#thaific

[alvenofgarlemald]

Love like a justice ! : Drama-Comedy love story 

AU Fiction : ???? x Fareeha #ไม่บอก

Prologue

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฟารีฮา อามารี อายุสามสิบสองปี ไม่มีแฟน ! ขีดเส้นใต้คำนี้ไว้นะคะ แม่ฉันกำลังหงุดหงิดเรื่องนี้มากๆเลยล่ะ …

 .

.

ชีวิตส่วนตัวเหรอ…ฉันเป็นตำรวจ อ่า..พ่วงตำแหน่งหัวหน้านักสืบค่ะ ย้ายมาประจำที่อียิปต์บ้านเกิดของฉันได้พักใหญ่ๆแล้ว

 .

.

วันๆไม่ค่อยจะได้ออกไปไหน นอกจาก ‘ดูแลทุกข์สุขของผู้ร้องหาความยุติธรรม เก็บรายละเอียด’ แน่นอนค่ะว่าฉันชอบสายงานนี้มากที่สุด เหมือนกับคุณแม่ของฉันที่เป็น ตำรวจสายสืบที่ลือชื่อที่สุดในยุคก่อน  อ่า…ทุกคนในทีมของแม่ก็เท่เหมือนกันล่ะนะ ตอนนี้ผันตัวมาเป็นคนเกษียณอายุที่มักจะถามฉันว่า…แม่แก่แล้วนะ จะมีหลานเมื่อไหร่

 แต่มันก็เรื่องนานมาแล้ว…ฉันจำได้ดีนะ !

 เอาเถอะค่ะ ก็นี่แหละชีวิตของฉัน ผู้รักความยุติธรรม คติประจำใจของฉันก็คือ : Justice Rains from Above ค่ะ ฮ่าๆ น่ารักสิท่า? (ตรงไหน)..

 วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ธรรมดามากๆในชีวิตของฉัน ซึ่งก็คงไม่ถือว่ามันธรรมดาจนเกินไปเพราะฉันกำลังจะไปส่งลูกที่โรงเรียนค่ะ

  ตกใจอะไรกัน…

 ก็มีเด็กเกาหลีมาแลกเปลี่ยนที่อียิปต์ช่วงนี้น่ะสิ ฉันก็เลยรับเป็นโฮสต์ให้

“ฮานะ….นี่มันสายแล้วนะ จะนอนไปถึงเมื่อไหร่กัน แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเปิดคอมค้างไว้แบบนั้นสักที!”

“โถ่ แม่! อย่าดุสิคะ กำลังอาบน้ำอยู่ แล้วก็…ไปส่งที่โรงเรียนด้วยนะคะวันนี้ มีประชุมผู้ปกครองก่อนปิดเทอมล่ะ”  

 เด็กนี่ชื่อฮานะ ซอง ค่ะ หรือว่า ซอง ฮานะ นั่นแหละ…มาแลกเปลี่ยนที่นี่ได้เกือบปีแล้วล่ะ ดูเหมือนเธอจะชอบห้องคอมพิวเตอร์ที่ฉันจัดเอาไว้ให้มาก แต่เล่นทั้งวันทั้งคืนก็คงไม่ไหวหรอกใช่มั้ยนะ..

 อีกอย่างก็ไม่ค่อยชินเวลาโดนเด็กเรียกแม่เหมือนกันแฮะ…. เรียกมาเป็นปีก็ไม่ชินเหมือนเดิม

 “อย่าช้านักล่ะ วันนี้ฉันมีคดีให้ทำแต่เช้านะรู้มั้ย หัวหน้าใหญ่เองก็มีธุระจะคุยด้วยซะด้วยสิ”  

 “ค่า คุณแม่”  เสียงเล็กๆดังออกมาจากห้องอาบน้ำ รู้สึกเหนื่อยจริงๆกับการเลี้ยงเด็ก

 ระหว่างนั้นอานาเองก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถือแก้วโกโก้ร้อนสองแก้วมาวางเอาไว้ให้ อานามองลูกสาวตัวเองอย่างชั่งใจ ฟารีฮามีทุกอย่างที่เหมือนเธอหมด

 ได้ความสวยน่ารักเหมือนฉันตอนสาวไป แล้วทำไมถึงยังไม่ได้แต่งงานจนปูนนี้นะ…

 อานาไม่เข้าใจ แต่เซ้าซี้มากก็โดนงอนอยู่ดีนั่นแหละ ลูกสาวของเธอเป็นพวกบ้างานมาตั้งแต่เด็ก บ้าพลัง บ้าฮีโร่ เธอชอบย้อนไปดูหนังเก่า เค้าเรียกว่าอะไรนะ? ไอออนแมนใช่ไหม นั่นแหละไอดอลของเธอ  

หรืออาจเป็นเพราะว่าฉันสอนการต่อสู้ให้มากไปหน่อย…ก็เลยไม่มีผู้ชายกล้าเข้ามาจีบล่ะเนี่ย ? ไม่น่าจะใช่นะ…

 “อย่าลืมกินที่แม่ทำไว้ให้นะรู้มั้ยฟารีฮา เฮ้อ…ลูกนี่นะ”   โดนถอนหายใจใส่อีกแล้ว..

