T A P E W E E K

var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-28071842-1']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();

[tapeweek]

Arctic Monkeys kruipt onder je huid

One For The Road komt op 10 december officieel uit en wordt voorzien van b-kant You're So Dark. Het restant uit de AM-studio had best als volwaardig nummer op de laatste plaat kunnen staan. You're So Dark is meer dan een leftover - hij kruipt langzaam maar zeker tóch weer onder je huid.

[tapeweek]

David Bowie is liever high

D

avid Bowie verscheen laatst in een korte film van Louis Vuitton. Voor de gelegenheid had hij het nummer I'd Rather Be High van zijn jongste album The Next Day in een Venetiaans jasje gestoken. Deze versie, met een verhoogd klavecimbel-gehalte, heeft nu een eigen video. Met stockvideo's van de Tweede Wereldoorlog en Bowie als geestverschijning.

[tapeweek]

Nick Cave zingt in zijn basement patio

I

n de video voor Higgs Boson Blues zit Nick Cave met zijn Bad Seeds in een donkere kelder. Via een kleine opening schijnt wat licht naar binnen, precies genoeg om het gezicht van Cave te zien, waar tegen het einde van de video flink wat zweet van afdruipt. Doe de gordijnen dicht en het licht uit, en laat je tien minuten lang opslokken door dit prachtige nummer.

[tapeweek]

The National vaart in een boot met jus 

Animatieserie Bob's Burgers bedacht een liedje voor Thanksgiving. Gravy Boat. Stelt niet zoveel voor, totdat The National langs wipt met een cover. De titel is Sailors In Your Mouth. The National als mannetjes van jus. Als matrozen in je mond. Ahum. Maken de heren er toch weer een prachtig nummer van.

[tapeweek]

The Afterlife volgens Arcade Fire

A

rcade Fire heeft zojuist de video online gezet voor hun nieuwe single Afterlife, van hun onlangs verschenen album Reflektor. In de clip zien we een gezin het leven weer oppakken na het overlijden van de vrouw/moeder des huizes. Gelukkig zijn er cowboyhoeden, feestjes en spaghetti om de boel toch nog enigszins op te leuken.

[tapeweek]

Nick Cave & The Bad Seeds in Heineken Music Hall (17/11/2013)

H

et derde concert dat Nick Cave & The Bad Seeds dit jaar in Nederland gaf had vrijwel alles. De lach, de traan, de rock en de roll. Alleen het venijn werd soms gemist.

  In een stijf uitverkocht Heineken Music Hall vangen Nick Cave en zijn Bad Seeds keurig op tijd aan. Opener We No Who U R van het laatste album Push The Sky Away pakt iedereen meteen bij de lurven. Niet meteen het gas erop, maar een rustig, bezwerend nummer. Daarna kan het los met Jubilee Street – dat zonder reden wordt opgedragen aan Kanye West. Een hoogtepunt van de avond, dat met de allure van een toegiftnummer doodleuk als tweede wordt gespeeld. Het is fenomenaal hoe langzaam maar zeker opgebouwd wordt naar totale ontsporing. De zaal stuitert en Nick Cave knalt nog even door met Tupelo en Red Right Hand.

  De Amsterdamse zaal is er een beetje stil van, blijkt wel uit de minimale reactie wanneer Cave Mermaids aankondigt. ‘Oh no, it’s better than that’, sneert hij zelfverzekerd. Een skelet in een pak, bijgestaan door zijn geweldige band, waarvan Warren Ellis met zijn lange baard, viool en dwarsfluit de eyecatcher vormt.

    D

e set vervolgt met een drieluik rustige nummers, te beginnen met het prachtige West Country Girl. In de stilte die volgt wordt vanuit de zaal wat geroepen. ‘Sad Waters’, herhaalt Cave. De Australiër doet verzoekjes vanavond, want hij neemt meteen plaats achter zijn vleugel. Cave neemt de tijd terwijl hij zich door het nummer croont. Hij gaat van de ene uithoek van zijn repertoire naar de andere, maar alles met dezelfde volle overtuiging. ‘Anything else?’ vraagt hij aan de zaal. Nu begint iedereen te roepen. Nick Cave besluit dat er vast wel iemand tussen zit die God Is In The House wil horen. Fantastisch nummer, prachtig gespeeld. Halleluja.

