İnsanların, birşey anlatırken,
İç dünyalarındaki küçücük şeyleri nasıl da kocaman şeylermiş gibi anlattıklarını farkettim
Çocuktum onlar anlatırken..
Ben de içimden onları analiz ettim anlamaya çalıştım büyükleri
Ne çok abartıyorlardı ufacık problemleri
Problem olmayacak dertleri vardı mütemadiyen
Greksiz şeyleri ne çok konuşup ah vah ediyorlardı; hayret ediyordum
Birbirlerini desteklemeleri yok mu bir de o daha fena!
Ufacık hastalıklarını, ağrılarını sanki ölecekmiş gibi anlatıyorlardı
Ve kendilerinden başka kimsenin derdi tasası daha önemli değildi
Bu sohbetler sürekli devam ediyor
Her sofra başında aynı cümleler birbiri ardını takip ediyordu
Hıc sıkılmadan hep şikayet ediyorlardı
Günler hızla gelip geçerken bomboş cümleleri uzay boşluğunda kayboluyordu tıpkı kendi insanlıkları gibi
Çok ilginç geliyordu bana, tuhaf...
Aralarına girmemek için kendimi zor tutuyorum...