Nagising akong ikaw agad ang unang pumasok sa isip ko. Para bang wala naman talagang araw na lumipas na hindi kita naaalala. At heto na naman ako–binabalikan ang huli mong mensahe, iniisip kung ano ba talaga ang ibig sabihin nun.
Kung kinulit ba kita, maiinis ka?
Kung nagkwento ba ako tungkol sa nangyayari sakin, maiintindihan mo ba?
Kung sinabi ko bang sana maintindihan mo ako, papayag ka ba?
Pero sabi mo, ayaw mo ng drama. At ako, yun lang ang meron. Mga timbang hindi ko mabitawan. Hindi ko alam kung kaya mo ba yon o hindi.
Kaya hayaan na. Lilipas din to, kagaya ng lahat ng bagay na hindi naman talaga sa'kin. Sana mag-inom kami mamaya. Para... baka sakaling tumahimik kahit sandali itong magulong isipan ko.









