#tapeweek

[theblackbirdacademy]

It’s #TAPEWEEK, and it’s all about #editingtape #stripingtape #tapeloops and a lot more! Check our #reels! https://www.instagram.com/p/CNta-9LHHdW/?igshid=17lvk396mk0xo

[tapeweek]

T

oen Bob Dylan in 1963 met de opvolger van zijn debuutplaat kwam, werd al snel duidelijk dat we hier te maken hadden met iemand die meer kon dan slechts andermans nummers zingen. Elf van de dertien tracks op The Freewheelin' Bob Dylan zijn uit zijn eigen pen komen vloeien, en dat merk je aan alles.

De komst van The Freewheelin' Bob Dylan luidt ook het tijdperk in dat hij tegen het politieke systeem aan begint te schoppen. In Masters of War (dat ondanks de simpele opbouw toch bijzonder dreigend overkomt) neemt hij bepaald geen blad voor de mond en zingt hij teksten die niet zouden misstaan in een doorsnee deathmetalband tegenkomen: "I will stand over your grave 'til I am sure that you're dead".

Grappig detail is dat Dylan destijds in interviews helemaal niet de achterliggende gedachten achter deze beladen nummers uitlegde. Met het simpele argument: "Deze liedjes zijn niet van mij, ze zweven ergens rond en ik besloot ze toevallig op te schrijven", wist hij zich uit interviews te redden. Ondanks deze nonchalante houding (of misschien juist daarom) werd Dylan al snel 'de stem van een generatie' genoemd, een titel waar hij zelf niet bepaald trots op is.

Dit tweede album betekent tegelijkertijd ook het moment dat ik nummers van Dylan begin te herkennen, waarvan ik niet eens wist dat ze van hem waren. Zo heb ik Don't Think Twice It's Alright wel eens door Johnny Cash horen spelen, al maakte de uitvoering van Dylan al vanaf de eerste luisterbeurt veel meer indruk op me. Dit heeft er wederom mee te maken dat je bij Bob Dylan het gevoel krijgt dat hij de teksten aan het vertellen is en dat zijn stem net rauw genoeg is om het net dat beetje echter over te laten komen.

Wat dat betreft valt een klassieker als Blowin' In The Wind voor mij persoonlijk al snel in het niet bij dit soort nummers. Natuurlijk is het een prachtnummer, maar Girl From The North Country gaat er al direct daarna overheen. Het enige nummer dat ik steevast oversla is Down The Highway, dat door het eentonige gitaarrifje en klagerige gezang net iets te snel verveelt. Maar dat is slechts een kleine smet op een album dat vanaf nu een prominente plaats in mijn muziekcollectie heeft, met Don't Think Twice, It's Alright als absoluut hoogtepunt.

Door Lars Paymans

[tapeweek]

A

ls je een muziekliefhebber bent, zijn er artiesten waar je simpelweg niet omheen kunt. Bijna alle nieuwe bands die vandaag de dag populair zijn, vonden immers hun inspiratie bij bands die al veel langer meegaan. In deze Tapeweekrubriek ontdek ik artiesten waar ik eigenlijk veel te weinig van geluisterd heb. Eens in de twee weken bespreek ik een album van een muzieklegende, totdat ik alle albums van diegene doorgespit heb. Laten we maar meteen goed beginnen door de komende weken heel de discografie van Bob Dylan af te gaan. Te beginnen met zijn debuutplaat uit 1962: Bob Dylan.

Op de platenhoes kijkt een jonge Bob ons zelfverzekerd aan, met een glimlach die voor veel mensen blijkbaar niet genoeg was om het album in huis te halen. Bob Dylan was aanvankelijk bepaald geen commercieel succes, terwijl recensenten wel erg te spreken waren over deze folkplaat met een - voor die tijd - wel erg rauw geluid. Bij Columbia Records, de platenmaatschappij waar Dylan toen net een contract had, kreeg hij zelfs de bijnaam Hammond's Folly: de Dwaas van Hammond. Daarmee verwees men naar John H. Hammond, de producent van de plaat en de hoofdreden dat Dylan een platencontract kreeg bij het label. Het overgrote deel van het album staat vol met covers, alleen Talkin' To New York en Song To Woody schreef hij zelf. Als je anno 2013 terugkijkt op dit debuut, hoor je direct allerlei herkenbare elementen waar Dylan de komende jaren op voort zal bouwen. Vooral dat minimalistische geluid van Bob Dylan en zijn gitaar, met als het meezit soms een harmonicariedeltje, is ook hier al in overvloed te vinden. Geen lastige tempo's, akkoorden of solo's: veel meer dan een begeleidende rol krijgt de gitaar nooit. Het enige wat je daarop zou kunnen aanmerken, is dat Dylan dertien nummers lang nauwelijks van dit kunstje afwijkt.

