnotlari]

“Bir tek bilmediğim yerler  Acı vermedi.  Keşke, diyorum  İnsan insanı hiç tanımasaydı!”

[bocekcicek]

"Halbuki, ümitler insana yetmiyormuş."

— Sokaktaki Adam, Attila İlhan

[uyumsuzunnotlari]

“Açmadan gözlerimi  Uzanıyorum seni düşünmelerin üzerine sere serpe  son sözlerim hala sıcak

 Fazla uzaklaşmış olamam...”

[uyumsuzunnotlari]

“Kendini bir adamda tanımak ölümdür”

[uyumsuzunnotlari]

“Elbette gerçektir bizde sürdüğü için, elbette gerçek değildir yaşanan zamanın dışına düştüğü için. Anılar... Günde kim bilir kaç kez gidip gidip geldiğimiz, alın kırışığımızda saklı dünyamız. Bugünümüzü biçimleyen, yaşamın içimizde ve dışımızda süren tortusu. Kaç kişiyle paylaşılırsa paylaşılsın herkese özel olan duygu. Bir daha yinelenemez olan. Yaşarken seçip istemesek de sonradan sahiplendiğimiz, durdukça değerlenen yaşantı parçacıkları. Kimi gün kederle, kimi gün hızla kirpiklerimize takılan geçmiş zaman ölüleri. Bizim ömrümüzü, öznel tarihimizi oluşturan ayrıcalığımız. Akıp giden zamanı bize gösteren, dönüp dönüp kendimizi seyrettiğimiz ayna.”

[bocekcicek]

"Sabahleyin bitlerle dolu, kimsenin kimseye hürmet etmediği, kimsenin kimseyi hürmete layık bulmadığı, istismar edenin, çalanın zengin ve bahtiyar olduğu, esnafının azgın, zenginin deli, haris, egoist, gaddar, fakirinin kayıtsız, sersem olduğu bir şehirde; işin kötüsü sensiz, oldukça kirli bir yatakta uyanıyorum. Ama sevgilim, olacak, büyük hayaller kuruyorum."

— Havada Bulut, Sait Faik Abasıyanık

[bocekcicek]

"Kabalık üzüyor beni. Bir insanın yeterince kibar, yumuşak, sevimli olmadığını görmek acı veriyor bana."

— Üç Kız Kardeş, Anton Çehov

[bocekcicek]

Eğer, bu acımak hissiyle beraber, en acı sahneler karşısında bile içimde zaman zaman kendini gösteren, hayatın gülünecek tarafını gören tebessüm olmasa bu kupkuru dünyada, bu sonu gelmeyen ıstırap içinde nasıl yaşanır veya vak'a bulunurdu bilmem.

Mor Salkımlı Ev, Halide Edib Adıvar