  Hoe charmant deze kant van Cave is, begint de HMH langzaamaan weer te verlangen naar wat pit. De band zet Higgs Boson Blues in, dat op weergaloze wijze naar de climax opbouwt. Er zijn weinig bands die je zo ongemerkt een nummer in weten te slepen. De set vervolgt met publiekslieveling The Mercy Seat en dan hakt Nick Cave erin met Stagger Lee, wat live een feest is. Een baslijntje begeleidt Cave, die alweer ergens in de voorste rijen hangt. De dreiging van Stagger Lee komt nu en dan tot uitbarsting. Een bijtende, schreeuwende en fluisterende Cave, met The Bad Seeds achter zich, die steeds een golf herrie de zaal in sturen en dan weer strak overschakelen naar het baslijntje.

W

ide Lovely Eyes zit een beetje vreemd in de set, zo na Stagger Lee. Dan besluit Cave de reguliere set in alle rust met Push The Sky Away, een nummer dat zich daar perfect voor leent. ‘Some people say it’s just rock’n’roll, but it gets you right down to your soul’, zingt Cave, hypnotiserend. En zo is het.

  Voor de toegift weet Nick Cave & The Bad Seeds Abbatoir Blues vakkundig om zeep te helpen. Niet hun beste nummer van de avond, vindt ook Cave. ‘Wow, that was fucked up on every level. It was!’ Na We Real Cool zoekt de Australiër toch naar nog een stukje bevestiging als hij Do You Love Me? inzet. Natuurlijk doen we dat, zeker als hij eindigt met het mooie Into My Arms. Het venijn van Lowlands bleef vandaag helaas wat achterwege. Dat komt mede door de setlist. Krachtige nummers als Deanna, Papa Won’t Leave You Henry en People Ain’t No Good kwamen niet voorbij. Toch was Nick Cave in Amsterdam weer fenomenaal. De automatische piloot ging niet aan, Cave gaf weer alles en was imponerend als altijd. Deze man kan geen gewoon slecht concert geven.

Door: Rutger Otto

[tapeweek]

T

oen Bob Dylan in 1963 met de opvolger van zijn debuutplaat kwam, werd al snel duidelijk dat we hier te maken hadden met iemand die meer kon dan slechts andermans nummers zingen. Elf van de dertien tracks op The Freewheelin' Bob Dylan zijn uit zijn eigen pen komen vloeien, en dat merk je aan alles.

De komst van The Freewheelin' Bob Dylan luidt ook het tijdperk in dat hij tegen het politieke systeem aan begint te schoppen. In Masters of War (dat ondanks de simpele opbouw toch bijzonder dreigend overkomt) neemt hij bepaald geen blad voor de mond en zingt hij teksten die niet zouden misstaan in een doorsnee deathmetalband tegenkomen: "I will stand over your grave 'til I am sure that you're dead".

Grappig detail is dat Dylan destijds in interviews helemaal niet de achterliggende gedachten achter deze beladen nummers uitlegde. Met het simpele argument: "Deze liedjes zijn niet van mij, ze zweven ergens rond en ik besloot ze toevallig op te schrijven", wist hij zich uit interviews te redden. Ondanks deze nonchalante houding (of misschien juist daarom) werd Dylan al snel 'de stem van een generatie' genoemd, een titel waar hij zelf niet bepaald trots op is.

Dit tweede album betekent tegelijkertijd ook het moment dat ik nummers van Dylan begin te herkennen, waarvan ik niet eens wist dat ze van hem waren. Zo heb ik Don't Think Twice It's Alright wel eens door Johnny Cash horen spelen, al maakte de uitvoering van Dylan al vanaf de eerste luisterbeurt veel meer indruk op me. Dit heeft er wederom mee te maken dat je bij Bob Dylan het gevoel krijgt dat hij de teksten aan het vertellen is en dat zijn stem net rauw genoeg is om het net dat beetje echter over te laten komen.

Wat dat betreft valt een klassieker als Blowin' In The Wind voor mij persoonlijk al snel in het niet bij dit soort nummers. Natuurlijk is het een prachtnummer, maar Girl From The North Country gaat er al direct daarna overheen. Het enige nummer dat ik steevast oversla is Down The Highway, dat door het eentonige gitaarrifje en klagerige gezang net iets te snel verveelt. Maar dat is slechts een kleine smet op een album dat vanaf nu een prominente plaats in mijn muziekcollectie heeft, met Don't Think Twice, It's Alright als absoluut hoogtepunt.

