SADECEOKU 1
Kulağımda kulaklık içinde en sevdiğim şarkı. Gece saat bilmem kaç, herkes kim bilir kaçıncı rüyasında, her yer karanlık. Karanlık çoğu insana korkutucu bana göre huzur, ağlıyorum, kalbimin ağrısından mı yoksa yalnızlığıma mı? Bilmiyorum ama bir bahane işte birazdan kalbimin ağrısı geçecek ama beynim ve kalbim istemiyor gibi, sanki ‘ağla’ diyor bana. Göz pınarlarım kurudu, yatakta pozisyon değiştirdim. İki türlü de karanlık gözlerimi kapatsam da kapatmasam da ama sanki gözlerimi açtığımda ki karanlık beni boğacak gibi sonra beynimde nedensizce bir ses yankılanıyor ‘gözünü aç’ açıyorum. Korkuyorum ama birisi bana bakıyor ve ona ona korkumu belli etmemem gerikiyormuşcasına savaş veriyorum kendimce aynı gündüzleri gibi yolda yürüyorum aklımda bir sürü soru ‘nasıl yürüyorum?’, ‘yanlış mı?’ bu fikri beynim söyletiyor ama kalbim adeta beni sakinleştirmeye çalışıyor gibi ‘sakin ol!’, ‘hiç kimse sana bakmıyor’, ‘ hem onlara ne?!’. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp ruhsuzca karanlık tavana bakmaya devam ediyorum. Kendimi kaçıncı defa tekrar ettiğini bilmediğim en sevdiğim şarkıya odaklıyorum, ingilizce ama anlıyorum anlamlarını. Sonra sürekli pozisyon değiştiriyorum. Aklımdaki milyonlarca hayal ve düşünceyle uyuyorum bu her gece bir döngü sadece kimse bilmiyor. BANA AİT
