Australië WEEK 2 - 22 JUNI 2016 tem 28 JUNI 2016
Na een relatief actieve eerste week in Sydney heb ik het woensdag en donderdag relatief rustig gehouden. Wat opzoekwerk op m’n iPad, afspreken met nieuwe vrienden, inhalen van afleveringen op Netflix,…. Rustig aan dus. Mag ook wel denk ik, reizen is ook niet alleen maar zoveel mogelijk doen op een korte tijd. En ik ben voor een lange tijd in Australië, dus ik moet zeker niet alles op één week gezien hebben ;-)
Ik was van plan om een appartementje te zoeken voor m’n verblijf in Sydney. Maar het werd me al snel duidelijk dat de prijzen per week heel erg gelijkaardig zijn aan de prijs voor mijn hostel. En deze is heel centraal gelegen. Dus voorlopig blijf ik in mijn hostel. Heb ook een hele toffe kamer met leuke kamergenotes dus ik vind het zeker niet erg.
Vrijdag ben ik gaan shoppen. Het is hier een beetje kouder dan ik had verwacht, en ik had dus warmere kledij nodig. Niet zo erg want de solden zijn hier volop bezig en er waren dus een heleboel koopjes te doen! En ‘s avonds ben ik nogmaals gaan lopen. Twee keer per week, is een goed schema voor mij. Ik ben eigenlijk al blij dat ik het volhoud. Voor hetzelfde geld had ik er ook gewoonweg mee gestopt.
Zaterdag ben ik naar het ‘Museum of Contemporary Art’ geweest. Heel erg leuk, maar toch ook confronterend. Alle exposities waren gratis, en de twee belangrijkste hadden toch een heel herkenbaar thema. De eerste verdieping was de permanente collectie van het MCA. Wat me daar opviel is dat veel werken gingen over de aboriginals en hun aanvaarding in het huidige Australië. Wat blijkbaar nog steeds een heel groot probleem is. Nog steeds worden aboriginals hier minderwaardig behandeld (toegegeven, niet overal). Eén van de opvallendste werken voor mij was een videowerk met 18de eeuwse beelden, graffiti en dergelijke. Het leek een beetje in de stijl die Monty Python gebruikte in zijn cartoons maar de boodschap was heel erg duidelijk. De beschaafde mens claimt een nieuw stuk grond (hier met graffiti) verjaagt de inheemse mens en vervuilt de buurt er dan maar om uiteindelijk de vervuilde plek te verlaten. Om één of andere manier is dit werk me enorm bijgebleven. Er waren ook veel werken van kunstenaars met aboriginal roots (die blijkbaar een certificaat moeten invullen om hun werk te laten erkennen). Eén van de zaalwachters vertelde dat het zeer moeilijk is om als buitenstaander te weten waar het over gaat. Want alle informatie wordt mondeling doorgegeven en je moet toestemming krijgen om die info/verhalen te horen. Op de tweede verdieping was het grootste thema de ‘refugees’. Vluchtelingen dus. Best confronterend. Want door alles in de media het laatste jaar vergeet je zo gemakkelijk dat er zoveel mensenleed achter die vluchtelingenstroom zit. En hier zie je dan persoonlijke verhalen in tekening van vluchtelingen, sommigen nog kinderen. Met vragen ‘Waarom wordt ik als crimineel behandeld? Ik ben toch geen crimineel. Ik vlucht gewoon weg van mannen die me willen vermoorden!’
Daarna ben ik te voet de buurt rond het museum gaan verkennen. Deze buurt noemt ‘The Rocks’ en ze hebben hier blijkbaar ieder weekend een leuk marktje met juweeltjes, kunstwerkjes en andere leuke dingetjes. Perfect voor mijn geld te verliezen dus ;-) Ik heb me kunnen inhouden. Slechts één ring gekocht, voor de rest gewoon wat gesnuisterd. Na het marktje ben ik verder the Rocks gaan verkennen totdat ik aan een view point kwam waar ik een mooi zicht had over de baai en the Opera House. En het was eveneens de toegang naar de Sydney Harbour Bridge. Dus maar verder gewandeld en weer ‘duizenden’ foto’s van the Opera House getrokken. Beste zijn te bezichtigen in onderstaande link. https://1drv.ms/f/s!Au5S_LjPMAcZnh7rRwv1LOffNKfg
Gewoon wat rondslenteren is zo’n leuke manier om een stad te verkennen. Niet goed wetende waar je zal terechtkomen zorgt voor soms verassende ontdekkingen. En het is best wel ontspannend omdat je geen druk hebt om nog van alles te moeten zien.
‘s Avonds ben ik dan aan de praat geraakt met o.a. mijn nieuwe Britse roommate en nog andere leuke mensen. We besloten om een stapje in de wereld te doen en zo heb ik mijn eerste Australische wijntje gedronken. De prijs viel nogal mee (6 AUD) maar ik heb toch al lekkerdere wijn gedronken. Maar een gezellige avond.
Zondag was het wasdag. Moet ook gebeuren hé ;-) Na dat ik de was had gedaan heb ik me weer in hetzelfde cafeetje genesteld als vorige week. Met een koffie natuurlijk.
Het begin van een nieuwe week betekende voor mij ook de start van mijn zoektocht naar werk in Sydney. Ik ben hier namelijk niet alleen maar om te reizen, maar ook om te werken en zo een centje te verdienen. Dat gaat natuurlijk ook niet zo maar. Tegen dan had ik ook al besloten om mijn zoektocht naar een appartementje te stoppen. De prijzen per week zijn niet persé minder dan mijn hostel en ze zijn ook niet altijd zo centraal.
En dan gebeurt er iets dat bijna nooit gebeurt. Mijn nieuwe Britste kamergenote had afgesproken met een ex-collega en vriendin. Dit Turks meisje zat met een klein probleem. Ze wou voor één maand reizen, maar ze wou haar appartement van de laatste 8 maanden niet verliezen. Want na aar maand reizen wou ze absoluut haar appartement zeker terug hebben. Toen keek ze in mijn richting en vroeg half-serieus, half-lachend of ik niet wou. En ik zei direct ja. Waarom ook niet. Het appartement is iets goedkoper en ligt ook heel erg centraal. Dus probleem één opgelost. Daarna vertelde ze verder dat ze nog op het werk moest haar ontslag geven. Ook hierna vroeg ze half lachend als ik geen job nodig had.
En zo gebeurde het dat ik op dinsdag een interview had met de personeelsverantwoordelijke van ‘Holiday Inn Darling Harbour’. Het gesprek begon goed, maar eindigde met een heleboel vragen voor mezelf. De personeelsverantwoordelijke vroeg me namelijk waarom ik geen job zocht als ‘technisch tekenaar’, aangezien er in de laatste maanden meer dan 8 nieuwe projecten rond hun hotel waren opgestart. En ook dat ik veel meer potentieel heb dan gewoon in een hotel te werken.
Uiteraard was ik hierdoor even de kluts kwijt. Maar ik heb besloten om te proberen werk te zoeken dat meer aansluit bij mijn competenties. . Anders zal ik altijd denken ‘Wat als …?’