#tervaportti

[mali-wielcy]

EPILOG czyli każda dziewczynka chce złego chłopca, który będzie dobry tylko dla niej, każdy chłopiec natomiast chce dobrą dziewczynkę, która będzie zła tylko na niego.

https://www.youtube.com/watch?v=ZmbJO507W98

~*~ostatni raz oczami Mai ~*~ Patrzyłam w ogień, dostrzegając tylko zarys palącego się dziennika, a z każdym liżącym go płomieniem, coś we mnie topniało, spływało i unikało w nicość. Pozbywałam się wspomnień, chwil z mojego życia spisanych na białych kartkach czarnym długopisem, starając się nie sięgnąć po zeszyt, by uratować choć resztki zapisanych w nim słów. Zacisnęłam dłonie w pięści i założyłam ręce na piersiach, zagryzając wargi. To przeszłość. Zostaw to wreszcie za sobą, pozbądź się go, pozbądź się, spal, zniszcz wspomnienie o nim. Nie zasłużył na nie. - Majka… Przełknęłam ślinę, czując na ramieniu ciepłą dłoń. Nim jednak odwróciłam się, by stanąć twarzą w twarz z właścicielem głosu, coś małego oplotło moje nogi, ciągnąc za moją bluzkę. Spuściłam wzrok, by dostrzec kruchutką postać mojej córeczki domagającej się wzięcia jej na ręce. Dwulatka zrobiła niepocieszoną minkę, kiedy pogroziłam jej palcem i powiedziałam, że już dawno powinna spać. Pochyliłam się jednak i porwałam Laurę w objęcia, a ta, zadowolona, wtuliła twarz w zagłębienie mojego obojczyka i zaczęła przeczesywać moje włosy paluszkami. Tak bardzo mi go przypominała, choć wszyscy mówili, że była malutką mną. Kształt ust, uśmiech, sposób chodzenia- to tylko niewiele cech, które odziedziczyła po swoim ojcu. Podniosła główkę i wpatrywała się przez chwilę we mnie oczami o tęczówkach koloru identycznego jak moje, a ja  odwróciłam twarz w stronę kominka i ponownie odpłynęłam. Drzwi otworzyły się, jak zwykle z donośnym skrzypnięciem, a ja odwróciłam niewidzący wzrok od sufitu i usiadłam prosto. Eemi wrzucił torbę treningową do szafy, zdjął kurtkę i zawędrował do kuchni, by złapać karton soku i napić się płynu prosto z opakowania. Dopiero, gdy odstawiał napój, dostrzegł moją osobę, więc ruszył w moim kierunku. Oparł się dłońmi o oparcie kanapy, pochylił w moją stronę i mruknął: - Witaj. Odsunęłam się, gdy chciał mnie pocałować. Serce mi pękało z każdą sekundą patrzenia na niego, każdy czynnik wychwytywany przez moje zmysły powodował powstawanie kolejnej rysy na i tak już obolałej mentalności. Cały czas miałam w uszach jego słowa, wciąż i wciąż obijały się one po zakamarkach mojego umysłu. Fin zmarszczył brwi na moją reakcję. - Coś nie tak? Spuściłam wzrok, wstając. Eemi nadal śledził moje ruchy, czułam na sobie jego spojrzenie, jednak nie odwróciłam się. Nie chciałam pokazać mu swojej twarzy, bo wiedziałam, że odczytałby ją bez problemu. - Dobrze się bawiłeś, tak? - Słucham? – odpowiedział pytaniem, wyraźnie zdziwiony moim tonem głosu. - Pytam, czy dobrze się bawiłeś? Fajnie jest mieć taką sierotę, z której można się śmiać za plecami z kumplami, wykorzystywać ją i oszukiwać na każdym roku? Fin zaniemówił. Odwróciłam się do niego, mając dość uciekania. Na widok jego otwartych szeroko oczu i rozchylonych ust miałam ochotę roześmiać się histerycznie. - Od zawsze miałam wpajane, by dawać ludziom drugą szansę, gdyż każdy może się potknąć i popełnić błąd. Jednak wymaganie ode mnie, bym zapomniała o całej tej szopce, którą odstawiałeś przede mną, przed chłopakami z klubu i rodzicami to już zdecydowane nagięcie jakichkolwiek przepisów i zasad moralnych. Trzeci raz nie jestem w stanie ci zaufać. - Ale… - Spieprzyłeś to, jeśli mam być z tobą szczera. Uwierzyłam ci w nawrócenie, wielkie uczucie do mnie, które narodziło się w jakiś nadprzyrodzony sposób. Naprawdę, miałam nadzieję, że wszystko się ułoży, że naprawdę odwzajemnisz moje uczucie. Teraz wiem, że kochałam naiwnie, nie dostrzegałam twoich wad i niedociągnięć. - Maja, powiedz mi, o co… - O co mi chodzi? – dokończyłam za niego, nieco piskliwym głosem.- O co może mi chodzić, co? Miej resztki godności i przyznaj się do swoich grzeszków, Eemi, bądź facetem! - Ale kiedy ja nie wiem, co… - Nie wiesz, co?! – krzyknęłam, mierząc go oskarżycielsko palcem. – A nie pamiętasz swoich słów pokroju: „Nie masz pojęcia, jak jest naiwna”? Albo tych: „W sumie, jest mi na rękę udawać miłość do niej, dostaję wszystko, czego zapragnę. Śniadanko, obiadek, kolację… Ktoś wita mnie w domu, dba o mnie, w łóżku też zawsze jest ciepło, jeśli wiesz, co mam na myśli…”? – wykrztusiłam, hamując łzy.- Wybrałeś nieodpowiednie miejsce na zwierzenia, Eemi. Momentalnie pobladł. Oczy, już i tak szeroko otwarte, wpatrywały się we mnie z paniką. - Boże, Maja, to nie tak… Nie to miałem na myśli! - A co miałeś?! Znasz inną Majkę? Też z nią mieszkasz? Też z nią sypiasz? Ona też gotuje ci obiadki, niańczy, dba o ciebie?! - To nie tak! – krzyknął, zrywając się z kanapy, na której przysiadł chwilkę wcześniej. – Tak, powiedziałem to, ale to nie była prawda! Założyłem się… - ZAŁOŻYŁEŚ SIĘ O MNIE?! – ryknęłam, tracąc resztki cierpliwości. - … Nie wiedziałem, że to wszystko tak się potoczy! – odkrzyknął. – Nie wiedziałem, że się w tobie zakocham! - No tak, to ja jestem tu winna! Przestań, z każdym twoim słowem robi mi się niedobrze. Jak mogłam myśleć, że się zmieniłeś… Jesteś tak samo parszywy, jak rok wcześniej, tak samo egoistyczny jak dawniej! - Maja, pozwól mi wytłumaczyć, ja… - Nie chcę twoich tłumaczeń! – wrzasnęłam, odtrącając jego ramiona, gdy podszedł do mnie i chciał złapać mnie za nadgarstki. – Już kiedyś pozwoliłam ci się wytłumaczyć, przez moją chorą wiarę nabrałam się na twoje sztuczki i straciłam kilka miesięcy mojego życia! Wielkie mi nawrócenie, uleczenie, zdanie sobie sprawy, że mnie kochasz… - prychnęłam, ścierając ze złością łzę z policzka. - Tak, nazwałem cię naiwną, ale nie pomyślałaś o tym, ze gram przed chłopakami, żeby dali mi spokój!? Nie pomyślałaś, że tak jak i ty czasem kłamiesz, tak i ja mogę czasem oszukiwać, mając dość docinek ze wszystkich stron, że się zakochałem?! - Czyli to cię boli?! Wstydzisz się uczucia do mnie?! Czy też wstydzisz się mnie?! Masz dość tego, że ludzie zauważają to, że nawet ty jesteś skory do uczuć? Wiesz co, gdzieś mam, co pomyślałam, a co nie, co miałeś na myśli, a czego nie! Mam gdzieś ciebie i twoje słowa! Bo tylko winny się tłumaczy! - Maja, do cholery, ja cię kocham, a tamten głupi zakład był tylko wybrykiem przy piwie sprzed roku, to nie miało racji bytu i nigdy nic dla mnie nie znaczyło! - Więc po co to mówiłeś?! PO CO?! Nie pomyślałeś, że może mnie zranić, gdy usłyszę od kogoś, że nazwałeś mnie za moimi plecami naiwną, głupią, wyśmiewałeś się z mojego uczucia od ciebie?! Nie rozumiałam już jego słów. Nie słyszałam jego głosu. Oparłam głowę o ścianę i pozwoliłam łzom płynąć po zaczerwienionej twarzy. Sama już nie wiedziałam, czego były wynikiem- złości, smutku, rozczarowania, bólu, urazy… - W twoim pokoju znajdziesz walizki. Zabierz je stąd, siebie weź stąd też i nigdy już nie wracaj. – Mój głos, cichy, pełen bólu, ginął w jego krzyku, jednak wiedziałam, że mnie usłyszał. Odeszłam od niego, rzucając mu ostatnie spojrzenie i zamknęłam się w łazience, opierając się plecami o wyłożoną płytkami ścianę i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. - Maja, Boże, błagam cię, zrozum… - Nie, Eemi, to ty zrozum. Nie będę mogła ci zaufać, nie po tym, co zrobiłeś. Twoje tłumaczenie nic więcej nie da, oprócz tego, że będę się czuła jeszcze bardziej poniżona. Idź stąd, proszę, bo zadzwonię po Damiana albo Patryka – powiedziałam ze ściśniętym gardłem, nie odrywając spojrzenia od tafli lustra, a ów wzrok utkwiłam w jednym punkcie. Na beżowej bluzeczce, pod którą skrywał się rosnący brzuszek i nasze rozwijające się w nim dziecko, o którym chciałam powiedzieć mu za kilka dni, gdy zasiedlibyśmy koło choinki, ciesząc się magicznym czasem i chwilami tylko we dwoje. I tak trafiliśmy do punktu wyjścia. Zapytacie, czy łatwo odpuścił? Nie, oczywiście że nie. Dzwonił, próbował złapać mnie w klubie, wypytywał Monikę i prosił ją, by przekazała mi jego słowa, których nie chciałam słuchać. Każdego dnia Patryk miał mnie na oku, a gdy tylko robiło się gorąco, w dyskretny sposób zwracał uwagę Finowi, by ten zostawił moją osobę w spokoju, a jeśli niejasno się wyraziłam, może mu, razem z Damianem, w sposób praktyczny pomóc w zrozumieniu mojej prośby. Jednak nigdy nie powiedziałam mu o Laurze, nigdy nie wspomniałam o niej ani słowem. Miesiąc po kłótni zerwałam kontrakt z klubem, przerwałam studia i wróciłam do domu rodziców, jak zwykle z podkulonym ogonem szukając tam zrozumienia i akceptacji. Bo co innego mi pozostało? Na morały na temat mojego wyboru już było stanowczo za późno. ~*~ Ostatni raz oczami Eemiego ~*~ Przypomniałem sobie ostatni raz, gdy patrzyłem na kogoś we śnie. Wtedy jednak nie dzieliła nas szklana tafla oszroniona moim oddechem, nie stałem na zewnątrz i nie zaglądałem do mieszkania, tylko leżałem w cieple Majki i oparty na łokciu sprawdzałem ile wytrzymam, zanim musnę jej twarz czy odkryte ramię. Nie wytrzymałem nawet minuty, przez co ją obudziłem. Z zafascynowaniem śledziłem, jak zaciska usta, mruga powiekami, odnotowałem nawet zmianę w sposobie oddychania. Dotknąłem okna, czując w opuszkach palców ból, który ukoić mógł tylko jej dotyk. Dziewczyna, a właściwie już kobieta, podniosła małą dziewczynkę, która przykleiła się do niej jak mała przyssawka i wplotła paluszki w jej dużo dłuższe od naszego ostatniego spotkania włosy. Sam pamiętałem ich miękkość, zapach… Mężczyzna, który stał tuż za nimi odszedł, zostawiając ją samą. Ułożyła sobie życie. Ma wspierającego go mężczyznę przy boku, dziecko, dom. Tylko tyle chciałem wiedzieć. Odwróciłem się na pięcie i odszedłem w kierunku, z którego przybyłem, wyjmując z kieszeni kurtki telefon. Odnalazłem wiadomość od kumpla, z którym kiedyś wylewałem hektolitry potu na siłowni, by jeszcze raz odczytać treść smsa z adresem Majki i skasować go z pamięci, nie tyle urządzenia, co i mojej własnej. Chciałem się po prostu upewnić, to po to przebyłem tyle kilometrów. By upewnić się, że nadal w świecie jest gdzieś Majka, którą kochałem, kocham i kochać będę. Chciałem wiedzieć, czy jest szczęśliwa i czy nareszcie odnalazła swój ideał, który jej nie skrzywdzi tak, jak zrobiłem to ja.