Persoonlijk is In My Time of Dyin' een favoriet: de gitaar heeft hoorbaar moeite om nog een zuiver geluid voort te brengen, terwijl er gezongen wordt over Jezus die het sterfbed van Dylan opmaakt. Juist door die eenvoudige opstelling van gitaar en zang komt de tekst veel beter binnen dan bij een overgeproduceerde track, die beladen moet zijn omdat er een heel symfonieorkest meespeelt. Daar ligt voor nu dan ook vooral mijn interesse bij Dylan: Dat ik echt bezig ben met het luisteren naar wat hij te zeggen heeft, en ook ongemerkt stop met wat ik aan het doen ben om me te focussen op zijn teksten.

De komende twee weken ga ik de plaat grijs draaien die, in tegenstelling tot zijn debuut, vol staat met zelfgeschreven nummers: The Freewheelin' Bob Dylan. Dan zullen we zien of hij daarmee mijn aandacht weer vast weet te houden.

Door Lars Paymans

[tapeweek]

Een gelukkig en muzikaal 2013!

De beste wensen voor het nieuwe jaar! 2013! En dat het weer een mooi muzikaal jaar mag worden. Maar vandaag is ook de verjaardag van Tapeweek. Eén jaar oud, hiep hiep…

Begonnen als een experiment, want een jaar lang bloggen over muziek, zou dat lukken? En ik ben heel tevreden. De afgelopen maanden waren persoonlijk druk, waardoor de verhalen en muziek op de site vaker dan me lief is achterwege bleven. Maar laten we de draad weer oppakken en het over mooie muziek hebben in 2013.

Bezoekers

Wat cijfers? Altijd leuk. Ik mocht het afgelopen jaar meer dan 5.000 bezoekers verwelkomen. Dank daarvoor. 4.251 daarvan uit Nederland, 342 uit België en nog een heel zwik uit o.a. Amerika, Engeland, Duitsland en Frankrijk. Zij begrepen waarschijnlijk niets van de stukjes, maar de posts op Tapeweek bevatten vrijwel altijd een spelertje, waardoor iedereen op de hele wereld alsnog van de posts kan genieten. Muziek is universeel. Dat blijkt. 

Meest bekeken posts

Een top 3 van meest bekeken posts in 2012. Vaak werden stukken doorgelinkt en daardoor schoten de statistieken weer even omhoog. Bedankt daarvoor.

1. Wayne Coyne’s ruzie met Erykah Badu

Een waar kijkcijferkanon. Wayne Coyne kreeg het aan de stok met Erykah Badu. Haar zus leende zich voor de clip van het nummer The First Time I Ever Saw Your Face. Daarvoor zat ze naakt in een bad en kreeg ze glitters en drab over zich heen. Hey, sex sells, blijkt. Ruim 500 mensen lazen de post in totaal. Dat kun jij ook doen, als je het hebt gemist. Hier. De clip is helaas inmiddels offline gehaald, maar dan echt overal.

2. Leonard Cohen in het Olympisch Stadion

Uw trouwe reporter was op de derde rij aanwezig in het Olympisch Stadion om Leonard Cohen voor het eerst live te zien. Wat een ervaring. Ik schreef er op Tapeweek een verslag over, die onder anderen door een aantal fanblogs van Cohen werden overgenomen. Soms door Google Translate gehaald en al. 209 mensen lazen het. Hier vind je het stuk terug.

