#slachthuis vijf

[jochendevos]

[woordendoendromen-blog]

Slachthuis vijf

De eerste pagina’s van het boek lezen als een trein (grappige zinsspeling als je mijn vorige posts leest…) Het boek begint met dezelfde vraag die ik me ook al stelde. Hoe kan je een boek schrijven over oorlog zonder aan te zetten tot vechten of zonder heroïsch over te komen? Diezelfde vraag speelt ook voor de auteur. Hij wil zelf vertellen over wat hij heeft meegemaakt in Dresden maar weet niet hoe. Tot hij het verhaal vertelt van Billy Pilgrim. Het personnage lijkt alles te ondergaan. Hij beleeft de oorlog niet, hij ondergaat ze. Soms wordt het zelfs zo zielig dat het onbedoeld grappig wordt. De gruwelijke executies worden gedegradeerd tot een normaliteit met de woorden “ zo gaat dat”. In het boek bleikt duidelijk dat er geen heiligheid schuilt in de oorlog. Geen heldhaftigheid. Enkel maar een onbewust lijden. Zo gaat dat.

[woordendoendromen-blog]

[woordendoendromen-blog]

Genoeg gedroomd!

Genoeg gedroomd. Laten we starten met het echte materiaal. Waarom eens geen boek over de oorlog?! Lezen over de oorlog, ‘s morgens op de trein… lekker opbeurend… Oorlogsboeken hebben mij altijd de indruk gegeven, de feiten over te dramatiseren. Vanuit het standpunt van de overlevende wordt een heroïsch verhaal neergezet over hoe de vijand wordt verslagen.

Ik heb altijd zeer veel respect gehad voor ieder die gevochten heeft in een oorlog. De gruwel en de wrede gevolgen kunnen we ons dan ook moeilijk voorstellen. Toch lijken vele boeken door hun heldhaftige verhaal eerder propaganda. Er vloeit ofwel een overdreven gevoel van trots ofwel een overdreven gevoel van medelijden. Maar goed… Toch heb ik me er eentje ter hand genomen. Slachthuis Vijf van Kurt Vonnegut. Het staat eerder beschreven als een anti-oorlogsroman. Ik ben benieuwd…