Powiedz dokąd zmierzasz, czy znajdziemy się? W zamian za nic uczyniłeś lepszą mnie

Za każdy dzień, za piękny sen, nawet za łzy Za to co mam, że nadal trwam, dziękuję dziś

Tak mało wiary w Ciebie, a dalej gnasz Nie szukasz, bo tak lepiej - co jest to masz Choć ciągle tylko cierpisz - uśmiechasz się Wciąż uczę się od Ciebie czym życie jest

Za każdy dzień, za piękny sen, nawet za łzy Za to co mam, że nadal trwam, dziękuję dziś

Powiedz mi - kim jestem? Jedną z wątłych traw Czy na każdym wietrze mogę pewnie stać? Powiedz - czym jest piękno? Czy jest w każdym z nas? Naucz mnie szanować wszystko co dziś mam

Za każdy dzień, za piękny sen, nawet za łzy Za to co mam, że nadal trwam, dziękuję dziś

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

Witajcie po raz ostatni!

Jako, że to już koniec tej historii, kieruję do Was kilka słów “od autora”, w gwoli wyjaśnienia, dopisania tego, czego zabrakło powyżej ozdobnej linii.

Zżyłam się z bohaterami niniejszej historii, która, jak już wspomniałam, jest tylko i wyłącznie fikcją literacką, mam nadzieję, że i Wy także. Jestem urodzoną dramatopisarką, dramaty widzę wszędzie i nie wyobrażałam sobie innego zakończenia, za co przepraszam. Wiem, że mogliście poczuć się rozczarowani moją wersją epilogu, jednak, jak to w życiu bywa, nie zawsze jest kolorowo. :)

Mam nadzieję, że znaleźliście tutaj rozrywkę i nie uznacie czasu spędzonego ze mną, Majką, Eemim i innymi bohaterami niniejszego opowiadania za stracony. Ufam, że podołałam Waszym wyobrażeniom i spodobał Wam się mój pomysł i powstałe “fanfiction”.

Jako, być może, pociechę dla tych, którzy również będą tęsknić za tym blogiem dodam, iż mam zarys fabuły kolejnego opowiadania, które mam nadzieję zrealizować, gdy tylko czas, inwencja twórcza i liceum mi na to pozwoli :) Znajdziecie je tutaj: http://powitaj-mnie.blogspot.com/.

Jeśli będziecie chcieli kiedykolwiek napisać, zapraszam na mój twitter bądź tumblr, do których linki znajdziecie w zakładce “click to know”. Odpowiem zawsze i z największą przyjemnością :)

Reasumując: dziękuję za poświęcony mi i bohaterom czas, kocham Was, pozdrawiam:

Klaudia.

[mali-wielcy]

EPIZOD 39. czyli byle dalej, jak najdalej.

- Jak się spało?

