#szmidt

[rozpuszczalna]

"Noszenie w sercu urazy prędzej zabije ciebie niż tych, którzy są jej powodem."

- Robert J. Szmidt "Wieża"

[rp-kat]

Dissection

1990

[miastaslow]

Zgasić słońce

Rok 1905, Imperium Rosyjskie szykuje się do decydującej rozprawy z Cesarstwem Japonii. Sojusz państw europejskich wspieranych przez Stany Zjednoczone przygotowuje wielką ofensywę mającą na celu zniszczenie Tokio i odwrócenie losów wojny. Po obu stronach konfliktu naprzeciw siebie stają latające okręty wojenne, bombowce i mechy bojowe, lecz po stronie Cesarstwa walczą również smoki...

„Zgasić słońce. Szpony smoka" to pierwszy tom nowego cyklu Roberta Szmidta będącego rozwinięciem konceptu z opowiadania napisanego do antologii "Inne światy" inspirowanej twórczością Jakuba Różalskiego. O ile w antologii otrzymaliśmy z konieczności skrótową prezentację uniwersum i zalążek fabuły, tak "Zgasić słońce" to pełnoprawne wprowadzenie do w zamierzeniu dłuższego cyklu, z wszystkimi wadami i zaletami takiego podejścia. Powieściowe serie najsprawiedliwiej oceniać jako całość, gdyż zazwyczaj pierwszy tom służy bardziej prezentacji bohaterów i zapoznaniu czytelnika ze światem przedstawionym niż rozwijaniu fabuły. Z tego powodu skupię się na zawartości "Zgasić słońce" z zastrzeżeniem, że część moich uwag może okazać się nieaktualna po ukazaniu się kolejnych części cyklu.

Wydarzenia obserwujemy z perspektywy kadeta Andrzeja Horodyńskiego, sygnalisty na pancerniku Pietropawłowsk, okręcie flagowym rosyjskiej Trzeciej Floty. Opowieść została podzielona na trzy połączone osobą głównego bohatera części, które choć układają się w całość to jednak, sumarycznie są dosyć nierówne. Nie znaczy to, że same w sobie są złe, ale każda z nich mogłaby się ukazać jako osobne opowiadanie i stąd wrażenie niespójności. Szmidt jako doświadczony pisarz wie jednak, jak stopniować napięcie – zaczyna mocnym akcentem (wielka powietrzna bitwa nad Tokio), by później wprowadzić nieco inny klimat opisem jenieckiej tułaczki Horodyńskiego, a później... Zakończenia jednak nie zdradzę, żeby nie psuć czytelnikom przyjemności z lektury. Najlepsze wrażenie po sobie pozostawiają sceny batalistyczne oraz sam pomysł wplecenia w fabułę Józefa Piłsudskiego próbującego u boku Japończyków wykorzystać sytuację międzynarodową na rzecz odtworzenia niepodległej Polski. Dużą zaletę stanowi też uniwersum, w którym dzieje się akcja powieści. Choć sam pomysł połączenia nowoczesnej technologii z magią i snucia historii alternatywnej nie jest już niczym odkrywczym (chociażby wydana niedawno trylogia "Materia Prima" Adama Przechrzty), to wizja Szmidta w ramach przyjętej konwencji robi wrażenie dosyć przemyślanej i posiada spory potencjał w zakresie dalszego rozwijania. „Zgasić słońce. Szpony smoka" pozostawia wrażenie niedosytu, szczególnie ze względu na otwarte zakończenie i szkicowe przedstawienie większości wątków. Sprawiedliwszy werdykt będzie można wydać po ukazaniu się całości cyklu, ale na razie otrzymujemy solidną literaturę rozrywkową z garścią ciekawych pomysłów oczekujących na rozwinięcie. Co będzie dalej – czas pokaże.

 Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Magdalena Tadzik

[haileyblr]

Cappuccino at #szmidt Tasty ♡ Got a tree on there :)

[cytaty-pl]

(...) pocisk, który słyszysz, nie ma szansy cię zabić. Śmierć przychodzi skrycie, niosąc niezmierzony chłód…

Robert Szmidt "Samotność Anioła Zagłady"

[cytaty-pl]

Jakbyś się nie odwrócił, dupę zawsze będziesz miał z tyłu (...)

Robert Szmidt "Łatwo być Bogiem"

[cytaty-pl]

(...) tak jest dla was lepiej. Nic nie rozumiecie, nic nie wiecie, nic was nie interesuje. Wykonujecie rozkazy i zapominacie o całej reszcie.

Robert Szmidt "Łatwo być Bogiem"

[cytaty-pl]

Jak to mówią: kochajmy się jak bracia, liczmy się jak klony.

Robert Szmidt "Łatwo być Bogiem"