“โถ่ แม่คะ…บอกแล้วว่าช่วงนี้หนูไม่ค่อยจะตื่นเช้า เลยไม่มีเวลากิน งานหนักด้วยนี่นา”  ฟารีฮาหน้ายุ่งใส่คุณแม่ของเธอ ไม่ใช่ว่าอานาจะไม่เข้าใจหรอกนะ สายงานนี้ทำทุกอย่างก็ต้องเหนื่อยบ้าง การเป็นนักสืบเป็นเรื่องลำบากเหมือนกัน

 เชื่อสิ ฉันก็เคยเป็นผู้นำมาก่อนนะ ก็…ยี่สิบปีที่แล้ว

 “คุณแม่ ! คุณยาย สวัสดีตอนเช้าค่ะ วันนี้หนูจะปิดเทอมแล้ววว เย้!”  ฮานะวิ่งไปกอดอานา ทำไมยายกับหลาน(จำเป็น)ถึงได้ดูดี๊ด๊าแปลกๆ

 “ดีใจด้วยล่ะฮานะ ลองถามแม่ดูสิว่าปิดเทอมจะพาไปเที่ยวที่ไหน”  อานายักยิ้ม จริงๆแล้วก็อยากให้ฟารีฮาลาพักร้อนมาก ทำงานมาหลายปี ไม่เห็นจะเคยหยุดงานไปไหนบ้างเลย ยกเว้นจะวันหยุดราชการจริงๆถึงจะยอมอยู่ที่บ้าน

 ทำไมส่งสายตากดดันฉันอย่างนั้น…

“อืม…เอ่อ เอาน่ะ ค่อยคุยกันก็แล้วกันนะคะ รีบเถอะฮานะ เดี๋ยวสายจะโดนดุทั้งเธอและฉัน”  

 “ไปก่อนนะคะแม่”

 “ไปก่อนน้า คุณยาย” เธอหอมแก้มอานาแล้วเดินจับมือฟารีฮาออกไปขึ้นรถ กว่าจะถึงโรงเรียนก็คงใช้เวลาหลับได้อีกหน่อยล่ะน้า..

 สำนักงานอัยการของรัฐ

“ สวัสดีครับคุณนักสืบ พอดีวันนี้มีประชุมครั้งใหญ่เลย ท่านอัยการสูงสุดบอกว่าจะขาดคุณไปไม่ได้เลยนะครับ” ซาเลห์ยิ้มๆ ไอ้เจ้าหมอนี่เป็นหนึ่งในลูกน้องที่ภักดี ดูเหมือนจะรักเธอมากเกินไปหน่อยแล้วด้วย

“ ฉันรู้น่ะ ไม่เคยสายและขาดอยู่แล้วนะรู้มั้ย….ว่าแต่ ใครมาเหรอวันนี้”  

“ผู้บัญชาการแจ็ค มอร์ริสันครับ พอดีอยากจะขอพบคุณเป็นการส่วนตัวด้วย”  ฟารีฮาทำหน้าอึ้งนิดๆ ชื่อนี้มันชื่อเพื่อนของแม่เธอนี่หว่า แล้วทำไมถึงได้มีเรื่องอะไรมาหาฉันล่ะ ปกติไม่เห็นจะได้รับงานจากหน่วยงานตำรวจโดยตรงสักเท่าไหร่

 “โอเค ขอบคุณ” เธอรีบบึ่งเข้าไปในห้องทันทีที่ได้ยินชื่อ

  “คุณฟาร่าห์ วันนี้มาทันเวลาพอดี มีแขกมาหาด้วย พอดี…มีภารกิจให้ทำนิดหน่อย”  หัวหน้ายิ้มให้เธอนิดๆ เหมือนจะมีเลสนัยอะไรบางอย่าง

“อ่า ฟารีฮา เธอคงจำฉันได้ใช่ไหม?” รอยยิ้มคุ้นหน้าส่งมาให้เธอนิดๆ คุณแจ้คน่ะนะ

“แน่นอนค่ะ เพื่อนของคุณแม่ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ”  เธอยิ้มแหะๆเพราะทำตัวไม่ถูก อีกอย่างก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเพราะก็แอบเขินนิดหน่อยที่จู่ๆก็ได้ทำงานร่วมกันแบบนี้

 “ฉันอยากจะขอให้เธอลงพื้นที่สำรวจอะไรนิดหน่อยน่ะ แต่ว่าเป็นการพักร้อนไปในตัว” มอร์ริสันทำหน้าเครียดนิดๆ

“มีการปลุกระดมระหว่างกลุ่มออมนิคส์และวิทยาลัยครูเซเดอร์น่ะ เธอพอจะทราบข่าวใช่ไหม”  ฟารีฮาพยักหน้าน้อยๆ มันเป็นเรื่องราวในอดีตและเป็นรอยร้าวระหว่างกลุ่มคนมานาน ซึ่งตอนนี้ปัญหาก็ยังไม่ซา

“ฉันแค่อยากให้เธอไปทำงานนิดหน่อย ในฐานะวิทยากรพิเศษของทางวิทยาลัย” มอร์ริสันยิ้มให้ เขาเชื่อมั่นในตัวลูกสาวของเพื่อนสนิทเหลือเกิน และความยุติธรรมนั้นเต็มเปี่ยม และฝืมือการยิงปืนก็เหมือนแม่ของเธอเป๊ะๆ

 ภารกิจหนักหนาพอสมควร แต่มันออกจะเกินหน้าที่นักสืบอย่างเธอไปหน่อย

 “ฉันอยากรู้ว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้บ้าง รวมถึงกลุ่มทาลอนที่เข้าแทรกแซงระบบของมหาวิทยาลัยด้วย”

 “นั่นแหละงานของเธอ”

 ฟารีฮาขบคิด และแน่นอนว่ามันค่อนข้างเป็นงานถนัด แต่ถ้ารวมถึงปัญหาที่เธอกำลังสนใจอยู่ด้วย นับว่าไม่เสียเวลาถ้าจะรับงานนี้แน่ๆ

“ว่าแต่พักร้อนนี่คือยังไงเหรอคะ?”