Powoli otworzyłam oczy, a Eemi wyraźnie zadowolony, przeciągnął się i zmierzył mnie roześmianym spojrzeniem swoich jasnoniebieskich oczu. - Gdyby ktoś nie odebrał mi kilku godzin snu, byłoby wspaniale – wymruczałam, nadal zaspana, na co rozgrywający zachichotał. - Jakoś nie narzekałaś, że ktoś ci te godziny odbierał… Nie skomentowałam jego zaczepki, bo po prostu do nich przywykłam. Uśmiechnęłam się tylko zadziornie, wsunęłam przez głowę koszulkę i przemierzyłam pokój, by odsłonić żaluzję. Listopad minął niespodziewanie szybko. Pierwszy tydzień grudnia wraz z klubem spędziliśmy na wyjeździe, więc nie czuliśmy atmosfery świąt obecnej w sklepach, na ulicach Jastrzębia czy nawet w telewizji. Śnieg bowiem pokrywał już brzegi chodników, bielił się na dachach budynków i często spadał wprost z nieba, kiedy spacerowałam po sklepach, myśląc już o świątecznych upominkach. Od aury panującej na zewnątrz ważniejsza jednak była pogoda w środku, a tutaj ciepłe cyrkulacje roznosiły miłość po wszystkich kątach mieszkania. Wszystko się ułożyło, co doprawdy było szczytem moich marzeń. Amor się spisał, celując w końcu w Eemiego i to chyba podwójną strzałą, gdyż z każdą dobą coraz mniej przypominał dawnego siebie. Skończyły się ciche momenty, rzadko kiedy coraz krótsze dni spędzaliśmy w domu. Ostatnio dla przykładu wybraliśmy się na łyżwy, gdzie przez kwadrans zdążyliśmy wygrzmocić się jakieś dwadzieścia razy. Po pół godzinie zarówno ja, jak i obolały rozgrywający, spasowaliśmy, i zanosząc się od spazmatycznego śmiechu, wybraliśmy się do knajpki na ciepłą pizzę z podwójnym serem. Jastrzębie pięło się do góry po szczeblach tabeli ligowej, Liga Mistrzów również zapowiadała się obiecująco, więc do szczęścia nic więcej nie było nam potrzeba. Któregoś dnia listopada odwiedziła nas moja matka, która wyraźnie zniesmaczona okrojoną liczbą połączeń z rodzicami i wizytami u nich, zjawiła się w naszym mieszkaniu, węsząc sensację. Rozpętało się prawdziwe piekło, kiedy dostrzegła na mojej dłoni pierścionek po babci Eemiego, który uparł się, bym nadal go nosiła, bo, jak stwierdził, chce, żeby to było oficjalne. Tego samego wieczora sama ustaliła już katering, była bliska zarezerwowania sali i dania na zapowiedzi, w głowie układała też listę gości i snuła plany co do ceremonii, jako że nasz „ślub” miał ściągnąć do Polski zagraniczną część rodziny Fina. Eemi niemal płakał na kanapie ze śmiechu, kiedy ja grzecznie wyganiałam mamę z mieszkania, dziękując za wizytę i wymigując się zmęczeniem i ciężkim dniem, który miał mnie czekać nazajutrz. Jak się można było spodziewać, jeszcze tego samego wieczora pół mojej rodziny wiedziało o rychłych zaślubinach, snując pewnie intrygi z ciążą na wstępie, o co nie omieszkali mnie zapytać. A co w pewnym sensie było prawdą, jak się okazało jakiś czas później. ~*~ Dzionek rozpoczęłam od mocnej kawy. Eemi był w drodze na trening, wykłady opuściłam, więc około godziny dziesiątej przyodziałam płaszcz, gruby szal i czapkę oraz zmieniłam kapcie na grube kozaczki, po czym podreptałam oblodzonymi chodnikami w stronę domu państwa Kubiaków. Otworzyła mi Monika, wyraźnie zdziwiona moją wizytą. Przywitałam się z przyjaciółką, rozebrałam z ciepłych rzeczy i pochyliłam się nad Polcią, która spacerując po przedpokoju w różowym chodziku, przyglądała mi się z ciekawością, gaworząc przy tym po swojemu, by złożyć na jej zaróżowionym policzku buziaka. - Co panią sprowadza, pani W-Najbliższym-Czasie-Już-Tervaportti? – zapytała mama małej, gdy usiadłam za stołem i wpatrywałam się w jej sylwetkę, kiedy krzątała się parząc herbatę. - Zamknij się choć ty, mam wrażenie, że pół Jastrzębia o tym trąbi – jęknęłam. - Żeby tylko pół Jastrzębia… - dodała sarkastycznie, za co miałam ochotę rzucić w nią cukierniczką. - Gdzie masz Misia? – spytałam, chcąc odejść od niezręcznego dla mnie tematu. Nie wyglądała na ucieszoną moją dociekliwością. - Wraca dopiero dziewiętnastego, zdołał wynegocjować dwa tygodnie wolnego – mruknęła, odstawiając czajnik na podstawkę nieco mocniej, niż wypadało. Widać, rozłąka nie służyła im tak, jakby się tego można było spodziewać. - Powiedz mi, dlaczego jesteś moją przyjaciółką? – zapytała z poważną miną, siadając naprzeciwko mnie i obejmując kubek dłońmi. - Bo lubię znosić twoje humory i momentami chamskie odzywki… Heloł, kobiety mają czasem okres – dodałam, na co się zaśmiała. - Zupełnie ci odbiło z tej miłości. - Nikt nie jest wiecznie normalny… Ale trochę wariactw zachowuję na menopauzę – mruknęłam sceptycznie, upijając parującej cieczy. - Ostatnio się nie odzywałaś, dlaczego? „Jeśli nie odbieram, to pewnie ratuję świat przed jakąś zagładą” na twojej sekretarce znam już na pamięć – zarzuciła mi. - Tyle tego… - odpowiedziałam tylko, unikając tematu. To była prawda- moje życie zmieniło się nie do poznania, i wiem, że brzmię słodko i zupełnie nierzeczywiście, jednak czasem zdarza się tak, że nadchodzą momenty, w których jest z górki, co dziś jest uznawane za kompletną bajkę, bo w dziejach Tusków, złodziei, aferzystów i pogoni za pieniędzmi, niemożliwe jest, by można zwolnić, usiąść i uśmiechnąć się, choć przez chwilę. Jednak gdzieś pośród pędzącego wszechświata były ośrodki, które nadal trzymały mnie na miejscu- przyjaciele, rodzina, klub i Eemi. ~*~ - Jedź, matole! Bardziej zielone już nie będzie! – wydarłam się na kierowcę toyoty ruszającej przede mną, a Eemi zachichotał- nienawidził być moim pasażerem, jednak wiele razy zaznaczał, że warto przeżyć te momenty grozy, by być świadkiem, jak krzyczę na innych, a nie na niego. Dotarliśmy do mieszkania nieco po godzinie dwudziestej pierwszej, a to tylko przez moje szaleńcze tempo. Dopadłam kanapy i rzuciłam się na nią, szczęśliwa z powrotu do domu po męczącym dniu u moich rodziców- święta bowiem postanowiliśmy spędzić sami w naszym gniazdku, czego mama z tatą nie przyjęli z zachwytem. - Idziesz wziąć prysznic? – zapytał Fin, patrząc na mnie wyczekująco, na co ja tylko wymruczałam niezrozumiałe „nie” i ułożyłam się wygodniej, by po chwili usłyszeć ciche zamykanie drzwi i odpłynąć w niebyt. Następnego dnia obudziło mnie łaskotanie na policzku. Podniosłam ciężkie powieki i dostrzegłam Eemiego, który najprawdopodobniej przeniósł mnie w nocy do łóżka, bo nie leżałam już na skórzanym materacu, a otoczona pościelą i olbrzymimi poduszkami. - Przepraszam – szepnął, pochylając się nade mną i składając na moich ustach pocałunek. Nie do końca jeszcze rozbudzona, odmruknęłam przywitanie i usiadłam, by zdać sobie sprawę, że dziś przedostatni w tym roku mecz. Niechętnie wstałam z posłania i zawędrowałam do łazienki, by pół godziny później zapijać się kawą i szykować naprędce tosty. Szybkie statystyki, materiały dostarczone na halę do zawodników i trenerów, ostatnie kwestie organizacyjne i można było wracać do domu, by trzy godziny później ponownie ślęczeć nad laptopem i przygotowywać wszystko na zbliżający się mecz, który zakończyć się  miał w trzech setach na korzyść naszej drużyny. Wędrowałam korytarzem, chcąc odnieść kopie wyników do biura Andrzeja i przy okazji wstąpić do szatni, pogratulować  zawodnikom, kiedy usłyszałam głos Eemiego, przeplatany śmiechem innego siatkarza, którego jednak nie mogłam zidentyfikować: - …najzabawniejsze jest jednak to, z jakim zaufaniem ona na mnie patrzy. „Tak, Eemi, zrobię wszystko, co zechcesz, Eemi, oczywiście, Eemi…”, to już trochę nużące. Jej naiwność nie zna granic, naprawdę. W sumie, jest mi na rękę udawać miłość do niej, dostaję wszystko, czego zapragnę. Śniadanko, obiadek, kolację… Ktoś wita mnie w domu, dba o mnie, w łóżku też zawsze jest ciepło, jeśli wiesz, co mam na myśli… - zarechotał, a razem z nim jego towarzysz. Coś plastikowego spadło na podłogę, jednak nie poddałam tego głębszej analizie. – Jej rodzice naprawdę myślą, że się pobierzemy… Moja matka już praktycznie szykowała dla Majki suknię, kiedy jej uświadomiłem, że nic z tego nie wyszło. Jakaż była jej reakcja! „Ale Eemi, dlaczego?!”- pytała przez telefon. Cóż. Niby jest ładna, miła, błyskotliwa, ale tego kwiatu jest pół światu i póki co nie w moim interesie jest się wiązać na resztę życia – dodał zjadliwie, a wszystkie papiery, które niosłam, upadły na podłogę. Stałam w miejscu, jeszcze chwilę słuchając ich śmiechów, kiedy pochyliłam się, zgarnęłam dokumenty, odniosłam je do gabinetu i wybiegłam z budynku klubu najszybciej, jak tylko pozwalały mi na to śliskie płytki. Byle dalej, jak najdalej.

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

Dacie wiarę, że to już ostatni epizod Małych Wielkich? :c Będę tęsknić za bohaterami, no i rzecz jasna za Wami! Widzimy się ostatni raz w piątek, już na epilogu :c

[mali-wielcy]

EPIZOD 38. czyli historia zatacza koło.

