Άλλο ένα βράδυ που θα έπρεπε να είμαι με την παρέα μου ή στο γραφείο μου και να διαβάζω για την εξεταστική που ακόμη τρέχει..αλλά εγώ για ένα ακόμη βράδυ κάθομαι στο κρεβάτι αγκαλιά με το pc και σκέφτομαι μόνο εσένα. Γιατί μου έχεις κολλήσει έτσι ρε γαμώτο; Η φίλη μου με βλέπει πως χαμογελάω όταν πέφτω πάνω σε φωτό με εσένα, μου το λέει ότι φαίνεται το πόσο σε γουστάρω και δεν λέω να σε βγάλω από το μυαλό μου. Αλλά μου λέει και ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνεται όλο αυτό μέσα μου από την στιγμή που δεν πρόλαβε να ξεκινήσει κάτι με εμάς και είσαι με άλλη. Και ξέρω ότι έχει δικιό. Κι εγώ τα ίδια θα έλεγα σε οποιοδήποτε με ανάλογη κατάσταση. Όμως, ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να επιμένω να σε σκέφτομαι και να θέλω να ελπίζω ότι κάποια στιγμή ίσως ξανά βρισκόμαστε, ξανά μιλάμε πιο συχνά. Και ότι τότε ίσως πάρω το θάρρος να σε πλησιάσω και να μάθω κάθε μεριά του εαυτού σου, να σε ζήσω! Και μόνο με τη θύμηση σου χαίρομαι σαν βλαμμένη.. Γιατί να είμαι τόσο βλαμμένη ρε πούστη μου..