 “พักร้อนสองเดือน พร้อมกับทำงานนี้ให้เสร็จ สรุปทุกอย่างให้พร้อม ส่วนงานทางนี้ของเธอ ซาเลห์จะจัดการให้เองนะ”

  …ดูเหมือนจะเป็นทั้งข่าวดีและข่าวร้าย

ได้ไปเยอรมันเลยทีเดียว…

 เป็นงานที่ปฏิเสธไม่ได้เพราะผู้ใหญ่เองก็ให้ความหวังและตั้งความหวังกับเธอเต็มที่ แน่นอนว่าเธอตอบตกลง การไปสืบราชการไม่ใช่เรื่องง่ายนัก ถึงจะถนัดแต่ก็เสี่ยงบ้าง

“ฉันยินดีรับงานนี้ค่ะ เริ่มเดินทางเมื่อไหร่”

 “เย็นนี้เลย สถานที่ฉันจัดไว้ให้เธอถือเป็นความลับของทางราชการ รับรองว่าปลอดภัยแน่นอน”  

To be con .

[aployyzz]

จินฮวานหมวกแดง 13 [END] CUT

จุนฮเวลากอีกคนเข้าห้องด้วยความทุลักทุเล ต่างคนก็ต่างเมา เดินไปก็เซไปเซมาไม่ตรงซักที พอปิดประตูห้องได้ร่างสูงก็จูบลงบนริมฝีปากร่างเล็กทันที

จุนฮเวดันร่างของจินฮวานจนติดผนัง รสจูบอ่อนหวานในคราวแรกดูดดื่มขึ้นทุกที จินฮวานเองก็จูบตอบกลับไปเหมือนกัน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สติพร่าเรือนไปหมด เหลือไว้แต่ความดิบของอารมณ์ ความต้องการจากภายใน จากที่ใช้เพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสกัน ตอนนี้ลิ้นอุ่นๆของจุนฮเวก็แทรกเข้าไปชิมความหวานภายในโพรงปากของจินฮวานแล้ว มือก็ลูบไล้ไปทั่วร่างคนตัวเล็ก

“อือออ” จินฮวานครางในลำคอ ปากก็ยังจูบกับจุนฮเว แต่เพราะนิ้วมือเย็นที่สัมผัสกับผิวกายภายใน จุนฮเวลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบาง เอวบางคอด ก่อนจะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาตรงยอดอกเล็กๆ

“อ๊า อย่าแกล้งสิ” จินฮวานที่เพิ่งผละออกมาพักหายใจจากจูบดูดดื่มร้องเสียงหลงเมื่อจุนฮเวแกล้งขยี้นิ้วมือลงบนยอดอกเขารัวๆ ตอนนี้คนตัวเล็กรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากแอลกอฮอล์และความอาย

มือข้างหนึ่งผละจากการสำรวจเนื้อกายนุ่มมาเชยคางมนของจินฮวานให้เงยขึ้นไปรับรสจูบจากร่างสูงอีกครั้ง จุนฮเวค่อยๆจับจูงจินฮวานไปตามทางก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยเอนกายลงกับเตียงกว้าง กว่าจะรู้ตัวว่าโดนหมาป่าเจ้าเล่ห์หลอกให้เคลิ้มหลงตามก็ตกอยู่ใต้ร่างอีกคนเข้าเสียแล้ว จุนฮเวคร่อมอยู่บนร่างเล็กทั้งตัว แววตาสีฟ้าที่เคยดุคม กลายเป็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่หาต้องการอย่างไม่ปิดบัง จินฮวานเห็นแววตาแบบนั้นของจุนฮเวก็ต้องหลบสายตาโดยไว ไม่รู้ทำไมพอเห็นแววตาแบบนั้นมันก็เหมือนใจจะละลายทุกที

“พี่รู้มั้ยว่าเวลาหมาป่าเค้าจะผูกจิตกันหน่ะเค้าทำยังไง” อยู่ๆเด็กตัวโตก็พูดขึ้น ดวงตาไม่ละไปจากใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีระเรื้อซักนิด ต่างจากจินฮวานที่คอยหลบตา มองพื้นมองเพดานไปทั่ว

“ทำยังไงหล่ะ” ถามไปแบบนั้นแหละ ใจจริงก็ไม่ได้อยากจะรู้ซักนิด เขินกับท่าทางตอนนี้จนคิดอะไรไม่ออก สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปลอดภัยเท่าไหร่

“แค่ครั้งเดียว” จุนฮเวนิ่งไปนิด รอให้คนตัวเล็กหันกลับมามองที่เขา แล้วก็เป็นอย่างที่คิด จินฮวานส่งสายตาสงสัยมาให้ ก่อนที่จะรีบหลบสายตาเมื่อเห็นแววตาหวานปนเจ้าเล่ห์ของเขา “แค่ครั้งเดียวที่ร่วมรักกัน ครั้งแรกของกันและกัน แค่ครั้งเดียวที่ร่างกายของเราสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ดวงจิตสองดวงก็จะผูกกันไปตลอดชีวิต”

ได้ยินคำเฉลยแค่นั้นจินฮวานก็หน้าแดงลามไปถึงหู หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ อันที่จริงมันอาจจะไม่น่าเขินขนาดนั้นถ้าจุนฮเวไม่ได้จ้องเขาด้วยสายตาที่เหมือนกับหมาป่ากำลังจะกินเหยื่ออันโอชะแบบนี้

จุนฮเวโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จินฮวานได้แต่นอนนิ่งตัวแข็งเป็นหินไม่รู้จะขยับอะไรยังไงไปทางไหน จมูกโด่งซุกไซ้กับซอกคอขาว ก่อนจะขยับขึ้นมาใกล้ใบหูเล็กอีกครั้ง

“เรา… มาผูกจิตกันเถอะ”