Wspięłam się na palcach, by sięgnąć czwarty do kompletu kubek, kiedy usłyszałam  kroki w przedpokoju i straciłam równowagę. Taboret zachybotał się niebezpiecznie, a ja byłabym runęła na ziemię, gdyby nie silny uścisk ojca Eemiego. Próbowałam uspokoić oddech, a gdy próby spełzły z niczym, wymamrotałam, nadal dysząc: - Dziękuję panu… I dzień dobry. Uśmiechnął się, jednak nie tak, jak zwykle- jego oczy, zwykle chłodne i bez wyrazu, były teraz wyraźnie rozbawione, ciskały wesołe ogniki i oddawały radość mężczyzny. Wiedziałam, że rozumie tak elementarne zwroty, jednak nie liczyłam na żadną odpowiedź. Zaproponowałam tylko kawę, wskazując na ekspres, a on skinął głową i rozsiadł się przy stole, wyraźnie zadowolony z porcji naleśników, które zdążyłam przyrządzić. Wczesną pobudkę i brak możliwości ponownego zapadnięcia w sen można przecież spożytkować w jakiś przyzwoity sposób, nieprawdaż? W międzyczasie do kuchni zawitała jego zaspana małżonka, witając się ze mną firmowym uśmiechem i wylewnymi wypowiedziami na temat pogody i planów na dzisiejszy, już ostatni, dzień ich wizyty w Polsce. Lot mieli zaplanowany na godzinę popołudniową, a na lotnisko, po wielu namowach i spojrzeniach nieznoszących sprzeciwu, zawieźć miał ich Eemi.  Wynegocjował też dzień wolnego w klubie, więc nie czuł potrzeby zjawiania się na śniadaniu. Jakie było moje zdziwienie, kiedy sięgałam dżem z lodówki, a w progu pojawił się Fin, przeciągając się i posyłając rodzicom pozdrowienie. Chwilę potem przeniósł spojrzenie na mnie, a ja spąsowiałam na widok jego zmieszanego wzroku, który stał się nagle tym samym, jaki widziałam poprzedniej nocy- niemalże rozpalonym, zdecydowanym i pełnym pożądliwego uznania. Podszedł do mnie, wyjął mi z ręki konfiturę i, patrząc mi prosto w oczy, cmoknął mnie przelotnie prosto w usta. - Dzień dobry, Majka – szepnął, posyłając mi uśmiech i siadając obok ojca, jakby zupełnie nieświadom spojrzeń jego rodziców, wyraźnie zdziwionych tym publicznym okazywaniem uczuć. Rozmowa podczas posiłku przebiegała w luźnej atmosferze. Nie rozumiałam nic z konwersacji rozgrywającego z ojcem, jednak jego matka najwyraźniej wyczuła, że czuję się niekomfortowo i zaangażowała mnie w pogadankę o tym, jak pracuje mi się w klubie. Starałam się nie zauważać jej uśmiechów i znaczących spojrzeń posyłanych do męża, który też już chyba rozszyfrował powód jej zadowolenia. Podnosiłam się z miejsca i zaczęłam zbierać naczynia, gdy ubiegła mnie pani Tervaportti zapewniając, że zajmą się zmywaniem i mogę w spokoju udać się do klubu. Moje zaprzeczania spełzły z niczym, gdyż kobietę poparł Eemi, a jego ojciec wyjął mi z dłoni talerze, które zdążyłam poskładać, mrucząc coś i kiwając głową na drzwi. Byłam wyrzucana z własnego mieszkania, Boże, widzisz a nie grzmisz. - Poparłbyś mnie czasem – syknęłam do zawodnika, na co wyszczerzył się i wzruszył ramionami. Dwadzieścia minut później szukałam kluczyków od auta w torbie i próbowałam chwycić opasły segregator w bardziej wygodny sposób, gdyż wrzynał mi się w ramię. Z opresji wyratował mnie Eemi, zabierając mi kartotekę i pozwalając w spokoju znaleźć poszukiwany przedmiot oraz przyodziać kurtkę, bo pogoda, jak to w  październiku, zaczynała dawać się we znaki. - Miłego dnia – powiedział rozgrywający, oddając mi papiery, po czym mrugnął i zniknął. Uśmiechnęłam się tylko, opuściłam mieszkanie i udałam się w drogę do klubu, by pomóc i jemu, i jego kolegom, w osiąganiu jak najlepszych wyników i znalezieniu drogi na szczyt. ~*~ Oderwałam spojrzenie od monitora i przeniosłam je na Wojtaszka, który, sfrustrowany, przestępował z nogi na nogę, domagając się mojej uwagi. - Słucham? – zapytałam nieprzytomnie, na co prychnął i odszedł. - Chyba chodziło o rewelację, przez którą jesteś taka nieobecna – podszepnął mi Dima, wędrując z piłką na drugi koniec boiska. Odwróciłam wzrok i napotkałam ciekawskie spojrzenie Damiana, zza którego wychylał się Patryk. - Mówiłem ci, tak go napastowała, że dziś już nie miał sił na trening przyjść – szeptał ze złośliwym uśmiechem libero, a środkowy przypatrywał mi się z lekkim niedowierzaniem. - Nieee – powiedział po chwili, machając ręką i łapiąc w locie piłkę. – Ona i on? Mnie to bardziej pasuje na to, że ona go w lochu zamknęła… - Kto kogo? – zawołał Zibi, przez co połowa zawodników odwróciła się w ich stronę. Spurpurowiałam. - Przestańcie! – ryknęłam, gdy Wojtas już otwierał tę parszywą gębę. – Bo na was Kubiaka naślę! - Bo mi akurat Michu straszny – prychnął Mały, jednak posłusznie wrócił na swoje miejsce i zaczął przyjmować serwisy. - No, gadaj – usłyszałam, gdy spinałam nowe zapiski, by włożyć je do odpowiedniej koszulki i umieścić w segregatorze. Patryk wpatrywał się we mnie, mając założone na piersiach ręce i nieznoszące sprzeciwu spojrzenie. - Snujcie opowiastki z Wojtaszkiem o kimś, kto ma ciekawsze życie towarzyskie niż ja – odpowiedziałam tylko spokojnie i rzuciłam kilka słów po włosku do trenera, który natychmiast zrugał siatkarza i kazał mu ruszyć tyłek z powrotem na parkiet. Podniosłam swój własny z krzesełka, chwyciłam za kartotekę, uprzednio informując trenerach, że zostawiam kopię dla niego, po czym podążyłam korytarzem w stronę holu, by wspiąć się po schodach i dostarczyć dokumenty do sekretariatu. Dreptałam powoli po płytkach, odnotowując, iż zostały one wytarte przez sprzątaczki i szybki marsz groził katastrofą w postaci szeroko pojętej gleby. Usłyszałam trzask drzwi i gdy się odwróciłam, nogi rozjechały mi się w dwie różne strony. Runęłam na tyłek, nie omieszkując przy okazji rzucić segregatora, który grzmotnął o podłogę z równie donośnym gruchotem. - Żyjesz? – zarechotał Kuba, chwytając mnie za ramiona i pomagając wstać. Schyliłam się po dokumenty i posłałam mu wkurzone spojrzenie. - I czego się brechtasz, kretynie? - Bo w podobnej sytuacji się poznaliśmy, z tym że wtedy ja leżałem rozciągnięty na cztery strony świata na podłodze – parsknął, szczerząc się w uśmiechu. Przypomniawszy sobie sytuację, dołączyłam do jego śmiechu. - Z koordynacją nadal u ciebie krucho – wytknęłam mu żartobliwie, na co się obruszył. - Odezwała się skoordynowana. - Historia zatoczyła koło – mruknęłam tylko nadal chichocząc, po czym oddaliłam się, kurczowo trzymając się ściany i ignorując słowa Kuby, jako to nigdy nie lubił historii. Opuściłam klub kilka minut po dwunastej, kiedy siatkarze rozjechali się już do domów. W drodze powrotnej wstąpiłam do cukierni, bo nie miałam głowy do ślęczenia w kuchni nad plackami, a czymś pożegnać rodziców Eemiego należało. Dom zastałam pogrążony w kompletnej ciszy. Rzuciłam klucze na komódkę, odwiesiłam kurtkę i torbę, po czym wolnym krokiem skradałam się w głąb domu, będąc pewna jakiejś tykającej bomby zostawionej gdzieś w kącie. Mieszkanie jednak okazało się puste. Wykluczyłam wyjazd Tervaporttich na lotnisko, gdyż walizki nadal tkwiły w pokoju, a na wieszaku dostrzegłam szal matki Eemiego. Włączyłam telewizor w pokoju, a sama zaszyłam się w kuchni, pochłonięta przygotowywaniem obiadu. Mieszkanie stanęło otworem półtora godziny później. Powitałam gości, którzy nie ukrywali swojego rozbawienia i rechotali z nieznanego mi powodu. Sytuacja wyjaśniła się jakąś minutę później, gdy drzwi zamknęły się, a Eemi przyczłapał do kuchni w stanie najwyższej ekstazy, trzymając się ściany i ledwie stojąc na rozdygotanych nogach. - Matko, co ci? – przeraziłam się, gdy ten upadł na krzesło i oparł głowę o ścianę, przymykając powieki. - Nareszcie wykorzystał twój prezent gwiazdkowy – zachichotała jego matka, na co zmierzyłam rozgrywającego spojrzeniem i parsknęłam śmiechem, do którego dołączyła salwa w postaci niskiego rechotu pana Tervaporttiego i wysokiego śmiechu jego małżonki. Ich synowi najwyraźniej nie było do śmiechu, gdyż nadal lekko zielony na twarzy, wpatrywał się w sufit z delikatnym uśmiechem. Podczas gdy pałaszowaliśmy obiad, młody Tervaportti emocjonował się i opisywał wrażenia ze skoku na bungee, gestykulując przy tym tak zawzięcie, ze dwukrotnie zawartość jego widelca poszybowała w nieokreślonym kierunku i zniknęła z naszego pola widzenia. Po posiłku i deserze rodzice Fina zaczęli się zbierać. Po półgodzinnej bieganinie i upewnianiu się, że w żadnym z pomieszczeń nie pozostała żadna należąca do nich rzecz, pożegnaliśmy się dość wylewnie i rodzina Tervaporttich wyruszyła w podróż na lotnisko. - Dbajcie tu o siebie, nie kłóćcie się, kochajcie się i do zobaczenia na ślubie!

