Van binnenuit
Wat echt iets voor mij zou zijn, is besluiten om een beroemde ballerina te worden, en dan heel hard te gaan trainen. Duizend pasjes uit mijn hoofd te leren, strevend naar perfectie.
Terwijl een echte ballerina danst omdat ze wil dansen, omdat het haar plezier geeft. Omdat iets in haar kern haar ertoe drijft om te dansen. Omdat dat is wie zij is.
Ik wed dat zij succesvoller zal zijn. Omdat wat zij doet, echt is. En ik weet zeker dat zij gelukkiger zal zijn. Dansen zal haar energie geven, mij zal het uitputten.
Zo heeft ieder mens iets waar hij of zij voor geboren is. Iets waar je warm voor loopt, wat je de kracht geeft om elk obstakel te overwinnen. Dat is wat jij bij te dragen hebt, wat jou uniek maakt. Helaas is onze maatschappij zo op uiterlijk en prestatie gericht. Iedereen moet een betere of minder goede versie van het zelfde zijn, lijkt wel. Terwijl het leven zoveel lichter zou zijn, en zoveel rijker, als we uiting zouden geven aan dat wat in ons zit. Zoals ik alleen kan schrijven als het stroomt, als het vanzelf komt. Als ik moeite moet doen, dan werkt het niet. Ik ben nog nooit tevreden geweest met een tekst waar ik op heb geploeterd.
Ik probeer mijn beelden van wie ik zou moeten zijn, los te laten. Te zoeken naar wat echt bij mij hoort. Ik wil heel graag schrijfster worden, als doel, als prestatie. Zo graag dat ik heel lang niet gedurfd heb te beginnen, uit angst voor falen. Maar ik wil ook heel graag schrijven, omdat dat in mij zit. Dus ben ik gaan schrijven, en ik zie wel waar het me brengt.