Door Lars Paymans

[tapeweek]

Jake Bugg pakt zijn akoestische gitaar op in Messed Up Kids

O

ver zes dagen ligt zijn tweede album al in de winkels, maar Jake Bugg kan blijkbaar niet wachten om ons nieuw materiaal van Shangri La te laten horen. Daarom zette hij vandaag Messed Up Kids online, een nummer dat weer een beetje terug doet denken aan zijn debuutplaat. In tegenstelling op What Doesn't Kill You en Slumville Sunrise, horen we hier namelijk (gelukkig) weer een akoestische gitaar. Beluister het nummer hieronder, als je het wachten op aanstaande maandag nog ondraaglijker wilt maken.

[tapeweek]

Eindelijk: het nieuwe album van Tim Knol

B

[tapeweek]

Nieuw nummer van The National op de soundtrack van The Hunger Games

T

Matt Berninger zei over de titelverandering: "Het nummer haalde het bijna niet, omdat hij 'te donker' zou zijn voor The Hunger Games soundtrack. Dat vond ik best grappig, want de film gaat over kinderen die moorden. Ik kan geen nummer bedenken dat meer duister is dan dat." Uiteindelijk kan Berninger zich prima vinden in de nieuwe titel. Overigens is aan het nummer zelf niets veranderd, vandaag dat je in het refrein veelvuldig 'Dying is easy' hoort.

[tapeweek]

Bob Dylan in Heineken Music Hall (31/10/2013)

H

et oog van Bob Dylan's enorme logo kijkt het publiek in. Er is geen voorprogramma, zelfs geen wachtmuziek. Alleen een pratende massa die wacht op Bob Dylan and His Band. Op het podium is sinds de laatste keer dat ik hem in Ahoy zag (niet zijn beste optreden) nauwelijks iets veranderd. Tot zover geen verrassingen. Dylan heeft tegenwoordig een kleine pianovleugel tot zijn beschikking. Het oude keyboard staat er naast, voor de sier. Die wordt de hele avond niet gebruikt. 

Er klinkt een stem door de speakers. Ik verwacht: "Ladies and gentlemen, please welcome the poet laureate of rock 'n' roll". Maar in plaats daarvan wordt iedereen verzocht niet te filmen of te fotograferen. Het licht gaat uit en Bob Dylan en band openen met Things Have Changed, waarmee hij in 2000 de Oscar won die, zoals altijd, uiterst rechts op het podium is tentoongesteld.

Bob Dylan in het midden van het podium. Hij draagt een net iets te groot pak, de hoed waar hij de afgelopen jaren mee optrad, is aan de kapstok blijven hangen. We zien zijn haar én zijn gezicht. Things háve changed. 

Van zijn oudste nummer van de avond, een mooie versie van She Belongs To Me, gaat Dylan naar recenter werk met Beyond Here Lies Nothin'. Dan duikt hij de jaren tachtig in met een prachtige versie van What Good Am I. Een simpel deuntje op de vleugel, die een veel voller en warmer geluid produceert dan het wankele keyboard deed. Tijdens het refrein smeert Dylan met zijn diepste stemgeluid de woorden "what good... am I" uit. Het eerste hoogtepunt van de avond is achter de rug.

De band speelt vanavond strak als altijd. De muzikanten krijgen ruimte om muziek te maken, zo blijkt wel tijdens bijvoorbeeld Duquesne Whistle, dat live nog meer swingt dan op Tempest. Met knikjes van Dylan naar gitarist Charlie Sexton worden solo's ingezet en vullen ze elkaar aan. 

Een uitgeklede versie van Tangled Up In Blue klinkt beter dan ik had verwacht en dan rest ons nog één nummer voor de pauze. Love Sick. Wát een powerhouse is dat nog steeds. De band speelt zeer strak en hard en Dylan imponeert in het gouden licht. Hij bedankt zijn publiek ("friends") en zegt over een minuut of tien weer terug te zijn.

D

e pauze duurt een kwartier en haalt de vaart wat uit het concert. Met High Water (for Charley Patton) wint Dylan ook niet meteen de aandacht weer terug. Dat duurt echter niet lang, want na een paar nummers, met de pittige blues van Early Roman Kings, zet Dylan Forgetful Heart in en doet dat weergaloos. Zijn stem is precies goed en begeleid door een contrabas zweeft het nummer als een opkomende donderwolk door de Heineken Music Hall. De mondharmonica klinkt fantastisch. Dit nummer had niet beter gespeeld kunnen worden.

Nog een laatste hoogtepunt komt net voor de toegift in de vorm van Long And Wasted Years. Een persoonlijk favoriet die live nog beter is dan op het album. Bob Dylan in het midden op het podium, neemt poses aan, lacht en gooit de tekst er met bijtend cynisme uit. Het is dan ook zeer verdiend dat hij het applaus goed tot zich neemt na afloop.