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

To już (prawie) koniec... Jeden epizod i epilog. :c

[mali-wielcy]

EPIZOD 34. czyli nie zasłużyłem na to, żebyś mi wybaczyła, właśnie sobie to uświadomiłem.

Ściszyłem telewizor, wsłuchując się w jej miarowy oddech. Zasnęła pewnie jakąś chwilę temu, a na jej policzku nadal lśniła mała łza jedna z wielu wylanych przez idiotę, który w tej chwili jedną z nich ścierał opuszkiem palca. Cholera, co ja robiłem z mim pieprzonym żywotem?! Cały czas w próżni zwanej moim umysłem tłukły mi się jej słowa, obrazy sprzed kilkunastu minut, uczucia malujące się na jej twarzy i te, które buzowały we mnie. Weszła do salonu niepewnym krokiem, zabierając mi wylizaną już wazę. Nie byłem zachwycony tym faktem, jednak posłusznie puściłem ją i zrobiłem miejsce dla dziewczyny, jednak nie przysiadła koło mnie, tak jak miała w zwyczaju. Odstawiła tylko naczynie na stół i spojrzała na mnie dziwnym, nieco lękliwym wzrokiem, przez co spanikowałem. Co znowu zrobiłem nie tak? - Jak było na zgrupowaniu? – spytała cicho, chcąc najwyraźniej zacząć rozmowę od jakiegoś nieskomplikowanego tematu. - W porządku, jak zawsze. Tony żelastwa przerzucone, litry potu wylane, syf w hotelu zostawiony. Coś się stało? Upuściła wzrok, siadając na oparciu kanapy. - Hej, co jest? Maja, powiedz no… - Robiłeś sobie żarty, prawda? – wypaliła nagle, patrząc mi prosto w oczy. – Chciałeś się zabawić moim kosztem, tak? Ot, zaliczyć kolejną naiwną, dopisać mnie na końcu listy tych, które z biegiem czasu zawsze się na ciebie rzucały, bo naiwne myślały, że to one będą twoim ostatnim romansem? A wyznania miłości to tylko kolejny kroczek, kolejne kłamstewko, bo przecież na co dzień używasz tego zwrotu do każdej, zgadłam? Powiedz to, Eemi, bądź facetem, powiedz mi prawdę prosto w twarz, a nie po raz kolejny baw się w listy, przesyłki, mejle czy inne bzdury, byle tylko nie spotkać się z problemem osobiście. Uprzytomniwszy sobie, co przed chwilą wypłynęło z jej ust, spłonęła rumieńcem i ponownie upuściła wzrok na swoje splecione na podołku palce. Siedziałem nieruchomo, nie odwracając wzroku od jej twarzy. Przymknęła powieki i próbowała wyrównać oddech. Rozszyfrowanie jej zawsze łatwo mi przychodziło, jednak potrafiła zaskoczyć mnie w każdym momencie, wybierając opcję, której się nie spodziewałem. - Zapomnij. Jak zwykle się wygłupiłam… - zaczęłam, podnosząc się z kanapy. Dostrzegłem na jej twarzy strużki łez, które starała się przede mną ukryć. - Nie, zaczekaj. Zdziwiona, przystanęła. Odwróciła się w moją stronę, wcześniej osuszając oczy wierzchem dłoni, i spojrzała na mnie tymi bystrymi brązowymi oczami, które zawsze denerwowały mnie dlatego, że nigdy tak naprawdę nie było oczami mojej dziewczyny, ale oczami statystyczki, która należała do całego zespołu, sztabu i zarządu. Naleyjecie? :)wszystkich, dla wszystkich tak samo uprzejma, przyjacielska, skora do pomocy. Chciałem być tym jedynym, na widok którego jej tęczówki rozbłysną w podekscytowaniu, podnieceniu… miłości. Ale choćbym zrobił wiele, zraniłem ją zbyt mocno, by móc to teraz naprawić- zbyt dobrze to wiedziałem. - Powtarzałem i pisałem to wielokrotnie, jednak najwidoczniej muszę to powiedzieć teraz, dosadnie i tak, by nareszcie do ciebie dotarło. – Przełknąłem ślinę, wstając i odwracając się w jej stronę. Dzieliła nas teraz kanapa, która uniemożliwiała mi podejście bliżej, ale to chyba dobrze- nie rzuciłem się dzięki niej na nią i nie zrobiłem czegoś, czego mogłaby się przestraszyć bardziej, niż całej szopki, którą odwaliłem kilka miesięcy wstecz. – Miałem pięć miesięcy, żeby sobie wszystko poukładać, ale tak naprawdę wszystko ułożyło się dużo, dużo wcześniej. Statystyczny facet nie jest tylko zadufanym w sobie idiotą, ale też cholernie zazdrosnym idiotą, a ja tą swoją chorą zazdrość przejawiałem… Sama wiesz, w jaki sposób. – Ledwie zauważalny grymas przemknął przez jej twarz, jednak nie przerwałem, żeby, jak podczas odrywania plastra, przeprowadzić tę rozmowę jak najszybciej i jak najmniej boleśnie. – Najbardziej bolało mnie to, że zaakceptowałaś każdego, bez względu na jego wady. Rozrywało mnie od środka, gdy patrzyłem na Popiwczaka i na waszą zdrową, niewymuszoną relację. Chciałem, żeby i taka była między nami. A potem napatoczył się Radazzo, kolejny ideał, przez którego nie płakałaś nocami, nie rzucałaś poduszkami i nie trzaskałaś wszystkim, czym popadnie, gdy tylko o nim pomyślałaś. – Zapowietrzyła się.- Tak, słyszałem za każdym razem, kiedy w nocy chodziłaś po pokoju, kopałaś w łóżko i wyżywałaś się na poduszkach. Słyszałem wszystkie łzy, każde pociągnięcie nosem. I czułem się tak, jakbym… Nie wiem, jakbym bezlitośnie skrzywdził małego szczeniaczka, który wkroczył w prawdziwe życie i już na początku spotkał się z całym okrucieństwem tej galaktyki. - To dlaczego…? – zaczęła jękliwie, ale jej przerwałem. - A dlaczego szklanka upada, kiedy się ją puści? Dlaczego złodziej kradnie, gdy ma taką okazję? Jestem jaki jestem, a właściwie- byłem, jaki byłem. - Wy się nie zmieniacie – powiedziała, prostując się i wlepiając we mnie harde spojrzenie. - Cóż, chyba jestem pierwszy – odrzekłem. – Pomyślałem, że jeśli mam kiedykolwiek być kimś takim, jak ten cholerny Kuba czy Luigi, nie mogę być świnią, a muszę zacząć być kimś takim, jakimi są oni. Ale niezależnie od tego, ile razy umyłbym podłogę, pomógłbym ci w obiedzie czy odstąpił pilota, cały czas widziałem w twoich oczach urazę, gdzieś zniknęły te iskierki, które były w nich w październiku ubiegłego roku. I to nie dawało mi żyć, nie daje mi żyć do teraz-skrzywdziłem i  