Öldüğüm yerden tekrar dirilmeden... Sonum olan başlangıçımın anısına 30.05.18-09.06.18
30.05.2018
İnsan özleyince ne yapar. Hayatında sadece tek bir anın olduğu bir insanı nasıl bu kadar özleyebiliyorsun hiçbir zaman anlayamadım.
Onu özlemek fazla zor. Çünkü o kadar dengesiz ki. Birden bire durup dururken kavga edebiliyoruz. Ya da bir anda her şey o kadar mükemmel oluyor ki. “Tamam” diyorum “tamam oldu bu sefer” diyerek kendimi avutmaya çalışıyorum. Ama sadece çalışıyorum.
Yatmadan önce elimi sakal çizgisinin kenarlarında gezdiriyorum. Dudaklarının üstündeki “sus” çizgisinden geçiriyorum. Saçlarının arasından geçiriyorum ellerimi. Mesela bir elim yanağında elmacık kemiğini okşuyor.
Bana kendisini uyurken izlemenin yasak olduğunu söyleyen güzel adam. Ben her gece uyurken yanına geliyorum senin. Yatağının kenarına çöküp izliyor ruhum senin güzel çehreni. Sen kendini benim gözümden görseydin anlardın ne kadar güzel sevdiğimi.
Yorgun olduğun zamanlarda gözlerinin altı çöküyor hafifçe. Genelde yorgunsun aslında. Gözlerin belli ediyor ele veriyor seni. Bazen uyuyamıyorsun. Kabus görüyor musun merak ediyorum. Ortak olmak isterdim korkularına…
Ama son olarak unutma
Sen benim şarkılarım, kalp atışım, nabzım, nefesimsin…Sen beni ben yapan her şeysin.
Ama en çok umutlarımsın.
Şimdi gerçeğe dönüyoruz. Sen gittin. Beni burada tek başıma bıraktın ve gittin. Aslında beni bırakmadın. Çünkü birini bırakmak için o insanla aranda duygusal bir şey olmalı. Değil mi? Sen sadece hayatına bir anda dahil olan kız çocuğunu artık yok saymaya başladın. Zaten senin için değeri olmayan biri… Hayatında büyük bir etki bırakamazdı. Öyle de oldu. Sen benim hayatımın merkezine çöktün bir anda. Ben ise senin için sadece baş belasından başka bir şey değildim. Senin için kendimden çok ödün verdim ama sen bunu asla anlamadın. Zaten anlamanıda beklemezdim ama olsun bu yinede beni kırdı. Sen o hırçın rüzgarlarınla benim sonum oldun. Umarım o içindeki rüzgarlar seninde sonun olmaz… SEVGİLERLE Özgür