3. Blaudzun covert Lykke Li’s I Follow Rivers

De halve wereld heeft afgelopen jaar het nummer I Follow Rivers van Lykke Li gecoverd. Triggerfinger hield er een nummer 1 notering aan over, maar bezoekers van Tapeweek vonden de versie van Blaudzun bij Giel Beelen blijkbaar interessanter. 172 mensen hebben  deze post gelezen.

[tapeweek]

[Special] Einde van de wereld

"I want the world to stop", zingen Belle & Sebastian. Dat komt mooi uit. Morgen is het zover. Dan loopt de kalender van de Maya's af en zal de wereld bedolven worden door enorme meteorieten en dinosauriërs met lasers uit hun ogen. 

Maya, laten we daar niet in stilte op wachten. Voor de gelegenheid kun je nu luisteren naar de END OF THE WORLD PLAYLIST van Tapeweek. Mooi toch? Achttien nummers die qua thematiek, depressiviteit en titel een perfecte playlist vormen om ons te begeleiden naar verdoemenis. Van Belle & Sebastian naar de Foo Fighters en Radiohead, om halverwege het vergaan uit te komen bij Oasis met Half The World Away. Daarna vervolgen we met o.a. Bob Dylan en Nick Cave. Natuurlijk eindigt de lijst met Elton John's Candle In The Wind. 

De afspeellijst kun je via onderstaande speler beluisteren. Gelukkig nieuwjaar, Maya's!

[tapeweek]

[Special] Top 5 albums van 2012

Het is december, dus: LIJSTJES! Leuk om te maken én om te lezen. Ook hier op Tapeweek vind je een uiterst subjectief lijstje van mijn persoonlijke favorieten in 2012. Niet mee eens? Mooi! Jouw top 5 is welkom in de comments.

Het was een mooi muziekjaar, met prachtige nieuwe albums van The xx, Beach House en Rufus Wainwright. Verrassende nieuwkomers als Jake Bugg en Alabama Shakes. Oude meesters Bruce Springsteen die bewezen nog steeds relevant te zijn. Bovenstaande artiesten zijn zeker Top 10-waardig en in dat opzicht maak ik het mezelf gemakkelijk door maar vijf beste op te stellen. Soit. 

TOP 5 VAN 2012

5. Blaudzun - Heavy Flowers

Begin dit jaar verscheen Heavy Flowers en ik was er meteen aan verslingerd. Het was het eerste album van het jaar waar ik weken aan verknocht was. In 2012 heb ik Blaudzun verschillende keren live gezien, op festivals en in het Paard van Troje. Mocht je van plan zijn nog een show van Blaudzun te bezoeken, wat ik je zeker aanraadt, ga dan gewoon in een zaal. De intieme setting versterkt de grootse, warme muziek die Blaudzun maakt. En anders draai je gewoon Heavy Flowers thuis bij de verwarming. Doet het heel goed tijdens donkere, koude dagen.

4. Leonard Cohen - Old Ideas

De filosoof Henk Hofstede zei ooit: "Voordat een mens sterft, moet ie één keer Cohen hebben gezien". Dat moment kwam voor mij afgelopen zomer. Leonard Cohen in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Derde rij. Genieten. Het was de tour naar aanleiding van zijn laatste album Old Ideas. Weinig mensen hadden gedacht dat hij acht jaar na Dear Heather nog met een cd zou komen, maar het gebeurde. Een prachtplaat van de 77-jarige Canadees. Ik hoor de nummers Going Home, Darkness en Lullaby en ik zie de muziekprofeet knielen op het podium in Amsterdam. Ik zie hem zijn band danken en ik zie hem zijn publiek danken. Een gentleman. Iemand die minstens één keer in je leven moet hebben gezien.

3. Mark Lanegan Band - Blues Funeral

Mark Lanegan's Blues Funeral heeft een plekje in de top 3 verdiend. Ook dit album kwam in het begin van dit jaar uit. Begin februari, om precies te zijn. Dezelfde maand zag ik de man in Paradiso. Het licht achter hem, Lanegan leunend op zijn microfoonstandaard en weinig van de man te zien. Maar zijn stem. Zijn fantastische stem. Laag, doorleefd, meeslepend. Wanneer je dat hoort, openbaart zich automatisch een leven vol duisternis. Of dat zo is, tja, zijn drugsgebruik loog er niet om. Blues Funeral heb ik grijs gedraaid. Het is zijn beste album, beter nog dan het al fantastische Bubblegum. Absoluut hoogtepunt van de plaat is St Louis Elegy. "If tears were liquor, I'd have drunk myself sick." Hij meent het.