zabiłem jakąś cząstkę ciebie. Chciałem to naprawić, ale jak mam naprawić coś, co zniknęło, spłonęło? Chciałem zacząć od nowa, od nowa wybudować między nami kładkę, mostek, most… A czymże to wykonać jak nie uczuciem? - Tak nagle cię olśniło? – parsknęła, ocierając kolejną łzę, a na jej twarz powracała maska, którą przywdziewała od kilku miesięcy- maska obojętności zakrapianej pogardą. - Oczywiście, że nie. Ale czy to łatwe, powiedzieć komuś, że się go kocha? Sądzisz, ze powiedziałem to kiedykolwiek wcześniej do osoby spoza rodziny? Otóż nie. Jedyne „kocham cię” usłyszeli moi rodzice i to w czasach, gdy byłem małym berbeciem… Myślisz, że przychodzi mi to z łatwością- ta spowiedź, wyznanie win, wyjaśnienie mojego punktu widzenia i nazwanie siebie największym idiotą wszechczasów, który z własnej, pieprzonej woli spierdolił to, co mogło być między nami? – niemal już krzyczałem. Odwróciłem twarz, by nie widziała rozdzierającego bólu na mojej twarzy. Kopnąłem kanapę, rzucając kilka wulgarnych sformułowań i odszedłem w stronę okna, nie odwracając się jednak. – Wiem, że patrząc na mnie widzisz te dziewczyny, słyszysz moje pogardliwe słowa, pamiętasz to wszystko, ale co ja mam do cholery zrobić, żeby wymazać mój największy błąd, co? Oddałbym wszystko, co mam- oddałbym grę w reprezentacji, te wszystkie puchary, medale, nagrody, wszystko, żeby móc cofnąć czas o te kilka miesięcy i nie nachlać się wtedy w barze z chłopakami, nie dojść do wniosku, że może otworzę ci oczy, kiedy zacznę umawiać się z dziewczynami, gdy wzbudzę twoją zazdrość. Wierz mi lub nie, tak jest. Ale jak zwykle- zdałem sobie z tego sprawę za późno i jedyne, co mogę teraz powiedzieć to: przepraszam, Maja. Jestem największym skurwielem na planecie, ale taki już jestem, nie mogę wrócić do września tamtego roku i sprawić, by nasze losy potoczyły się inaczej. Ale nie zmienia to faktu, że się w tobie zakochałem i za to przepraszać nie zamierzam. Otarłem twarz, by po chwili odwrócić się w jej stronę i zobaczyć, że zbliżyła się do mnie i przez cały czas miała oczy utkwione w mojej osobie. Jej tęczówki lśniły od łez, kilka z nich spływało po twarzy. Wyciągnęła dłoń, jednak po chwili ponownie opuściła ją swobodnie wzdłuż ciała. Najwyraźniej ona też nie wiedziała, co powiedzieć; ja na dziś wyczerpałem już ilość słów, emocji i wyznanej prawdy. - Nie zasłużyłem na to, żebyś mi wybaczyła, właśnie sobie to uświadomiłem. Jeszcze raz spojrzałem w jej oczy, wyminąłem jej wątłą osóbkę i udałem się do swojego pokoju, by tam użalać się nad moimi debilnymi decyzjami, których nie podjąłbym, gdyby nie głupi zakład. Stałem nad kanapą, wpatrując się w jej pogrążoną we śnie twarz i nie wiedziałem, co zrobić. Z jednej strony chciałem powiedzieć jej wszystko, skoro zabrnąłem już tak daleko, paliło mnie od środka, żeby wyznać jej genezę zakładu, wszystko. Ale stchórzyłem, jak zawsze. ~*~ Obudziłam się z piekącymi oczami- no tak, wyryczałam się za wsze czasy. Wyłamałam palce, po czym podniosłam się do pozycji siedzącej, omiatając spojrzeniem salon. Cichy szum wody, który mnie obudził, docierał z łazienki, więc kuchnia wydawała się w tej chwili bezpiecznym miejscem bytowania, więc to tam skierowałam swoje kroki. Chęć zaparzenia kawy umknęła w kąt mojej jaźni, gdy dostrzegłam na stole talerz z dwoma tostami oraz kubek wypełniony po brzegi czarną parującą cieczą. Obok leżała kolorowa karteczka wyrwana z notesiku leżącego na lodówce wraz z nakreślonymi na niej kilkoma słowami: Czarna z dwoma łyżeczkami cukru, tosty z bazylią i oregano, bon appetit! Stałam przez chwilę nad cudem, bo tylko tak określałam ten widok, po czym przysiadłam na krześle i z braku lepszych pomysłów- skonsumowałam przygotowane przez Fina śniadanie. Miałam nadzieję, że dołączy do mnie, jednak gdy rozległ się odgłos zamykanych drzwi łazienki, jego kroki oddaliły się i po chwili zniknął, jak podejrzewałam, w swoim pokoju. Skończyłam posiłek, zmyłam naczynia i ja również udałam się do sypialni po świeże ubrania, po czym zaszyłam się w opuszczonej chwilę temu łazience. Kiedy wróciłam do pokoju, włączyłam komputer i dokończyłam opracowanie meczu, które miałam dziś dostarczyć Andrzejowi, by ten dostosował rozpiskę zagrań i dostarczył niezbędne informacje zawodnikom, jako że w poniedziałek mieli zmierzyć się w pierwszym ligowym spotkaniu przeciwko BBTS Bielsko-Białej. Zegar wskazywał na kilka minut po dziewiątej, miałam zatem ponad godzinę na dopracowanie szczegółów i rozmieszczenie procentów i oznaczeń liczbowych w tabelach. Zapisywałam właśnie charakterystykę ataków Bartosza Bućko, kiedy rozległo się pukanie. Odwróciłam się na obrotowym krześle, a drzwi mojego pokoju otwarły się powoli. - Jedziesz dziś do klubu? – zapytał Fin, nie patrząc na mnie. Zmarszczyłam brwi. - Na pół do dziesiątą. Masz trening? – Skinął tylko głową. - Nie odebrałem jeszcze auta, mógłbym zabrać się z tobą? - Pewnie, jeśli nie przeszkadza ci mój styl jazdy – powiedziałam ostrożnie, a on uśmiechnął się szeroko, nareszcie przenosząc na mnie wzrok. - Raz chyba przeżyję ponaddźwiękowe przemieszczanie się po Jastrzębiu – jęknął tylko i zamknął za sobą drzwi. Uśmiechnęłam się do siebie. Nie wiem, czy jesteśmy w stanie przeżyć ze sobą w czymś na kształt związku, ale może wszystko wróci jeszcze do normy, znów będzie między nami przyjacielska więź? Może znów powróci naśmiewanie się z siebie, sarkastyczne uwagi i docinki z każdej strony? Taką żywiłam przynajmniej nadzieję, jednak coś w środku podszeptywało mi: „Przyznaj się, chcesz czegoś więcej”. Czy pozostało mi coś innego, jak tłumienie ów diabelskiego głosu?