พูดจบแค่นั้นก็ประกบจูบลงบนริมฝีปากบางที่บวมเจ่อนิดๆอีกครั้ง ไม่รอให้จินฮวานขัดขืนหรือปฏิเสธ จูบซับไปทั่วหน้านวล ไล่จากใบหูลงมาตามสันกราม ซุกไซ้ลำคอขาว ก่อนจะขบเม้มเบาๆลงกับอกบางๆของจินฮวาน

“อ่าาาห์” จินฮวานร้องเสียงหลงเมื่อจุนฮเวขบเม้มริมฝีปากกับยอดอก ละเลงลิ้นสากลงกับผิวอ่อนนุ่มนั่นจนร่างเล็กขนลุกไปทั้งตัว ความร้อนรุ่มในกายเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆไม่หยุด แขนเรียวเล็กยกขึ้นลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อสีขาวแขนยาว สัมผัสกับเนื้อแน่นของจุนฮเว ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังกว้าง ขณะที่จุนฮเวเองก็ลูบไล้มือหนาผ่านเอวคอดลงต่ำไปเรื่อยๆ สัมผัสกับขาอ่อนเรียวเล็กผ่านเนื้อผ้า ก่อนละเลื่อนไปกอบกุมกลางกายที่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นตามอารมณ์ของคนตัวเล็ก

“อ่าห์ อย่าจับตรงนั้น” จินฮวานร้องปราม แต่น้ำเสียงกลับอ่อนระทวยไปหมด จุนฮเวยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้เชื่อฟังคำห้ามของอีกคนซักนิด

จุนฮเวจูบซับต่ำลงมาตามหน้าท้องแบนราบ มือก็ดึงรูดกางเกงจินฮวานลงให้พ้นทาง ผิวกายเปลือยเปล่าปรากฏต่อหน้าจุนฮเว จินฮวานยกมือขึ้นมาปิดส่วนหวงห้ามไว้ แต่จุนฮเวก็รีบรวบมือทั้งสองข้างกดไว้กับเตียงนุ่มด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นมาสัมผัสกลางกายของจินฮวาน รูดขึ้นลงเบาๆให้อีกคนครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อ่าห์ ยะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ หะ อ๊าาห ห้ามจับ ห้ามมอง” จินฮวานห้ามไปร้องไป ดูเหมือนว่ายิ่งห้ามก็ยิ่งยุให้จุนฮเวเร่งจังหวะขึ้นลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ ปากหยักก็กลับมาพรมจูบตามไหล่มน ไหปลาร้า ดูดเม้มจนขึ้นรอยสีแดงจางๆ

“อ่าาาห์ จุนเน่” ยิ่งจุนฮเวสาวมือเร็วเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจินฮวานจะร้องดังขึ้นเท่านั้น แขนเรียวที่ถูกตรึงไว้กับเตียงในตอนแรกยกขึ้นโอบกอดจุนฮเวไว้แน่น มือบางจิกนิ้วลงกับแขนแกร่งระบายความเสียวซ่านที่ได้รับ ไม่นานนักน้ำอุ่นๆสีขาวก็ไหลออกมาเลอะตามมือจุนฮเวและหน้าขาของร่างเล็ก

จุนฮเวยิ้มมุมปาก แววตาหวานจ้องมองร่างเล็กใต้ร่างตัวเองแทบจะกลืนกิน ขณะที่จินฮวานหน้าแดงแล้วแดงอีก เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน

“อ๊ะ นายจะทำอะไร มันสกปรกนะ อย่าสิ บอกว่าอย่า” จินฮวานสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกได้ว่านิ้วเรียวยาวเย็นๆกำลังลูบไล้อยู่ตรงช่องทางด้านหลัง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้มึนเมาหายไปในพริบตา คนตัวเล็กพยายามดิ้นหลบนิ้วเรียวนั่นแต่ก็ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ

“ผมไม่ถือหรอก เราแต่งงานกันแล้วนะ” จุนฮเวขยับมากระซิบข้างหู จินฮวานนิ่งไปทันที หัวใจเต้นตึกตัก ทั้งตื่นเต้นและเขินอายไปในเวลาเดียวกัน “ไม่ต้องกลัวนะ อย่าเกร็ง ผมจะพยายามทำให้เบาที่สุดนะครับ”

จินฮวานยอมนอนอยู่นิ่งๆไม่ขัดขืนอีกแล้ว ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เปลือกตาปิดแน่น ไม่ปฏิเสธหรอกว่ากลัว ก็เขาเองก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ไม่เคยรู้เลยว่ามันจะต้องทำอะไรยังไง ได้แต่ปล่อยให้จุนฮเวเป็นคนนำทางทุกอย่าง

“อย่าเกร็งสิ ยิ่งเกร็งยิ่งเจ็บนะ” จุนฮเวบอกเบาๆ ก่อนจะประกบริมฝีปากกับปากของอีกคนอีกครั้ง จินฮวานหายใจเข้าออกลึกๆ ผ่อนคลายตัวเอง ก่อนจะรับตอบรับจูบดูดดื่มที่อีกคนมอบให้ คนตัวเล็กจดจ่ออยู่กับจูบรสหวานจนไม่ได้ใส่ใจความเจ็บที่ด้านหลังนัก ปล่อยให้จุนฮเวสอดนิ้วเรียวเข้าไปเบิกทางช่องแคบของตัวเอง

“อือออ ไม่เอาตรงนั้น อือออ ไม่เอา” จินฮวานผละจูบออกมาร้องครวญครางเสียงดังทันที นิ้วเรียวของจุนฮเวคลำไปโดนจุดกระสันภายในตัวเขา ปลุกความกระสันซ่านภายในให้ในหัวขาวโพลนไปหมด เหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆวิ่งไปทั่วร่าง เย็นตั้งแต่ศีรษะไปจนถึงปลายเท้า แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งห้ามจุนฮเวก็ยิ่งทำ

