...is inspiratieloos.
Schrijven is leuk, maar niet altijd even eenvoudig, soms echt wel moeilijk en altijd een uitdaging. Zo glijden er weken voorbij zonder dat er iets baanbrekend gebeurd, waarover ik volledig los kan gaan. Löss gehen, yeah! Er ligt niet altijd een topic voor het grijpen, waarbij de woorden spontaan in mijn hoofd opborrelen. Soms blijf ik ook compleet vaststeken in een bepaald stukje… zo staan er op dit ogenblik drie te popelen om afgewerkt te worden. Drie, ik raak geen stap vooruit, maar misschien komt het wel goed, als ik er wat tijd laat overgaan om er met verse inspiratie terug in te vliegen. Soms vraag ik aan jullie waarover we het eens zullen hebben, maar heel veel respons komt er niet… Zijn jullie misschien verlegen? Dat lijkt me niet, maar ik voel een bepaalde schroom. Ook vandaag zit ik terug een beetje met de handen in het haar, want overmorgen is het woensdag en er staat nog niks op punt. Hmmm…
Ja, inspiratieloos… Nu het echt zomert, ga ik op het terras, een hoog, zitten in de hoop that lightning wil strike… waartoe volgens het weerbericht de komende dagen weinig kans bestaat. Ik hou van die echte harde zomerse plensbuien, zodat je na de hitte van de dag de verkoeling vindt, waar je naar liep te smachten.
De inspiratie blijft uit en de zon gaat traag, in oranje gloed ,door het melkglas van het windscherm onder… Ik merk in mijn ooghoeken dat de buren het over mij hebben. Wat zit die daar te doen? Wat heeft die op haar kop? Het voelt af en toe terug als de eerste verhuisdag, toen zij waarschijnlijk dachten: Krijg nou wat, nu komen de Flodders hier wonen! Nu, die vreemde flodder-eenden, doen hun best om ingeburgerd te geraken door te beginnen met het zeggen van een goeiedag. Een traditie, die hier in de straat, blijkbaar door verschillende burenvetes op de achtergrond geraakt is. Heel jammer, maar daar doen wij niet aan mee. Ondertussen prijkt de fluo-roze gehoorbescherming van De dochter, nog steeds onderste boven op mijn hoofd, want anders drukt die mijn nog natte haar plat en heb ik morgen, wel, geen kapsel. Ik probeer hiermee in de eerste plaats het geluid van de autostrade buiten te sluiten, zodat er ruimte komt in mijn hoofd voor andere dingen. Het hoofd dat zo vol kan zitten van dit alles overheersende monotone gezoem. Ik ben daar vrij gevoelig aan…
Het stemt me daarom ook heel blij en enthousiast ‘s ochtends, als de vogeltjes met mij dit zelfde idee delen en het beste van zichzelf geven om met hun gezang het gezoem te overstemmen. Dan voel je al dit wordt een mooie dag. Het zijn er verbazingwekkend veel, vogeltjes waaronder: mezen, mussen, merels, kraaien (maar die krijsen meer), duiven en af en toe het vrolijke gekakel van onze kippen. ’S avonds zingt alleen de merel en dat klinkt zo mooi dat ik er toch eventjes de koptelefoon voor afzet. Ik hou van mooie, zachte geluiden: een zingende merel, het tikken van mijn nagels op het toetsenbord, de buurman die zijn kruiden knipt, …
Als ik naar beneden kijk, zie ik onze poes dansen met die van de buren, heel rustig draaien ze om elkaar heen, niet vijandig, maar bijna liefdevol. Ook de muggen beginnen aan hun avonddans, mijn signaal om de pc toe te klappen, en in mijn bed te rollen onder het muggennet, voor die bloedzuigertjes me helemaal op vreten…
Bij deze, slaaplekker.
Yours truly,
MissMamaMie