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

Co się dzieje, Eemi ma uczucia! xd żyjecie? ;p

[mali-wielcy]

EPIZOD 32. czyli nie zapomnij, że po śniadaniu z prezydentem i obiedzie z panią premier mamy podwieczorek z Obamą!

Zamarłam. Wokół mnie tłum kibiców ryknął niczym smok, wszyscy cieszyli się, skakali, wymachiwali barwami narodowymi i krzyczeli ile sił w płucach: „Dziękujemy!”, „Polska biało-czerwoni!”, „Złoci!”, a ja wpatrywałam się w podskakującą Monikę trzymającą w ramionach na półśpiącą Polę i czułam, jak z moich oczu nareszcie popłynęły łzy, które zbierały się w nich od kilku akcji. Tuż obok mnie ściskali się komentatorzy, doszczętnie zdzierając już i tak zdarte gardła, kibice szaleli, a do mnie nareszcie dotarła rewelacja wieczoru, roku, dekady: Polscy siatkarze pokonali Brazylię i zostali Mistrzami Świata! - MAMY TO! MAMY TO! – krzyczała Monika do mojego ucha, a ja nareszcie włączyłam się do szalejącego tłumu i wrzeszczałam: „Dziękujemy!”. Zostaliśmy Mistrzami Świata! Po czterdziestu latach nareszcie nadeszła ta wiekopomna chwila, a czternastka zawodników, sztab i trenerzy pozostaną w sercach Polaków na długo. - MONIKA! MAJA! POLA! MAMY MISTRZA! MAMY MEDAL! I PUCHAR! I WSZYSTKO MAMY! – podbiegł do nas wniebowzięty Michał, którego oczy również lśniły od łez. Rzuciłam się na niego zaraz po jego najbliższych, a zaraz potem do tańczącego pośrodku boiska kółeczka siatkarzy odciągnął go Mika, który również piał z zachwytu. Nikt nie zwracał uwagi na Brazylijczyków, którzy pokonani schodzili z boiska z upuszczonymi głowami. Dostrzegłam wśród nich szalejącego Rezende, który nadal nie mógł pogodzić się z wcześniejszą decyzją trenera, Lipe, którego wieczny przyjacielski uśmiech zastąpiła teraz nietęga mina… Ale nie potrafiłam im współczuć. Liczyły się teraz tylko Orzełki i to, jak celebrowały drugie w historii złoto Mistrzostw Świata, pierwszy raz organizowane w naszym kraju. ~*~ Nie mogłam wyjść z szoku. - Ty jeszcze pamiętasz szarego, przeciętnego człowieczka jak ja? - Nie przesadzaj, okej? – obruszył się Michał. - Michał, nie zapomnij, że po śniadaniu z prezydentem i obiedzie z panią premier mamy podwieczorek z Obamą! – zapiał Igła, a ja zachichotałam z miny Michała, który najprawdopodobniej obmyślał plany ukatrupienia libero. - Mniejsza. Jak się trzymacie? - Jest w porządku, dziewczyny zdrowe, ja też się trzymam – odpowiedziałam, a Kubiak wyglądał na uspokojonego. Przełączyłam kanał w telewizji, gdyż zaczynał mnie irytować jeden z dość znanych w Polsce prezenterów i ponownie spojrzałam w ekran laptopa. - Dziwi mnie, że jeszcze mówisz – powiedziałam do Michała, a Krzysiu ciekawsko wystawił głowę z łazienki. Szorował właśnie zęby, więc mieliśmy chwilę bez jego paplaniny. - A dlaczego? – zdziwił się, przestając sortować skarpetki na łóżku. - Przeczytałam dziś już cztery różne wywiady z tobą, a podejrzewam, że większość nie jest jeszcze opublikowana, więc dziennikarze pewnie dają wam się we znaki… - Hymay se, nedugo opubikuą te z mą – wymamrotał Igła z ustami pełnymi piany, po czym, chichocząc, wrócił do toalety. Zmarszczyłam brwi, a Michał tylko machnął ręką. - Ignoruj, mam to na co dzień. Zaraz zmykamy na rozciąganie, potem obiad i kolejna konferencja – mruknął zmęczony. - Biedacy. Trzeba było nie wygrywać – naigrałam się z niego, po czym dodałam: - Trzymajcie się, pozdrów wszystkich i wracajcie jak najszybciej, tęsknimy za wami. Pa, Misiek! Wyłączyłam laptopa i oparłam się o oparcie kanapy. To już drugi dzień trąbienia w mass mediach o mistrzostwie Polaków, a do mnie nadal nie dociera ogrom tego, co chłopcy zrobili dla siebie, dla kibiców, kraju i światowej siatkówki. Za kilka dni rozpocznie się kolejny już w mojej karierze rok akademicki, a to równa się też dodatkowym obowiązkom w klubie, będąc już nie praktykantką, a zatrudnioną na pełen etat panią statystyk, która tuż u boku Andrzeja będzie wyłapywała każde niuanse w tysiącach kolumn, obliczając z liczb i cyferek procenty skuteczności, na których będzie opierała się cała taktyka na najbliższy sezon. Chłopcy, którzy wcześniej skończyli przygodę z Mistrzostwami, zaczynali powoli zjeżdżać się do siatkarskich miast, a ci, którzy podziwiali ów święto z trybun lub przed telewizorami, już od tygodnia wylewali siódme poty na siłowni, chcąc pozbyć się dodatkowych kilogramów, które nie wiadomo skąd nagromadziły się w ich organizmach. Sensacyjnym transferem okazał się powrót Zbyszka Bartmana do polskiej ligi w miejsce Michała Kubiaka. Co prawda, nie zastąpi on mojego przyjaciela i „brata”, aczkolwiek dzięki Dzikowi poznaliśmy się już i spotkaliśmy nieraz w ciągu mojej dwuletniej współpracy z klubem, gdy to odwiedzał nas w chwilach przerw od meczów. Jedyne, co mogę powiedzieć to to, że jest dość specyficznym człowiekiem i chyba tylko i wyłącznie pod tym względem Zbyś i Miś tak wpasowali się w swojej przyjaźni. Kolejną zmianą w Jastrzębiu był nowy trener, który- jak każdy Włoch- zarażał uśmiechem. Godzinę po rozmowie z Miśkiem, wchodziłam do budynku klubu, witając się uśmiechem z ochroniarzem. Przez miesiące letnie witałam tutaj wyjątkowo rzadko, jednak zmieniło się to dopiero we wrześniu, gdy przygotowania do sezonu ligowego ruszały pełną parą. Powędrowałam na salę, gdyż to tam spodziewałam się spotkać chłopaków wraz z zespołem trenerskim i Andrzejem. Odmachałam Damianowi i Dimie, odesłałam Zbyszkowi oczko i pokazałam osłodzony złośliwym uśmieszkiem dość wulgarny gest Patrykowi, który naśmiewał się ze mnie, na co aż się zapowietrzył. - Witam panów – powitałam Andrzeja i fizjoterapeutę, którzy przysiedli przy stoliku i ucinali sobie pogawędkę. Skinęli mi głowami, a gdy rozstawiałam sprzęt, dołączył do mnie Zbych, ciągnący za sobą ogon w postaci Czarnowskiego. - Co to miało być, dziecko? – zganił mnie Bartman, grożąc palcem. – Grzeczne dziewczynki nie pokazują takich brzydkich rzeczy! A jeśli już, to zachowaj to dla innego dupka. - Gadaj, coś mu nagadał – warknęłam na Patryka, a ten wyszczerzył się i pokręcił głową. - Wiem tylko to, że niedługo zrobi się niezła zadyma z tobą i panem Finem w roli głównej – powiedział skromnie nowy nabytek klubu, a środkowy parsknął śmiechem, mrucząc coś o „oględnie powiedzianym”. - Nic mi o tym nie wiadomo – posłałam wściekłe spojrzenie Czarnowskiemu, który był z siebie niesamowicie dumny, co odczytałam po jego rozanielonej minie. Aż dziw, że nie poklepał się po plecach dla wzmocnienia efektu. – A ty mógłbyś się przymknąć i nie rozgadywać bzdur. - On rozgaduje bzdury o wszystkich, nawet o sobie – mruknął Andrzej. Super, nawet oni nas słuchali. - Na trening. Ale już! – przegoniłam siatkarzy, na co wzruszyli tylko ramionami i potruchtali na swoje miejsce, by rozsiąść się na podłodze i kontynuować rozciąganie. No właśnie. Kiedy ma się rozpętać małe piekło ze mną w roli głównej? Nic mi nie było wiadomo na temat daty przyjazdu Eemiego, a i sama jakoś szczególnie tego nie dociekałam. W każdym razie powinnam była uzmysłowić sobie wcześniej, że nieubłaganie zbliża się ów moment pełen niezręczności, w którym będę musiała stanąć prosto przed moim problemem, a nie tylko uciekać przed nim, chować głowę w piasek i prosić przyjaciół o rady, których i tak nie posłucham. Nadchodziła chwila, w której trzeba stanąć twarzą w twarz- rzecz jasna, nie dosłownie, bo musiałabym użyć taboretu- z Eemim. Nerwowo wyczekiwałam chwili, w której skończy się trening, by uporawszy się z materiałami do mnie przeznaczonymi, móc upuścić halę i, jak zwykle, w chwili kryzysu, uciec od problemu do mieszkania państwa Kubiaków, w którym urzędowała póki co damska część klanu. Gdy trener wreszcie ogłosił możliwość odświeżenia się i pożegnał się z podopiecznymi, podpisałam statystyki, podsunęłam je Andrzejowi i zwiałam z sali tak szybko, że za mną jeszcze długo wznosił się kurz. Dziesięć minut później pukałam do drzwi Moni, a ta otwarła mi z karcącym spojrzeniem mówiąc, ze dopiero uśpiła Polę. Przeprosiłam i władowałam się do mieszkania, a ta, widząc mnie w dość rozsypanym stanie, zaproponowała kawę, na którą przystałam z ochotą. Usiadłam w salonie, poszukując pilota od michałowej plazmy. Gdy wreszcie dojrzałam urządzenie i zechciałam wyjąć je spod ławy, przypadkiem zsunęłam stamtąd też kilka papierów, które prędko podniosłam, jednak w oczy rzuciły mi się trzy podkreślone imiona i kilka zdań napisanych koślawym pismem: LUI: czuły, opiekuńczy, zabawny, dobrze wychowany, opanowany,  otwarty, umie ją pocieszyć, rozśmiesza ją, dobrze czuje się w jego towarzystwie, może na nim polegać, umie z nią rozmawiać, odczytuje jej nastroje i umie ją rozszyfrować, dba o kontakt z nią, nie udaje idioty, jest WŁOCHEM (och, amore!), ideał; KUBA: zabawny, trochę dzieciak, singiel z wyboru, ma dziecko na utrzymaniu, kaprysi, daje się utemperować, spędzał z nią czas wolny, organizował go, zna ją, umie z nią rozmawiać, dbał o nią, otwarty, rozbawia ją, kumpel do śmiechu i do płaczu, nie jest ideałem, ale nie ma do niego daleko; EEMI: kretyn, ale o umiarkowanie dużym- jak na faceta- sercu, bywa uroczy, spędza z nią czas, umie ją wkurzyć, doprowadza ją do płaczu, ale i stara się nie być ciężarem, pomaga jej w mieszkaniu, dba o nią, kieruje się swoim, ale i często jej dobrem, konsekwentny, uparty, typowy facet, zupełnie nie ideał, i to niewykonalne, by nim się stał; - Monia? – rzuciłam, nie odrywając wzroku od papieru. – Czy ty nie chcesz mi o czymś powiedzieć? - O czym? – zdziwiła się, wchodząc do salonu z dwoma kubkami kawy. - No nie wiem, na przykład o tym, że zakładasz agencję detektywistyczną, tudzież SWATKA.S.A? – powiedziałam z ironią, unosząc kartki, a ona zbladła, nie ukrywając zmieszanego wyrazu twarzy. - Ja tylko… - No? Oceniałaś ich kandydatury jak na jakiś ogierów rozpłodowych, Monika! Od odpowiedzi uratował ją dźwięk mojego telefonu, który wydobywał się z mojej kieszeni. Wyjęłam urządzenie i odczytałam treść smsa: „Odbierzesz mnie z lotniska? Katowice, 18:40. Jedź ostrożnie.”

