The Epileptic
David B.
Some ten years ago I was visiting a friend of mine in Nantes (France), when one of her friends gave me volume 1 of l'Ascension du Haut Mal. I was blown away by it. The Epileptic—as it was later called by publisher Jonathan Cape—is an autobiography by French author David B. about the epilepsy of his older brother that started when he, the brother, was seven years old.
Their parents are determined to beat the dissease, but in those days (it's the seventies) very little was known about it. Their search for salvation leads from doctors, to surgeons, to therapists, to alternative healers. Since they're all poking in the dark, the recommended cures range from strange to idiotic and sometimes even downright dangerous.
But the real beauty lies in the art. David B. doesn't always draw what literally happens, whenever the story is about abstract subjects he likes to use metaphors. His brother's dissease becomes a monster that posseses him. At night as an adolescent, he consults his dead grandparents who look like egyptian gods. Explanations about therapies are executed like artistic and expressive infographics.
I think it looks mesmerizing and makes the story a compelling read. Be warned though, the story is almost entirely told from a third person perspective. David B. himself serves as the all knowing narrator. A construction that is used quite a lot in autobiographical comic books, but may put some people off.
I have three complaints about this version from Jonathan Cape. The dustjacket has a cutout shape that's so close to the edge, that tearing up the jacket is almost inevitable (it happened to me). The original graphic novel came in six volumes, each with a cover that had a drawing of David B. and his brother on it that revealed something about their lives at that point. They should've been used to separate each chapter. But the biggest problem is the printing. Because the book is so small and the paper is so coarse, fine lines tend to dissapear and any fine hatching almost always becomes a solid black. It breaks my heart. This story deserves much, much better.
While I'm on holiday you can enjoy some old favourites of mine that I feel deserve a bigger audience.
——
Vallende ziekte
David B.
Zo'n tien jaar geleden was ik op bezoek bij een vriendin in Nantes. Daar kreeg ik het 1e deel van l'Ascension du Haut Mal cadeau. Ik was gelijk verkocht. Niet lang daarna werd het boek vertaald in het Engels, als The Epileptic en weer wat later ook in het Nederlands als Vallende ziekte. Door uitgeverij Atlas, die toen nog strips uitgaf. Atlas had het boek in 2 delen opgeknipt en had lelijke omslagen gebruikt, zonder de markante lettering van David B., maar gelukkig was de rest in orde. Jammer genoeg raakte een van de delen relatief snel uitverkocht (goed teken), maar werd het niet herdrukt (helaas).
Vallende ziekte is een autobiografisch verhaal over David B. wiens oudere broer vanaf zijn zevende last kreeg van epilepsie. Hun ouders zijn vastbesloten de ziekte te overwinnen, maar in de jaren zeventig was er maar heel weinig over bekend. Hun zoektocht leidt langs dokters, chirurgen, therapeuten en alternatieve genezers. Vooral heel veel alternatieve genezers. Aangezien niemand precies weet wat de oplossing is, worden er kuren en remedies voorgeschreven variërend van eigenaardig en idioot, tot soms zelfs levensgevaarlijk.
De tekeningen van David B. tillen het verhaal boven een simpel ziekterelaas uit. Zodra er enigszins abstracte zaken aan bod komen, tekent hij bij voorkeur metaforen. De ziekte van zijn broer manifesteert zich als een monster. Als tiener heeft hij 's nacht conversaties met zijn overleden grootouders, die eruitzien als Egyptische goden in moderne kledij. Als er therapieën worden uitgelegd, doet hij dat met kunstzinnige infographics.
Het ziet er allemaal prachtig uit en het maakt van het verhaal meeslepende kost. Let er op dat het verhaal vrijwel volledig met kaderteksten wordt verteld. David B. zelf is de alwetende verteller. Het is een constructie die vaker bij autobiografische strips wordt gebruikt en waar niet iedereen even goed tegen kan.
Tijdens mijn vakantie zet ik een paar persoonlijke favorieten voor het voetlicht die een groter publiek verdienen.