En dan de onvermijdelijke crowdpleasers. Vandaag speelde Bob Dylan en band dezelfde set als de afgelopen tijd, met All Along The Watchtower en een overigens goed geslaagde Blowin' In The Wind als toegift. Dylan kan het nog steeds, bewijst hij in Amsterdam.

[tapeweek]

The Flaming Lips covert Tame Impala en doet een olifant na

W

e wisten al dat The Flaming Lips ooit een keer Tame Impala zou gaan coveren. Dit beloofden de bands namelijk al toen ze samen gingen toeren. Die dag lijkt nu ineens gekomen te zijn, want The Flaming Lips zette vandaag een eigen interpretatie van Elephant online: het nummer van Tame Impala dat volgens Wayne Coyne van "Kaboem katsjoe" gaat. Wij zouden het niet beter kunnen omschrijven, zeker niet met dezelfde stijl als hij doet in onderstaande video:

[tapeweek]

Lou Reed (71) overleden

T

riest nieuws. Lou Reed is overleden. De zeer invloedrijke muzikant werd 71 jaar. Hij was oprichter van The Velvet Underground en had daarna nog een succesvolle solocarrière. Eerder dit jaar onderging hij nog een levertransplantatie die zijn leven redde. In een statement zei hij zich later sterker te voelen dan ooit. De oorzaak waardoor Reed overleed, is echter niet bekend gemaakt.

[tapeweek]

Concertverslag: Editors – Ziggo Dome 24-10-13

D

Afgelopen zomer hielden de heren uit Birmingham al een zegetocht langs een aantal grootse festivalshows (o.a. Lowlands en Werchter) én een uitverkochte Gashouder. Muziekarena Ziggo Dome lijkt dus een logische volgende stap voor de band. Het optreden verkocht net niet uit, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben: De begane grond was volle bak en ook beide ringen waren aardig gevuld. Balthazar blijkt al snel een prima voorprogramma te zijn voor Editors. De Belgen hebben de allure en kwaliteiten van een grote internationale act en dat wordt gewaardeerd door het publiek. Voorzichtig wordt er meebewogen met bescheiden hit Fifteen Floors en een enkeling heft het glas bij Blood Like Wine.

Een half uur later klinken de tonen van The Weight door de speakers terwijl de vijf heren het podium betreden. Wanneer de formatie klaarstaat wordt Sugar ingezet: de opener van bijna elk Editors optreden dit seizoen. Het werkt, het publiek juicht en de duimen gaan omhoog vanaf het podium. De set gaat verder met Someone Says en dat is tevens een cue voor de vlammenwerpers. Dit zet meteen de trend voor de rest van de avond: vlammenwerpers, vonkgordijnen en confettikanonnen, niets is te gek voor Editors.

In een rap tempo komen alle grote hits voorbij. Van Smokers Outside The Hospital Doors tot live-favoriet Eat Raw Meat = Blood Drool; alles wordt woord voor woord meegezongen in de voorste rijen van de Ziggo Dome. Het is mooi om te zien hoe A Ton Of Love nu al is uitgegroeid tot een heus anthem. Net als singles Formaldehyde en Honesty wordt deze luidkeels meegezongen door de 15.000 man die vanavond aanwezig is. Ook is er veel ruimte voor tracks van debuutalbum The Back Room. Hoewel er een wereld van verschil zit tussen de melancholiek van het nieuwe album en hun debuutplaat, passen de nummers prima in één set.

Naast een muur van gitaargeweld blinkt Editors ook uit in het brengen van een gevoelig intermezzo. The Phone Book én Werchter-klassieker No Sound But The Wind worden akoestisch gebracht, maar de Ziggo Dome zit er vandaag helaas niet op te wachten. Rumoer overstemt al gauw Tom Smiths zang- en gitaarspel, wat pas stopt als hit Munich wordt ingezet. Jammer maar begrijpelijk, Editors heeft namelijk genoeg nummers die van een hoger niveau zijn dan het nummer dat ze opnamen voor de Twilight soundtrack.

De toegift begint met een nèt niet knallende uitvoering van Bricks & Mortar, wat ruimschoots wordt goedgemaakt wanneer de mannen het rustige Nothing in een compleet nieuw arrangement brengen. Dit alles is natuurlijk slechts een aanloop naar de absolute afsluiter van de avond: Papillon. Voeten gaan van de vloer, handen de lucht in en Tom Smith doet stunts waar menig freerunner jaloers op zou zijn. De avond is voorbij, de zaal loopt leeg en Editors heeft bewezen waar het zijn heldenstatus aan verdiend heeft.

