Jun 21, 2017
uzuun zaman önce bir yerde ‘seni tanıyan son insan da ölünce bu dünyada hiç yaşamamış olursun’ gibisinden bir söz okumuştum. ürpermiştim, gerçekten de adımı bilen son insan da ölünce sanki hiç burada nefes almamış gibi olacağım. hiç şu köşede ağlamamış gibi, hiç kendimi sevdirmeye çalışmamış, hiç acıkmamış hiç özlememiş gibi. çok garip. garip ve gerçek. aslında burası bana ait değil. aslında ne yatağım ne tokam ne de kitaplarım benim değil. sahiplenip bende kalması için direndiğim her şey aslında hiç benim olmamış olmayabilir mi?
