#stamcellen

[marijke-wampers]

Stamcellen

C-hope was bij binnenkomst heel hevig. Hij wist waar hij was en had helemaal niet de intentie om er ooit nog een keer te komen. Met een blik van 'je hebt me verraden' wilde hij vastbesloten rechtsomkeer maken. Maar ze waren te snel. Hij kreeg een verdovingsspuit en kalmeerde onmiddellijk. Lichtjes raakte hij in een droomwereld en kon hierbij leunen op jos zijn schouder. Het verband ging eraf en Tom vond zijn been er goed uitzien ! Wassen, ontsmetten, wassen, ontsmetten,... Alles werd herhaald zodat er geen risico zou ontstaan. Na een tijdje wachten werden de stamcellen uit een cilindervormige diepvries gehaald. Ze werden opgetrokken in een spuit. Dit gele spul in dit kleine spuitje zou voor c-hope de verandering betekenen. Een volgende stap in onze zoektocht naar geluk ! 'Maak maar een foto' zei Tom 'want zometeen zijn ze weg.' Super dat Tom en zijn hele team zo begaan zijn met C-hope en ook met de blog. Want door mijn stress zou ik de foto van de spuit helemaal vergeten te maken zijn. De stamcellen zoeken nu hun weg in het kogelgewricht van C-hope. Dit betekent dat hij 3 weken met uiterst minimale beweging in zijn stal moet blijven staan. Het liefst nog vastgebonden. Maar C-hope heeft het niet zo op vastbinden, dus was de enige optie om hem drie weken lang een kalmeringsmiddel te geven. Hard maar wat goed is dat moet. Want net zoals Tom wil ik dat de behandeling aanslaat. Hij is nu een paar dagen terug thuis en mijn kereltje vindt het prima hij heeft niet echt het besef dat hij continue in zijn stal staat. Pommie daarentegen snapt het helemaal niet meer... 'We hadden toch minder straf gekregen ? 2 x per dag gingen we met jou naar buiten ? En nu niet meer ?' Nee ze is het er niet mee eens ! Maar geef haar eens ongelijk, van elke dag op de wei naar elke dag in de stal. Ik mag blij zijn dat mijn meid zo een groot hart heeft dat ze kost wat kost bij C-hope wil blijven. En in mijn hart weet ik, hij zou hetzelfde doen voor haar... Vrienden zijn is: elkaar niet in de steek laten !

[crohn-for-lunch]

Gisteren is alles vlot verlopen, de blaassonde viel beter mee dan gedacht en de eerste dag chemo ging ook goed. Avonds om 21:30u ben ik last beginnen te krijgen van mijn maag, waardoor ik wat heb moeten braken. Dit is mijn eigenlijk nog enkele keren overkomen in de nacht en ook nog één keer deze ochtend. Gek genoeg gebeurde dit telkens als ik iets kreeg ingespoten tegen de misselijkheid, na dit te melden bij dokter hebben we die spuitjes dan ook achterwege gelaten. 

Vandaag door de dag ging dan weer alles goed en had ik geen nevenwerkingen, ik moet wel zeggen dat ik moe ben en dat er van alles bezig is in mijn lichaam maar wat precies is moeilijk om uit te leggen. Het is alsof je een beetje een zwaar hoofd hebt en lichtjes dronken bent, een goede oplossing hiervoor is wat rusten. 

Ik ga mij dan ook wat neerleggen en laat de avond op mij afkomen. Morgen is voor mij een grote dag, de dag waarop ik de dierlijke antilichamen via een infuus naar binnen ga krijgen, ai ai ai ai hoe gaat mijn lichaam daarop reageren. 

We zullen maar gewoon afwachten en me zeker niet druk maken.

[crohn-for-lunch]

De afgelopen week!

Het zetten van de groeifactoren lief vlot, al hadden deze nog niet echt resultaat.

Vrijdag moest ik naar de dienst om te kijken of ik al genoeg stamcellen in mijn bloed had. Niet genoeg stamcellen is geen collectie. Ze hadden me al gezegd dat het nog iets te vroeg kon zijn, maar je weet maar nooit. Het was inderdaad te vroeg, mijn waarde was 1,2 en deze moest over de 10 zijn.  Ik mocht dus  terug naar huis en moest verder spuitjes zetten.

Het weekend viel over het algemeen goed mee, allé tot zondag avond dan toch. De rillingen begonnen weer, net zoals de dag na de chemotherapie. Het was duidelijk dat ik weer koorts had, de temperatuur bleef maar stijgen en dit tot 39°C. 

Maandag morgen ging ik onmiddellijk naar het ziekenhuis, niet alleen vanwege de koorts maar ook omdat het wel eens kon dat er genoeg stamcellen in mijn bloed zaten. Al bij het vertrek thuis voelde ik me niet 100 procent ik had nog steeds koorts en voelde me vrij zwak. Eenmaal aan het ziekenhuis aangekomen werd duidelijk dat mijn bloeddruk heel laag was, bij de bloedname was hij zelfs zo laag dat ik bijna van mijn stokje ging, al zou het ook wel kunnen dat het van die super dikke 1,8mm naald was. 

Iets later kreeg ik te horen dat er geen collectie van de stamcellen zou plaats vinden, dit omdat ik nog altijd koorts had en dat om één of andere reden de groeifactoren bij mij het tegenovergestelde effect hadden. Er was dus geen sprake van terug naar huis gaan en werd opgenomen op de eenheid waar ik vorige week lag, ook kreeg ik nu een ander en straffer antibiotica. De koorts bleek te komen van een infectie op de blaas, vandaar dat het plassen ook niet ging gelijk het moest. Toch was dit eigenlijk het minst van mijn zorgen, mij ging het eigenlijk meer om mijn witte bloedcellen; Deze stonden namelijk maar op 200, ja zult nu zeggen; 'wat is daar mis mee!' Awel een gezond persoon heeft ongeveer 3000 van deze witte bloedcellen. Dit wil dus in mensen taal zeggen dat er weinig weerstand is en dat je vatbaarder bent voor besmetting van ziektes.

Gisteren bleef over het algemeen het zelfde als de dagen ervoor, de koorts bleef aanwezig en de witte bloedcellen bleven laag. Vandaag is de dag dan goed van start gegaan, geen koorts meer en minder tot geen last meer van blaas. Wel is het nog wachten op een dokter en natuurlijk op de uitslag van het bloed.