Papa van 2 zonen in 2014
Weken al is ons land in de ban van de nieuwe regering en hun regeerakkoord.
Een regeerakkoord waarin heel wat besparingen vermeld staan die volgens velen op de schouders komen van de 'gewone mensen' (wie dat dan ook mogen zijn?) Het land lijkt dan ook in 2 kampen verdeeld en deze keer niet onmiddellijk in de traditionele Vlaamse en Waalse kampen.
Elke groep heeft zijn overtuiging en haalt de motivatie voor hun acties in de toekomst van onze kinderen. Want het is voor hen dat ze gaan betogen en staken of het is voor hen dat ze hier niet aan meedoen en instemmen met de plannen van deze regering. Als papa van 2 flinke zonen een hele verantwoordelijkheid om daar even dieper over na te denken en te zorgen dat je de juiste beslissing maakt.
Van kindsbeen af ben ik opgegroeid in een gezin en familie waar veel gewerkt wordt. Als ondernemer of loontrekkende dat maakt geen verschil bij ons. Werken moet gebeuren en meestal ook met erg veel plezier. Ingelepeld werd het dat je door te werken veel kan bereiken in het leven. De generatie van mijn ouders kon het nog wel eens rooien zonder dat op vandaag broodnodige diploma. Met succes meestal, opnieuw door te werken.
Met dezelfde overtuiging werd het mijn zus en mezelf ingelepeld om je visie breed te houden. Open te staan voor de meningen van anderen en die altijd met respect te aanhoren. Oogkleppen lagen bij ons thuis ergens in een vergeten hoekje. Je kan maar iets bijleren, ook van zij waar je het niet mee akkoord bent. Je eigen waarheid als de enige juiste aanschouwen, dat is pas triest. Ieder mag ook voor zich in volledige vrijheid zijn beslissingen nemen en zijn overtuigingen verdedigen.
De discussie die nu al weken aan de gang is, is er eentje die ik graag volg. Van nabij maar soms ook op een veilige afstand want ik ben geen specialist in vele zaken die besproken worden. Ik heb echter wel mijn mening en die verdedig ik graag, vol overtuiging en altijd met mijn toekomst en die van onze 2 zonen voor ogen. Twee zonen die eenzelfde comfort verdienen als waarin ik opgegroeid ben. Een comfort van sociale zekerheid, goed onderwijs, een veilige samenleving met de vrijheid om zichzelf te ontwikkelen en deel te nemen aan onze samenleving. Zelf kies ik er dan ook voor om mij aan te sluiten bij de plannen van de regering Michel I omdat ik denk dat de richting die zij uitgaan, de richting is waarmee we de toekomst van onze zonen kunnen veilig stellen, voor zover zij dat in hun toekomst niet zelf kunnen of zullen opbouwen.
Decennia lang al horen we in België berichten over een stijgende staatsschuld en daaraan gekoppelde besparingen, maar ondanks alles waren weinigen bereid daarin de broodnodige stappen te zetten. Nu lijkt het wel te gaan gebeuren al wordt dat uiteraard niet op applaus onthaald. Elke partij draagt hiervoor deels de verantwoordelijkheid want in het verleden zetelden ze allemaal wel in één of andere regering, commissie of departement. De schuld op de ander schuiven blijkt ook vandaag weer de makkelijkste argumentatie en daar ben ik het niet altijd mee eens. Ook de partij die mijn voorkeur wegdraagt maakte zeker en vast fouten waarvoor de factuur op vandaag nog altijd niet voldaan is, maar beslissingen uit het verleden dient men altijd tegen het licht van dat moment te houden.
De frisse(re) wind die vandaag door de Wetstraat waait lijkt er voor velen te komen door de afwezigheid van een hele belangrijke partij. Een afwezige die er in voorgaande regeringen wel bij was en die zeker en vast ook zijn verdiensten heeft. Blind zijn daarvoor is de waarheid geweld aandoen. Hoe komt het dan dat men nu wel de nodige besparingen gestemd krijgt? Heel simpel, omdat er deze keer geen rekening moet gehouden worden met de achterban van de grootste afwezige. Die achterban, die morgen massaal gaat staken dreigt namelijk verschillende verworvenheden te verliezen en daar kunnen zij uiteraard niet mee akkoord gaan.