Door: Roy Schepers

[tapeweek]

Arcade Fire streamt Reflektor als lange lyric video

A

De hype om Reflektor is zorgvuldig opgebouwd door Arcade Fire, vanaf het moment dat de eerste graffiti met de albumtitel in verschillende grote steden ter wereld opdook. De afgelopen tijd verschenen steeds meer nummers online, met als laatste de lyric video voor Afterlife. 

Nu staat het volledige album op YouTube, gemonteerd over beelden van de film Black Orpheus. Niet vreemd, aangezien Reflektor's tweede helft grotendeels in het teken van de mythe van Orpheus lijkt te staan. 

[tapeweek]

Paul McCartney speelt met Johnny Depp, Kate Moss en Meryl Streep

S

ir Paul McCartney levert een sterk staaltje facedropping af in de video voor zijn nieuwste single Queenie Eye. Terwijl hij zijn instant pophit achter een piano speelt, vult Abbey Road (!) zich met mensen als - adem in - Johnny Depp, Meryl Streep, Jude Law. Kate Moss, Sean Penn, Tracey Ullman, Jeremy Irons, Tom Ford en Chris Pine. Queenie Eye komt van het album New, dat zo ongeveer zijn beste werk is sinds, dare I say it, The Beatles.

[tapeweek]

A

ls je een muziekliefhebber bent, zijn er artiesten waar je simpelweg niet omheen kunt. Bijna alle nieuwe bands die vandaag de dag populair zijn, vonden immers hun inspiratie bij bands die al veel langer meegaan. In deze Tapeweekrubriek ontdek ik artiesten waar ik eigenlijk veel te weinig van geluisterd heb. Eens in de twee weken bespreek ik een album van een muzieklegende, totdat ik alle albums van diegene doorgespit heb. Laten we maar meteen goed beginnen door de komende weken heel de discografie van Bob Dylan af te gaan. Te beginnen met zijn debuutplaat uit 1962: Bob Dylan.

Op de platenhoes kijkt een jonge Bob ons zelfverzekerd aan, met een glimlach die voor veel mensen blijkbaar niet genoeg was om het album in huis te halen. Bob Dylan was aanvankelijk bepaald geen commercieel succes, terwijl recensenten wel erg te spreken waren over deze folkplaat met een - voor die tijd - wel erg rauw geluid. Bij Columbia Records, de platenmaatschappij waar Dylan toen net een contract had, kreeg hij zelfs de bijnaam Hammond's Folly: de Dwaas van Hammond. Daarmee verwees men naar John H. Hammond, de producent van de plaat en de hoofdreden dat Dylan een platencontract kreeg bij het label. Het overgrote deel van het album staat vol met covers, alleen Talkin' To New York en Song To Woody schreef hij zelf. Als je anno 2013 terugkijkt op dit debuut, hoor je direct allerlei herkenbare elementen waar Dylan de komende jaren op voort zal bouwen. Vooral dat minimalistische geluid van Bob Dylan en zijn gitaar, met als het meezit soms een harmonicariedeltje, is ook hier al in overvloed te vinden. Geen lastige tempo's, akkoorden of solo's: veel meer dan een begeleidende rol krijgt de gitaar nooit. Het enige wat je daarop zou kunnen aanmerken, is dat Dylan dertien nummers lang nauwelijks van dit kunstje afwijkt.

Persoonlijk is In My Time of Dyin' een favoriet: de gitaar heeft hoorbaar moeite om nog een zuiver geluid voort te brengen, terwijl er gezongen wordt over Jezus die het sterfbed van Dylan opmaakt. Juist door die eenvoudige opstelling van gitaar en zang komt de tekst veel beter binnen dan bij een overgeproduceerde track, die beladen moet zijn omdat er een heel symfonieorkest meespeelt. Daar ligt voor nu dan ook vooral mijn interesse bij Dylan: Dat ik echt bezig ben met het luisteren naar wat hij te zeggen heeft, en ook ongemerkt stop met wat ik aan het doen ben om me te focussen op zijn teksten.

De komende twee weken ga ik de plaat grijs draaien die, in tegenstelling tot zijn debuut, vol staat met zelfgeschreven nummers: The Freewheelin' Bob Dylan. Dan zullen we zien of hij daarmee mijn aandacht weer vast weet te houden.

Door Lars Paymans