WAT IS VANCULAR PHOTOGRAPHY
Wat is Vancular Photography?
Vancular Photography kan ook vertaalt worden naar Volkstaal fotografie. Deze vorm van fotografie verwijst naar de foto's die meestal door amateur of onbekende fotografen maar ook naar professionele fotografen die deze beeldtaal gebruiken, ze fotograferen het dagelijkse leven, de “gewone dingen”. Voorbeelden van deze beeldtaal zijn vakantie foto's, familiekiekjes, foto's van vrienden, klassenportretten, pasfoto's, en zijn eigenlijk vaak zonder artistieke doeleinde gemaakt, maar vooral gemaakt om gebeurtenissen te herinneren of ze hebben te maken met identificatie.
Het gebruik van volkstaal fotografie is wel bijna zeker net zo oud als de fotografie zelf. Volkstaal fotografie is veel geaccepteerd ook in de vorm van kunst dan enkele jaren geleden. Deze vorm van fotografie kwam vooral na de tweede wereld oorlog, Walker Evans is een van deze fotograven die daar mee begon en werd ook erg beïnvloed door de beeldtaal van de volkstaal fotografie en kreeg daarom ook een gewaardeerde plek binnen de kunstfotografie.
Richard Billingham is een van de mensen die deze vorm van fotografie ( wel of niet bewust ) gebruikte om zijn omgeving vast te leggen binnen de muren van zijn ouderlijk huis. Zijn fotoboek “ Ray is a Laugh “ is daar een heel goed voorbeeld van. De foto's die hij maakte waren niet met de intentie gemaakt om ze daadwerkelijk als foto te gaan gebruiken. De foto's waren aanvankelijk bedoelt als studies voor zijn schilderijen. Daarom vind hem ook meer een “gelegenheidsfotograaf”. Hij documenteerde sinds het begin van de jaren 90's fotografisch het meer dan chaotische leven van zijn alcoholische vader Ray, en zijn onder tatoeëerde kettingrokende moeder, zijn broer Jason, de hond en de kat. Deze “right in the face” foto's laten het leven om hem heen zien. De snapshotachtige wijze waar op de foto's gemaakt zijn doen je meteen denken aan de volkstaal fotografie al zijn de foto's opzichzelf dat helemaal niet. De misschien wel schokkende werkelijkheid die je ziet komt totaal niet overeen met het “perfecte” familie familiekiekje.
Ook Vibke tandberg speeld met de beeldtaal van de volksfotografie, de serie “living togehter” uit 1996 is daar een voorbeeld van. Deze serie gaat over twee vrouwen die samen leven, een tweeling om precies te zijn. Ze brengen samen een leven door en de foto's zijn zoals je ze in bijna ieder familie album zal aantreffen, samen op het terras, met hun moeder, in de woonkamer en op vakantie, de foto's laten zien hoe er een “gewoon:” leven uit zou kunnen zien, wie er bij waren en wat ze beleeft hebben, deze foto's worden in albums geplakt en verdwijnen in de kast en komen er met bijzondere gelegenheden nog eens uit. Toch is dit een heel ander verhaal. De foto's zijn gemanipuleerd en de tweeling in dit verhaal zijn geen twee mensen maar een en al de zelfde namelijk Vibke Tandberg haar zelf. Door gebruik te maken van de volksfotografie gaat ze een dialoog aan tot hoeverre deze ook gezien kan worden al realiteit. Door dit te doen bevraagt ze het medium, de objectiviteit en de beeldtaal van de volksfotografie.
Nog iemand die de foto's reconstrueer is Moira Ricchi, toch doet zij dit op een hele andere wijze.
Ze studeerde fotograie aan de Bauer School voor Fotografie in Milaan, naast fotografie is ze ook bezig met het medium film. Haar werk is vooral gebaseerd op haar eigen ervaringen en emoties en haar thema's gaan over familierelaties en identiteit. Ook zei gebruikt de vancular photography als een beeldtaal, en is aanwezig in al haar kunstwerken. Ze gebruik al bestaand materiaal die genomen zijn door andere mensen. De werkt dus feitelijk minder als een fotograaf maar als een fotoremixer / fotomanipulator. Haar verlangen om terug te gaan naar de tijd van haar moeder een tijd die zij zelf niet beleefd heeft, en in werkelijkheid nooit zal gaan beleven probeert ze doormiddel van fotomanipulatie juist zich zelf in die tijd te plaatsen. Dit misschien op een hele therapeutische basis. Als kind of nog niet geboren was, was ze niet in staat om haar moeder en haar omgeving te begrijpen. Nu voegt ze zich zelf toe in foto's waarbij ze zelf afwezig was op te vullen. Op deze manier creëert ze relaties die er eigenlijk nooit zijn geweest. Door dit zo perfect mogelijk te doen word je als kijker ook in de war gebracht. Ze kleed zich in de stijl van die tijd/periode maar ook door de plaatsing van haar zelf in de foto. Ze plaats zich altijd op een bepaalde afstand van de andere persoon, deze persoon is haar moeder. De relatie van dochter en moeder word hier heel anders door in de foto., ze lijken geen moeder en dochter meer maar meer vrienden, zussen of bekende. Toch valt het op dat ze Moira Ricci steeds staart naar haar “moeder” die een bepaalde spanning met haar mee brengt omdat het andersom nooit het geval is. Dit omdat het nooit gebeurt is en zei daadwerkelijk in de originele foto ook afwezig is.