De Stervende Autospiegel (een ode aan vandalisme)
Zet het filmpje aan en zorg dat je dit muziekstuk kunt horen. Denk nu aan de avondzon zoals op de afbeelding van het filmpje, en dat daar in slow-motion een spiegel van een geparkeerde auto af wordt getrapt. Schuin van onder gefilmd, op zo'n manier dat je een fietsende jongere het ziet doen, maar zijn gezicht blijft out-of-focus. Want de spiegel is hier de Stervende Zwaan: Je ziet haarscherp hoe de ontblote inwendige bedrading van de spiegel losknapt, hoe een aantal zwartplastic scherven ieder hun eigen weg kiezen richting grond, in een boog naar beneden, want ze willen hun definitieve val nog uitrekken. De losgeraakte spiegel raakt halverwege zijn neerwaartse spiraal nog eenmaal het lak van de auto en krijgt daarmee een andere draai-as. De spiegel, nog half in zijn zwartplastic harnas, werpt het gouden gereflecteerde zonlicht alle kanten op, en daarmee bekijkt het alles voor een allerlaatste keer vanuit liefde. Nadat dit licht van liefde de blik van de jongere vangt, verstilt de tijd even. Het besef van de spiegel dat zijn functie nu zo goed als eeuwig verdwenen is, overspoelt het met een aanvaarding. Een explosie van licht/liefde gaat alle kanten uit, nu ontelbare scherven de spiegel van zijn naam ontbinden. De spiegel is geen spiegel meer. De onvermijdelijke verzoening met de Straat is vervolmaakt. Splinters stuiteren nog éénmaal, en draaien zich nog éénmaal om... voor hun rust. Je bent nu klaar met lezen. Je moet het nog een keer lezen, en misschien nog een keer enzo, want het einde van het liedje moet gelijktijdig zijn met het einde van bovenstaand verhaal. En dan mag je huilen. Ik hou van je!