จินฮวานมองคนบนร่างตัวเองตาเยิ้มฉ่ำ น้ำใสๆคลอในดวงตานิดๆ ความรู้สึกปลุกเร้า ถาโถม จินฮวานจะไม่โกหกตัวเองหรอกว่าเขาเองก็ต้องการ อยากจะปลดปล่อยความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ จุนฮเวมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว สายตาของจินฮวานราวกับกำลังยั่วเย้าเขาอยู่ และจุนฮเวเองก็ไม่อาจห้ามปรามความรู้สึกตัวเองได้อีกแล้ว

จุนฮเวผละออกจากร่างเล็กเพื่อถอดกางเกงขายาวที่เขาใส่อยู่ รูดออกไปพร้อมกับซับในตัวบางที่ชอบใส่ ความใหญ่โตผงาดง้ำออกมาสูดอากาศทันทีโดยที่ไม่ได้ปลุกเร้าใดๆ จินฮวานหน้าขึ้นสีแดงจัด เกิดมาไม่เคยได้เห็นส่วนสงวนของใครไม่ว่าชายหรือหญิง แต่นี่กลับต้องมาเห็น‘ส่วนนั้น’ของจุนฮเว แถมมันยังใหญ่โตจนจินฮวานนึกกลัว

ร่างสูงย้อนกลับมาคร่อมจินฮวานไว้อีกครั้ง จูบเบาๆเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้ต่อจากเมื่อครู่ ส่วนแข็งขืนที่แนบชิดกันทำให้จินฮวานใจเต้นแรงแทบหลุดออกมา จุนฮเวสาวมือกับกลางกายของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆจับมันจ่อกับช่องทางด้านหลัง จินฮวานจิกเท้าลงกับเตียง นิ้วมือก็จิกข่วนเอากับหลังของจุนฮเว รู้สึกกลัวจนเผลอเกร็งตัวไปหมด

“ไม่ต้องกลัว ผมจะทำเบาๆ อย่าเกร็งนะครับ” จุนฮเวกระซิบย้ำอีกครั้ง ถึงร่างสูงจะพูดแบบนั้น แต่จินฮวานก็ยังหัวใจเต้นรัวไม่หาย ความหวาดกลัวจางลงไปบ้างแล้ว แต่ใช่ว่าความตื่นเต้นจะลดลงซะหน่อย จินฮวานพยายามผ่อนคลายตัวเองให้มาที่สุด ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ค่อยๆสอดตัวตนของตัวเองเข้ามาในช่องทางสีสวย

ราวกับต้องมนต์สะกด ทุกอย่างรอบกลายพลันเคลื่อนไหวช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง ในแววตาของจินฮวานมีแค่จุนฮเว กูจุนฮเว คนเดียวเท่านั้นที่เด่นชัดในจิตใจ ดวงตาสีฟ้าคม รอยยิ้มของร่างสูง ทุกคำพูด ทุกการกระทำ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นจุนฮเวฝั่งแน่นลงกับจิตใต้สำนึกของเขา จินฮวานมองใครไม่ได้อีกแล้ว เขารักใครไม่ได้อีกแล้ว

จุนฮเวจ้องมองภาพของคนใต้ร่าง รู้สึกได้ว่าจังหวะหัวใจตัวเองสั่นไหวเหลือเกิน ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขารู้สึกหลงใหลจินฮวานจนถอนตัวไม่ขึ้น ใบหน้า ดวงตา ริมฝีปาก จมูก ทุกสิ่งทุกอย่างช่างน่ามอง น่าหลงใหลไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นจินฮวานฝั่งแน่นในจิตใจของจุนฮเว ในสายตาของเขาไม่มีใครอีกแล้วนอกจากจินฮวาน เขารักใครไม่ได้อีกแล้ว

ไม่รู้ว่าอำนาจของการผูกจิตจะทำให้ให้คนสองคนรู้สึกได้มากขนาดนี้ เป็นไปได้มากขนาดนี้ จินฮวานรู้ตัวอีกทีก็อ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างจุนฮเว แก่นกายใหญ่ของร่างสูงสอดเข้ามาจนสุด รู้สึกอึดอัด แน่นเสียดในท้องไปหมด แต่ความรู้สึกลึกๆกลับไม่อยากให้จุนฮเวหยุดเลยสักนิด

ร่างสูงปล่อยให้จินฮวานปรับตัวเข้ากับสิ่งแปลกปลอมสักพัก ก่อนจะเริ่มขยับตัวเข้าออกเป็นจังหวะ เริ่มจากช้าๆแล้วค่อยๆเร็วขึ้น

“อ๊าาห์ ซี๊ดด ไม่เอาตรงนั้นจุนเน่ อย่าา” จินฮวานครางเสียงหลง ไม่ได้สนใจแล้วตอนนี้ว่าเสียงจะดังไปถึงไหน ในเมื่อความต้องการเบื่องลึกประทุออกมาขนาดนี้แล้ว จุนฮเวขยับสะโพกถี่ๆ ดึงแก่นกายใหญ่เข้าสุดออกสุด ที่สำคัญเขายังตั้งใจหมุนควงสะโพกให้ไปโดนจุดกระสันในตัวจินฮวานด้วย คนตัวเลยถึงได้ครางระงมแบบนี้