2. Bob Dylan - Tempest

Als Bob Dylan-adept kan het niet anders dat Tempest bovenin het lijstje staat. Na Christmas in the Heart en Together Through Life waren de verwachtingen niet erg hoog gespannen, maar wát een plaat! Bob Dylan blijkt eens te meer onvoorspelbaar, want Tempest is één van zijn betere albums in de laatste twintig jaar. Bijna alle nummers zijn langer dan vijf minuten en het titelnummer telt er bijna veertien. Maar het kan niet lang genoeg duren. Het is vanaf het begin genieten met Dylan. Na een lange tijd heel intensief Bob Dylan luisteren en daarna een paar jaar heel intensief níét, trok Tempest me weer helemaal in zijn wereld. Prachtige muziek, prachtige tekst en prachtige stem. Een album dat je raakt. Van de melancholie uit Long and Wasted Years naar de rock-n-roll van Narrow Way, tot het hartverscheurende eerbetoon aan zijn lang-verloren vriend John Lennon in Roll On John.

1. Jack White - Blunderbuss

De soundtrack van 2012 is, terugkijkend, Blunderbuss. Toegegeven, het was even wennen toen-ie uitkwam. Een piano? Waar zijn de vuige gitaren, afgezien van Sixteen Saltines en al in mindere mate, Freedom At 21? Verkeerde mindset, verkeerde kennismaking. Het muzikale geweld is op Blunderbuss van een heel ander niveau. Diep tegen de ziel. Mettertijd groeide Blunderbuss enorm in al haar pracht. Jack White heeft een album gemaakt dat nergens mee valt te vergelijken. Dertien jaar na het debuut met The White Stripes pas met een soloplaat op de proppen komen. Een mannen- en vrouwenband mee op tour. Jack White werd dit jaar nog meer een fenomeen dan hij al was. Blunderbuss klinkt zachter dan zijn eerdere werk, maar tegelijk vlijmscherp. En die combinatie is een jasje dat Jack White als gegoten zit. Dit album heb ik het meest gedraaid van allemaal.

[tapeweek]

[Tapeweek 44] Jamie N Commons - The Preacher

Zo nu en dan kom je ze tegen. Van die absolute pareltjes. Jamie N Commons' The Preacher is er zo ééntje. In een aantal muziekbewuste milieus ging-ie al een tijdje rond. Ik hoorde 'm pas voor het eerst.

Jamie N Commons stond dit jaar op verschillende festivals in Nederland. Lowlands, Songbird, Motel Mozaique, Eurosonic Noorderslag. Een album heeft hij nog niet, wel een zeer veelbelovende EP, genaamd The Baron EP. 

Begin twintig is hij, maar hij klinkt als een kruising tussen Mark Lanegan en Johnny Cash. Dan weet je het wel. Het is zwaar en meeslepend en weergaloos goed. Luister zelf maar naar Tapeweek 44 hieronder. The Preacher.

[tapeweek]

[Tapeweek 43] Jake Bugg - Lightning Bolt

Het is de nieuwe Britse sensatie. Jake Bugg. Je gelooft het bijna niet wanneer je hoort dat hij nog maar achttien jaar jong is. Zijn muziek is namelijk zo retro als het maar kan. Folk, rockabilly, country. Heel erg jaren zestig allemaal. 

Jake Bugg klinkt daarom op het eerste oor niet geheel vernieuwend, want het zijn bekende genres en zelfs zijn stem klinkt bekend, maar aan de andere kant is het fijn dat deze muziek nog steeds gemaakt wordt. En goed ook. In Engeland kwam zijn debuutplaat, getiteld Jake Bugg, op nummer 1 binnen. Hij stootte hiermee Mumford and Sons van de troon. Ook niet de minsten. 

Het lijkt Bugg allemaal niet zoveel te doen. Dat is het mooie. Eindelijk weer eens zo'n Engels pikkie met de arrogantie van een Gallagher. En nog goede muziek maken ook. Daar houd ik van.