De vakbonden bespelen die achterban door halve waarheden te verkondigen en te mikken op de groep die volgens hen bij deze regering enkel en alleen maar nog meer zal verdienen. Zelden tot nooit in de voorbije jaren sloot de mening van de vakbonden zich aan bij mijn eigen mening en het lijkt ook niet te gaan gebeuren in de toekomst. Dat betekent niet dat ik ze overbodig vind, nee dat niet. Ik ben zelfs overtuigd van hun belang, maar dan niet op de manier waarop het vandaag gebeurt.
Een polarisatie creëren zoals vandaag gebeurt tov de werkgevers dateert uit het begin van de voorbije eeuw, toen de vakbonden nodig waren om op te komen voor hun achterban. Dat hebben ze goed gedaan en van veel van die zaken waarvoor toen 'gevochten' werd plukken we op vandaag nog steeds de vruchten en zijn ook een belangrijk onderdeel geworden van onze samenleving, vrijheid,... Een organisatie is echter maar zo sterk als ze zichzelf ook in vraag durft te stellen en mee evolueert met de veranderende omstandigheden waarin zij werkzaam is en laat nu net daar het schoentje wringen.
Eén van die evoluties is de pensioenleeftijd, iets waarover in mijn eigen ogen zelfs niet moet gediscussieerd worden. De mens leeft langer, de mens leeft comfortabeler, dan lijkt het mij dan ook normaal dat een pensioenleeftijd mee evolueert. Een leeftijd van 58 of 60, daarop lijkt het mij toch ongelofelijk saai om al aan je pensioen te denken. Nee, laat die mensen werken of schep de mogelijkheid toch dat ze dat kunnen blijven doen. Daarvoor is echter ademruimte nodig, ruimte die er op vandaag niet is door lasten allerhande die het de werkgevers onmogelijk maakt die mensen nog verder hun hoge(re) lonen te betalen. Lonen die aangepast worden aan hun leeftijd in plaats van aan hun prestaties.
Een vermogenswinstbelasting of hoe noemen de vakbonden en oppositiepartijen de mirakeloplossing voor alle problemen? Een oplossing waarbij ik als deel van het antwoord zelf ook wel mee akkoord kan gaan. Als deel, als deel van de verandering die deze regering ook wenst door te voeren. Want het is belangrijk dat eerst andere zaken ook mee veranderen en evolueren. Lasten omlaag, ruimte voor werkgevers om te investeren in werknemers. Ruimte die de mensen koopkracht kan bieden. Denken dat je dit in eventjes 2 jaar zal doorvoeren is nogal naïef. Daarom ben ik dan ook niet tevreden met de acties van de vakbonden van morgen en van de voorbije weken.
De conversatie wordt niet aangegaan. Men komt liever meteen op straat, bang voor het eigen belang en het verlies daarvan. Het is dan ook makkelijker de achterban mee te nemen in een polarisatie van wij tegen hen. Wij zijn klein en zij zijn groot.
Beste vakbonden, geef de tijd en de ruimte aan deze regering om hun plannen de komende jaren tot volledige ontplooiing te brengen. Met misschien pijnlijke hervormingen onderweg, maar met het doel om het ook voor onze kinderen mogelijk te maken zich op dezelfde manier te kunnen ontplooien in een land die alle mogelijkheden in zich heeft om dit te kunnen. Ga de conversatie aan, creëer een gevoel bij je achterban waarbij ze graag gaan werken en werk met de werkgever binnen uw bedrijf mee om het voor iedereen beter te maken. De tijd waarbij de werkgever enkel en alleen maar denkt aan zijn eigen belang ligt ver achter ons. Nee, zonder zijn werknemers is ook hij een vogel voor de kat.
Een wetenschappelijke visie is dit niet, de enige juiste nog veel minder. Het is alleen een laatavond-samenvatting van hoe ik me voel bij de gebeurtenissen van de voorbije weken. Kritiek geven mag, de discussie op een respectvolle manier aangaan nog veel liever.