“อ่าาา อย่าตอดแรงสิ จะไม่ไหวแล้วนะ” ใช่ว่าจินฮวานจะครางอยู่คนเดียวเสียเมื่อไหร่ จุนฮเวก็เสียวไม่แพ้กัน เสียงครวญครางดันปนกับเสียงที่ดังเป็นจังหวะจากการสั่นไหว ช่องทางคับแคบของจินฮวานตอดรัด ดูดกลืนลูกชายเขาเสียแรง หวิดจะเสร็จอยู่หลายรอบ แต่จุนฮเวก็ยังแกล้งคุมจังหวะให้ช้าบ้างเร็วบ้าง ไม่ยอมให้จินฮวานไปถึงจุดสูงสุดเสียที

“อืออ อย่าแกล้งสิจุนเน่ รีบๆทำเร็วๆเลย” ร้องบอกออกมาเพราะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ โดนจุนฮเวปั่นอารมณ์อยู่หลายรอบ จะเสร็จก็ไม่ได้เสร็จ ร่างสูงก็ไม่ยอมถอนตัวออกจากเขาด้วย เอาแต่ซอยเข้าซอยออกไม่เลิก จินฮวานทนไม่ไหวเลยต้องโวยออกมา ถึงจะอายมากก็เถอะแต่มันไม่ไหวแล้วจริงๆ

พอได้แกล้งจินฮวานสมใจ จุนฮเวก็ได้ทำตามใจอยาก รีบซอยเข้าออกเร็วๆตามคำบัญชา พาให้จินฮวานร้องเสียงหลง ในหัวขาวโพลนไปหมด น้ำสีขาวขุ่นฉีดออกมารดหน้าท้อง เลอะเสียสีขาวของเขากับจุนฮเว เลอะมาถึงหน้าขาของเขาด้วย จุนฮเวซอยเข้าออกอีกไม่กี่ทีก็ปล่อยน้ำอุ่นๆเข้ามาในตัวจินฮวานจนเสียววูบท้องน้อยไปหมด รู้สึกได้ว่ามีของเหลวอุ่นๆไหลอยู่ภายในตัว มากมายซะจนไหลย้อนออกมาตามเรียวขาเมื่อจุนฮเวถอนกายออกมาจากตัวเขา

จินฮวานนอนหอบหลับตาพริม บทรักครั้งแรกในชีวิตดูดพลังงานเขาไปมากเหลือเกิน ความเหนื่อยล้าจากงานแต่งที่สะสมมา ทำให้ร่างเล็กได้แต่นอนนิ่งบนเตียง ถึงอยากจะลุกไปเช็ดทำความสะอาดตัวใจแทบขาด แต่ก็ไม่เหลือแรงแล้ว

จุนฮเวขยับลงจากเตียงไปหยิบผ้ามาเช็ดคราบรักที่เลอะทั้งตัวเขาและจินฮวานก่อนจะกลับมาล้มตัวลงข้างกายจินฮวานอีกครั้ง จุนฮเวสอดมือไปกอดรัดเอวคอดมาแนบตัว ก้มลงชิดใบหูเล็กของอีกคน

“ต่ออีกรอบนะครับที่รัก” เท่านั้นจุนฮเวก็ลงมือกินเหยื่อโดยไม่รอให้จินฮวานปฏิเสธ ร่างเล็กถูกพลิกตัวให้นอนคว่ำทั้งๆที่ทั้งสองยังใส่เสื้อสีขาวจากงานแต่งอยู่ จินฮวานเองก็ยังไม่ได้ถอดหมวกไหมพรมสีแดงที่แม่ให้เป็นของขวัญวันแต่งงานเลยด้วย

หนูจินฮวานหมวกแดงโดนหมาป่าขย้ำ

จนกระทั่งร่างเล็กหมดแรงสลบไปกับอกจุนฮเวนั่นแหละ เด็กตัวโตถึงได้ยอมหยุด พาจินฮวานไปล้างตัวแล้วจึงปล่อยให้พี่ตัวเล็กนอนให้สมใจอยาก จัดการเช็ดทำความสะอาดหลักฐานบนเตียงให้เรียบร้อย ก่อนจะมาล้มตัวนอนข้างๆจินฮวาน นอนแบบที่นอนจริงๆ

“ฝันดีนะครับพี่ตัวเล็ก” พูดจบก็แอบหอมแก้มคนหลับไปอีกหนึ่งทีด้วยความรัก กอดจินฮวานแนบกาย แล้วจึงเข้าสู่นิทราตามอีกคนไปทันที

[poringbomb]

G R E E N L A M P . ♥ No Children Scene ♥ Chapter.05

ลู่หานคอยพรมจูบหวานให้ซิ่วหมินเคลิบเคลิ้มเพื่อเบนความสนใจจากภายนอก เสียงนุ่มทุ้มกระซิบกระซาบลงข้างหู "ไม่เจ็บนะ ถ้าเจ้าทนไม่ไหวจงพูด ข้าจะหยุด"

  Click Yuno for Go back and Comment or I’ll “STAB” you :)

[poringbomb]