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

No to co? Kończymy z małymi-wielkimi :) Jeszcze tylko kilka kroczków, moi drodzy...

[mali-wielcy]

EPIZOD 31. czyli przegrałam.

Liga Światowa nie zakończyła się dla nas pomyślnie, lecz, jak zapewniał sam trener, nie mieliśmy na celu zdobycia medalu. Miał to być test przed największą imprezą tego lata, test zdany pomyślnie, jednak bez fajerwerków. Kubiak pozbył się gipsu i z każdym dniem poczyniał coraz większe postępy w trenowaniu połamanych kości. Rokowania lekarzy i fizjoterapeutów były pomyślne, więc cały siatkarski świat odetchnął z ulgą- w tym największym wydechem pochwalić się mogła Monika i ja. Razem z resztą chłopaków trenował we Francji już bez żadnych ustępstw. Mistrzostwa zbliżały się wielkimi krokami, sierpień dobiegał już połowy, a w mediach coraz więcej można było usłyszeć na temat mundialu. Wszyscy liczyli na chłopaków, każdy z wytęsknieniem spoglądał już na szaliki i flagi, wyczekiwał dat, w których będą mogli udać się do siatkarskich obiektów by wspierać swoich ulubieńców. Nikt już nie patrzył na Ligę, każdy spoglądał na plakaty, tabele, przewidywał wyniki, każdy był trenerem i wysuwał swoje własne wnioski, wystawiał swoją własną szóstkę na bój z Amerykanami, Włochami, Brazylijczykami czy Rosjanami. Nie liczył się inny sport, wszyscy skupiali się na siatkarskim święcie i fecie, która rozpocząć się miała wraz z dniem 30 sierpnia. Pomimo jeszcze  dość długiego czasu oczekiwania na grę, zawodnicy ze światowych reprezentacji zaczęli już zjeżdżać się do naszych ośrodków, by powoli zaznajamiać się z halami, w których przyjdzie im stoczyć boje pierwszej fazy grupowej. Nasza reprezentacja trenowała ponownie w Spale- to tam wróciła po pobycie w Paryżu, podczas którego towarzyszyły im wybranki z dzieciakami, by już jutro przenieść się do Krakowa, gdzie odbyć się ma Memoriał Huberta Jerzego Wagnera. Po ów wydarzeniu, jak słyszałam z samego źródła, to kwestia kilku dni, gdy ostatecznie udadzą się do Warszawy na jedno z najważniejszych spotkań, które będzie śledził cały świat. Kwestią wyjaśnienia mojej sytuacji… Podjęłam ostateczną decyzję, że jeszcze zastanowię się, co począć z Finem. Niemal codziennie dostawałam od niego maile, a z czasem, gdy wrócił do Polski, nasiliła się też liczba smsów od niego. Chyba ośmieliłam go tym, że odpowiedziałam na jeden z nich, opisując po prostu, co dzieje się u nas, czyli u Miśka, Moni, Poli i mnie. Łapałam się też na tym, że sama wyczekiwałam dźwięku telefonu oznajmiającego otrzymanie wiadomości, co skwitowałam śmiechem i wyzwaniem siebie od idiotek. Wieczór czternastego sierpnia, z braku innych lepszych perspektyw, spędziłam przed telewizorem z miską popcornu na kolanach. Kilkuminutowe przełączanie kanałów skończyło się, gdy natrafiłam na powtórki meczów z Ligi Światowej. Jak na złość, trafiłam na mecz Finów z Kanadyjczykami. Westchnęłam ze zrezygnowaniem i wzruszyłam ramionami, zagłębiając się w oparcie kanapy i wpakowując sobie do ust pełną garść prażonej kukurydzy. Śledziłam uważnie przebieg akcji, a gdy w oczy rzuciło mi się nazwisko Kerminena, uśmiechnęłam się wspominając maile Eemiego na temat „tego dzieciaka”. Chwilę potem na ekranie pojawiła się drużyna Finlandii w okrzyku tuż po zdobyciu punktu. Nie, nie dostrzegłam twarzy Tervaporttiego, którego wyglądałam- trener najwyraźniej dał szansę bardziej doświadczonemu Esko. Niemniej jednak przez to rozbiegane spojrzenie coś sobie uświadomiłam- on wytrwał do końca sezonu bez zakochania się, ale to ja wpadłam. Więc to on wygrał, jak zwykle zresztą. Wygrzebałam spod poduszki telefon, otworzyłam rozmowę z Finem w wpisałam jedno słowo. Wahałam się nad naciśnięciem zielonego przycisku, jednak pod wpływem impulsu nadusiłam „wyślij”.  Jakby naigrywając się ze mnie, realizator pokazał kwadrat rezerwowych Finów, a pośród nich zobaczyłam odzianą w biało-niebieską bluzę z zakasanymi rękawami jedną, konkretną postać. „Przegrałam”. ~*~ Podróż do Warszawy była długa, męcząca i pełna przystanków. Pola, o dziwo, nie marudziła, przespała większość drogi. Największą katorgą było jednak omijanie rozmowy o Tervaporttim, jednak Monika skrupulatnie co chwila do niego nawiązywała, a ja zbywałam ją półsłówkami. Analizowałam liczne rozegrania sytuacji i postanowiłam dać sobie z nim spokój, przynajmniej na czas trwania Mistrzostw. Poinformowałam go o tym w dość lakoniczny sposób, wysyłając wiadomość iście jak z komedii romantycznej: „Proszę, daj mi czas”. Chyba zrozumiał, przynajmniej raz. - Jesteś z tego dumna, tak? – zapytała przemądrzale, niemal siadając przodem do mnie i opierając się o drzwi. Jej założone na piersiach ręce i hardy wyraz twarzy nie wskazywał na to, by ona była dumna ze mnie i obranej przeze mnie taktyki. - Tak, jestem. To moja decyzja i uszanuj ją. Otwarła usta, ale po chwili zagryzła je w kwaśnym grymasie i z prychnięciem wpatrzyła się w rozciągającą się przed nami czarną drogę. - W każdym razie… - Nie ma żadnego innego razu, Monika, odpuść. Może i będę tego żałować. Ale jeśli mnie kocha, o czym tak zapewniał, jednak ja nie jestem tego taka pewna, powinien w tym uczuciu wytrwać przynajmniej przez ten miesiąc, czyż nie? Zamknęłam jej tym usta. „…jeśli mnie kocha”. No właśnie. Nie byłam tego pewna, tak jak nie byłam pewna wielu rzeczy dotyczących tego świata. Tak nagle narodziło się w nim to uczucie? Czy może udawanie go było mu na rękę, żeby wytłumaczyć skoki w bok i by nadal móc mieszkać w dogodnych warunkach? Jeśli w grę wchodziła jego osoba nauczyłam się nie zakładać czegoś z góry i nie być niczego pewna- nie spotka mnie wtedy przynajmniej rozczarowanie. Niemniej jednak, coś w środku mnie zaczynało kiełkować, jak przysłowiowe ziarno rzucone na żyzną glebę. A jeśli naprawdę…? Cóż, jeśli doprawdy żywił choć namiastkę podobnego uczucia do tego jakim darzyłam go ja, wiele by to ułatwiło- między innymi obeszłoby się bez złamanego serca, niespełnionych nadziei i rozczarowania, które zwykło mnie nawiedzać za każdym razem, kiedy nieszczęśliwie wpadałam w sidła miłości w moim, bądź co bądź, krótkim jeszcze życiu. „Tylko jak się przekonać  o tym, czy kłamie, czy też mówi prawdę?” biłam się z myślami, zerkając w lusterko wsteczne i dostrzegając za sobą dość zniecierpliwionego moim tempem jazdy kierowcę ciężarówki. „Niech się postara. Niech dla odmiany to on pobiega za mną, niech to on będzie zazdrosny, niech to on co dzień będzie ignorowany. A jeśli jest facetem i nie oszukuje ani siebie, ani mnie- w końcu wybuchnie i powie mi prosto w twarz to, co ma mi do powiedzenia” usłyszałam cichy szept w mojej głowie. I, o dziwo, brzmiało to dość sensownie.

OGŁOSZENIA PARAFIALNE!

Jesteście tu nadal? ;p