#s.63

[uyumsuzunnotlari]

“doğmak  acıdan bir elbise  giymesen eksiksin  giysen ölüm.”

[bocekcicek]

[uyumsuzunnotlari]

“Bir şey vardı tam şurda  Merakımı döktüğüm o yol ağzında  Suya atılan taşın çizdiği halka  Bir puhunun inleyişi derdin gövdeme baktıkça  Sevmeye yeltendiğim her yerde vardı yüzünün kıvrımı  Vardı dalgın bir sayfada yanına gidip durduğum boşluk  İmrendiğim akıl, kapaklandığım rüya  Vardı gecelerde yazıldığım efkar, yutkunduğum söz  Bir leopar karda dolaşmış derdin ellerime dokundukça  Onca sözden ne kaldığı vardı sonunda

 Bir şey vardı işte şurda  Göğsümün tam altında”

[uyumsuzunnotlari]

“...benim hayatım sürekli bir büyük oyundan ibaretti.”

[uyumsuzunnotlari]

“Ve kardeşim Hidayet, öfkelenince de onların bütün kusurlarını, küçüklüklerini, daha önce hoşgörüyle karşıladığım kendini beğenmişliklerini daha şiddetle görüyordum ve unutmuyordum. Onları kıskanıyordum, onları beğenmiyordum. Oynadıkları oyunu hiç anlamıyorlardı. Yaşamak istiyorlardı; en çok buna kızıyordum.”

[bocekcicek]

"Sefalet, gerçek -yani hayatı zehirleyen- sefalet, şu içinde yüzdüğüm dipsiz yoksulluk ve pislik değildir, sevdiği hayatı sürmek için bütün imkânlara mâlik olduğu halde, bunu yapamayan insanın durumudur."

— Arkadaş, Panait Istrati

[uyumsuzunnotlari]

“Anneannem ve ben... Biz... Biz ölüme karşıyız.”

[uyumsuzunnotlari]

“Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya hiç sevmemişsem bugüne kadar?”