G R E E N L A M P . ♥ No Children Scene ♥ Chapter.04

แต่ยามนี้เพียงแค่โดนจ้องตา ร่างกายก็สั่นสะท้านไปหมด ลู่หานมีอิทธิพลกับตนเองมากเพียงในเวลานี้ก็ไม่อาจจะรับรู้ได้ สมอง และเซลล์ประสาทค่อยๆด้านชาลง ภาพตรงหน้าค่อยๆเลือนลางลงเเละถูกบดบังไปด้วยม่านหมอกสีหวาน ซอกคอเนียนที่ถูกลู่หานรุกรานเริ่มขึ้นสีจางๆตามเเรงกดอีกฝ่าย เท่านั้นย่อมไม่เพียงพอ สัมผัสบนปากบางๆทั้งสองยังคงย้ำเตือนถึงสถานะการในเวลานี้ มือ ขาวเนียนรั้งคออีกฝ่ายลงมาเย้ายวนตามหน้าที่นักบริการที่ดี โพลงปากสีสวยค่อยๆแนบแน่นจนแทบจะหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยไฟสวาทที่ กำลังลุกโชน จากแผ่วเบาเป็นหนักแน่น จากอ่อนโยนเป็นวาบหวาม... "ซิ่วหมิน..." เสียง เรียกชื่อยานครางปลุกเร้าความต้องการให้เพิ่มสูง ศิลปินหนุ่มคนนี้ช่ำช่องในด้านการจูบและการอ้อนยิ่งนัก ข้อนี้ของลู่หาน ซิ่วหมินขอยอมจำนนแต่โดยดีและไม่มีข้อแม้ "...คุณลู่หาน" สายลมเบาบางกระทบเข้ากับหลังขาวๆที่ไร้สิ่งใดจะปิดกั้น เม็ดเหงื่อแผ่ซ่านความเย็นซ่านเข้าสู่แผ่นหลังบาง ตัว เขาเคยได้ยินมาว่า ไม่มีสิ่งใดที่ต้องอับอายเกินกว่าที่ต้องเปลือยกายต่อคนแปลกหน้า แต่สำหรับที่นี่ไม่ใช่ นี่คือสิ่งที่ผู้มาเยือนทุกคนปรารถนาและต้องการ ...เพราะที่นี่คือซ่อง ในวันนี้กลับไม่ป็นแต่ก่อน ใบหน้าหวานของซิ่วหมินขึ้นสีแดงชาดชัดเจน เหงื่อกาฬแห่งความประหม่าไหลพรากตามรูปหน้าสวย อุปกรณ์สูบเลือดด้านซ้ายเริ่มเร่งจังหวะตามแรง เมื่อถูกอีกคนโลมเลียด้วยสายตา ดอกไม้ขาวเริ่มสั่นแปลกๆ ซิ่วหมินไม่สามารถควบคุมตัวเองให้เป็นดั่งใจต้องการ ในสายตาลู่หาน บุรุษตรงหน้าเขาช่างไม่ต่างอันใดกับหญิงสาววัยแรกแย้ม งดงามน่าสัมผัส และอยากเป็นเจ้าของ มิ อาจต้านทานแรงฤทธิ์เสน่หา สิ่งเดียวที่ต้องการคือกันและกัน...ซิมโฟนีแห่งตัณหาและอารมณ์กำลังจะถูกจัด บรรเลงขึ้นที่มหรสพสีขาวกระจ่างแห่งนี้ "อือออ~" เสียง ครางอื้ออึงผ่านปากสีชมพูหวาน ลำตัวที่แนบชิดกับผิวเตียงบิดเร้าไปตามแนวที่ประทุขึ้นมาจากสัมผัสของผิวกาย ความหยาบกร้านธรรมชาติจากลิ้นของลู่หานที่ลากผ่านปลุกเร้าความเสียวซ่านออก มาเป็นเกลียวพายุ มือเปล่าที่ว่างเองก็ซุกซนเข้าจับจองแสดงตัวเป็นเจ้าของผิวขาวของอีกฝ่าย สัมผัส วาบหวิวและต่อเนื่องที่ลู่หานมอบให้ สะสมความปรวนแปรตามช่องท้องพุ่งขึ้นมากลางก้านสมองของซิ่วหมิน ทำเอานางโลมคนสวยอายม้วนจนแทบจะหยิบผ้าปิดหน้าเพราะกลัวจะทำอะไรน่าประหลาด ออกไป เสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นขัดความขัดเขิน แม้จะโดนสายตาจิกกัดไปครั้งสองครั้ง แต่หนุ่มน้อยลู่หานแสนซนกลับยังไม่หยุดการกระทำอุกอาจนี้ ซ้ำยังเน้นคลึงเนื้อตามมือให้แนบแน่นกว่าเก่า "ฮื้ออ~ นายน้อย~~" ลู่หานขมวดคิ้วพลางยกตัวอีกคนขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะจับคางซิ่วหมินและดึงให้หันหน้ากลับมาข้างหลัง และมอบจูบน้อยๆให้ ตาใสๆลุกโพลงเมื่อมือเเข็งแกร่งของอีกคนลูบไล้ไปตามแนวลิ้นเดิมลงมาเรื่อยๆตามแรงดึงดูดก่อนจะจับเรียวขาแยกแแกจากกันอย่างอ่อนโยน ...