Kafamın içinde sesler sanki sadece onunlayken susuyor. Onun sesi, kafamın içindeki bütün o bağırışları bastırıyor sanki.. Sırf bu yüzden hiç konuşmayan ben, sırf o konuşsun diye onun yanında sürekli konuşup onu da konuşturmaya çalışıyorum. Onun sesi en sevdiğim müziğin melodisinden bile daha güzel. Beynim; kafamı meşgul eden bütün o düşünceler, bütün negatiflikler, bütün kötülüklerden arınıyor sanki o her konuştuğumda. Kurduğu cümlelerde, yaptığı her harekette beni kendinde daha çok kaybettiriyor gibi. Her şeyiyle beni büyülüyor, her ayrıntısıyla beni tekrar solmuş umutlarıma bağlıyor..















