2 gün önce kargo şubesinde sıramı beklerken arkamdan 4 genç geldi. İzmir’e yardım kolisi gönderebiliyor muyuz ücretsiz diye sordular. Evet dedi çalışan. 2 koli hazırlamışlar içlerinde ne vardı bilmiyorum. Önce sıra beklemeye karar verdiler. 2 saniye sonra yardım bu, kimin yolladığının ne önemi var dediler ve kolileri kargo çalışanına bırakıp gittiler. Hem mutlu oldum. Hem umutlandım hem de kıskandım onları. Sonsuz, sınırsız bir güvenleri var. Şube çalışanına, yardımın İzmir’e ulaşacağına falan. O andan beri kendimi sorguluyorum. Hayata, insana, ilişkilere, umuda karşı güvenimi kırmış herkese öfkem kabardı, hakkımı helal etmiyorum onlara. Köpek maması yardımı yapıyorsun mamayı satıyorlar, bebek bezi yardımı yapıyorsun bezi satıyorlar, hastaya yardım yapıyorsun sahte fotoğraflar ibanlar paylaşıyorlar, ihtiyacı olana yardım yapıyorsun, ihtiyacı olmayanlar evlerine zulalıyorlar. Benim güvenim gözümün gördüğüne, elimin yettiğine kadar kaldı sadece. 2 gün önce kargoda gördüğüm 4 genci kıskandım ben. Hem de çok kıskandım. Ah ne çok istedim onlar kadar güvenimin olmasını! Onların arkasından ben de çıktım. Ben arabayı çıkarana kadar onlar gözden kaybolmuştu. Sonra sağa dönecekken sola dönmem gerekti. Bir baktım önümden yürüyorlar. Arkalarından izledim, sevdim onları. Dua ettim! Allah onları hep iyilerle karşılaştırsın ve bu sonsuz güvenleri son nefeslerine kadar hep onlarla kalsın diye! #serrosehalleri #depremvergilerinerede (Kuşadası Değirmen Çiftliği) https://www.instagram.com/p/CHOZBWEn-_I/?igshid=j5a714b6esaf