แม้ใจจริงนะอยากมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดมากกว่านี้ แต่ก็อยากจะรอให้จนกว่าคนบนตักจะทำใจได้เสียก่อน "อืมม..." ข้อ มือของลู่หานรุกล้ำเข้าไปตัวซิ่วหมินอย่างถือวิสาสะ พลางดีดดิ้นอย่างสนุกสนาน เจ้าของตัวบางๆที่สั่นสะเทือนหลับตาปี๋ไม่กล้ามองแกนกายที่ผุดลุกขึ้นตาม ทำนองอารมณ์อย่างน่าอับอายของตนเอง ปากทั้งสองกดเข้าหากันลืมเจ็บเพื่อกันเสียงครางตัวเอง ลิ้นอุ่นๆของกวางหนุ่มหยอกล้อใบหูขาวปลุกสิ่งที่อยู่ภายใต้จิตสำนึก อีกหนึ่งมือว่างก็เข้าไปเล้าโลมกับยอดอกสีชมพูมุก "ฮื้อ! อืม..." เสียง คราวฮือเสียไม่ได้ที่หลุดออกมา ทำให้สัตว์ร้ายในตัวเขาหลุดออกมาจากกรงขังอย่างสมบูรณ์ แรงดุนที่ได้รับใหม่ทำให้ตัวเขาก้มลงมองอยากรู้อยากเห็น ซิ่วหมินเพิ่มความแดงลงที่ใบหน้าอีกครั้งเมื่อเห็นตัวตนของเจ้าของตัวเขาใน ค่ำคืนนี้ และแน่นอนว่าปฎิกิริยาของซิ่วหมินทำให้ลู่หานรู้สึกดีมาก ข้อ นิ้วที่ทำงานของตนเองตลอดเวลา ค่อยๆเพิ่มจำนวนตัวเองจากหนึ่งไปถึงสองและสาม ความถี่ที่เพิ่มขึ้นสร้างความรุนแรงและเสียวซ่านสู่ร่างบางเสียจนเผลอหุบ เรียวขาเข้าหากัน ซิ่วหมินเอื้อมมือไปกดห้ามไว้เมื่อเห็นว่าลู่หานไม่ยอมแพ้ตนเอง ปากสวยชุ่มโชกไปด้วยเอนไซม์สีใสไหลเยิ้มชวนเข้าไปครอบครองเว้าวอน "พะ ...พอแล้วครับ" ลู่ หานฟึดฟัดขัดใจแต่ยอมลงให้แต่โดยดี มือแกร่งเข้าอุ้มอีกคนและจัดแจงให้หันหน้ามาประชันกัน ซิ่วหมินนั่งคุกเข่าตามแนวระดับที่ลู่หานต้องการเพราะเอวตนถูกยกอยู่ค้างใน สภาพนั้น "จะ ...จะทำอะไรครับ" "เธอก็รู้อยู่ใช่ไหม? อย่าเกร็งนะ..." ลู่หานแจงจัดแกนกายของตนให้พอดีเข้ากับช่องทางสีหวานของอีกฝ่ายให้พอดี ซิ่วหมินแหวเสียงดังหน้าตาตื่น "คุณลู่หาน ดะ เดี๋ยวอย่า เข้าไม่ได้นะครับ...!!!" ...แต่ คงไม่ทันแล้ว เพราะลู่หานกดเอวนางฟ้าให้ร่วงลงตามแรงของตน ไม่แม้แต่ฟังคำทัดทาน ล่วงล้ำเข้าไปในตัวของอีกฝ่ายอย่างไม่รับฟังคำอนุญาต ...สิ่งๆแรกคือสิ่งที่ผิดพลาดได้ง่ายที่สุด ลู่หานลืมนึกถึงข้อนี้ไป และไม่ทันได้คิดว่าสิ่งที่เพิ่งกระทำลงไปแลดูช่างหนักหนาสำหรับอีกฝ่าย ซิ่วหมิ นตัวงอพร้อมเอามือปิดปากเอาไว้ น้ำใสๆหยดเผาะลงมาจากนัยน์ตาโตที่เบิกโพลงแลดูน่าสงสาร ลู่หานรู้สึกถึงแรงต่อต้านภายในตัวของอีกคน ที่บีบรัดซะจนเผลอนิ่วหน้า แต่เมื่อลืมตามาพ้อคนตรงหน้ากลับต้องตกอกตกใจแทบสื้น "ซิ่วหมิน!!" "อึก ...ผมเจ็บ ยะ อย่าเพิ่งขยับ" ใบ หน้าหวานร่วงลงเข้าที่ไหล่กว้างอย่างเหนื่อยอ่อน สัมผัสชื้นเปียกที่ไหล่พร้อมเสียงกัดฟันเพื่อสะกัดกลั้นความรวดร้าวของ ซิ่วหมินทำเอาลู่หานอยากจะพุ่งออกหน้าต่างฆ่าตัวตายชดใช้ความโง่ของตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากโอบกอดตัวเล็กๆด้วยความหวงแหนเอาไว้ พร้อมพร่ำบอกคำขอโทษ หน้าหวานส่ายไปมา ก่อนจะค่อยๆหงายตัวลงบนเตียงขาว มือเรียวคว้าคออีกฝ่ายตามลงมาเพื่อลดเเรงเสียดสีระหว่างสองกาย แม้จะปวดร้าวหรือจนจะร้องไห้ออกมาดังๆ แต่สิ่งเดียวที่สะกดความรู้สึกนั้นไว้อยู่คือแววตาที่เป็นห่วงเหลือเเสนของ คนตรงหน้าที่อยู่ห่างเพียงไม่กี่เซนต์ ลู่หานเกร็งตัวแข็งเพราะกลัวว่าคนสวยในมือจะเจ็บ รอยยิ้มบางผุดขึ้นทั้งน้ำตาที่ซึมทั้งสองข้าง "ผมไม่เป็นไร ขยับสิครับ" "ได้แน่เหรอ มันเจ็บไม่ใช่รึไง" "ไม่เป็นไร ...ถ้าเป็นคุณลู่หานก็ไม่เป็นไร" ลู่ หานก้มลงจูบเปลือกตาชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย รักใคร่ เทิดทูน...และบูชา นิ้วมือทั้งสิบสอดสร้อยประสานเข้ากันแนบแน่น ราวกับพันธะที่ยากจะดึงออกจากกันได้อีก "จะอ่อนโยน... ข้าสัญญา" คำสัญญาที่กดลงไปหัวใจ คำพร่ำปลอบข้างๆหูทำเอาจะละลายและแตกสลายกลายเป็นหนึ่งเดียว ... ใน เพลานี้ซิ่วหมินไม่แน่ใจว่าทำไปตามหน้าที่หรือเพียงเพราะความต้องการส่วนตัว แต่ภายในค่ำคืนนี้ ความสุขที่ได้รับช่างมากมายเสียจนจะกระอักออกมา แม้ตัวตนไม่อาจคู่ครอง แต่หัวใจทั้งสองดวงกลับสื่อถึงกัน ...คุณลู่หาน

Click Yuno for Go back and Comment or I'll "STAB" you :)