From Rhodo Hygge, With Love
Het komt zelden voor, en als het zich voordoet, dat moet het wel iets schoons opleveren: de ene passie die de andere ontmoet. En bij Rhodo Hygge moest het er wel van komen.
De trouwe lezer weet het ondertussen al: de mensen die ik ontmoet in het project Rhodo Hygge in de aanloop naar de deelname aan de Floraliën in Gent, zijn stuk voor stuk aangename en gedreven mensen. En nu en dan kom ik iemand tegen die men zonder blozen ronduit gepassioneerd mag noemen. Neem nu Jasmien Mees, de bevallige coördinatrice van het project.
Jasmien smijt zich. Eén gesprek met haar, en ze steekt je aan gelijk een lontje, één en al leven en passie. Die passie steekt ze in het project, en ook in haar hobby: fotografie. Het kon niet uitblijven... Dirk Everaert, gepassioneerd door het Rhodo Hygge project en Jasmien, gepassioneerd door fotografie, daar moesten vonken van komen.
Al gauw ontstond het idee om foto's te maken van rhodo's op een bepaalde leeftijd, en daar een mens van dezelfde leeftijd naast te zetten. Jasmien wou door die beelden duidelijk maken dat, hoewel een rhodo plantje best klein kan ogen, het toch al een heel leven achter zich kon hebben - een rhodo is immers een zen-groeier, traag maar gestaag... Dat kleine plantje kan al heel wat ervaringen achter de rug hebben: gestekt, gekruist, voorzien van vele vele jaren van zorg en toewijding. De rhodo is niet zomaar een plant (ik moet een patent gaan nemen op deze zin, ik kom er steeds weer op terug), het is een plant met een ontzettend grote overlevingskracht. Dat toont Jasmien graag aan door ook naast planten op middelbare leeftijd een mens van gelijke leeftijd te plaatsen.
Nu vroeg ik me af: Jasmien heeft toch geen mensen in haar schuif zitten, die ze voor dergelijke mooie ideeën zomaar tevoorschijn kan toveren? Neen, dat is waar. Ze vond haar "modellen" in de rhodoteelt. Zo poseerden Luc Calle (59 jaar), Fien Block (23 jaar) en Viktor Leybaert (9 jaar) in de fotoreeks. Jasmien sloeg daarmee twee vliegen in één klap: ze toonde beeldend aan hoe sterk en duurzaam een rhodo is, en geeft tegelijk de rhodotelers een gezicht, jong en oud(er). Het was de bedoeling, en ik citeer Jasmien even letterlijk: " dat mensen een beeld krijgen van de sierteler (jong en oud) en dat ze zien dat het gewone mensen zijn zoals jij en ik, dat ze houden van hun job en met veel liefde de planten grootbrengen." Ik kan het niet schoner zeggen.
Over de foto's zelf wil Jasmien kwijt dat ze zwart-wit zijn, een sober accent tussen al de kleurenpracht. De telers staan er op zoals ze zijn, puur natuur en heel spontaan.
(En ja, er is wat gephotoshopt om de foto op te kuisen, maar Jasmien verzekert me dat ze echt geen hoofden verwisseld heeft, dus we mogen er gerust in zijn.)
Dus wanneer een passie voor rhodo's een passie voor fotografie ontmoet, ontstaat pure kunst. Oordeel gerust zelf, hierbij een voorproefje!
