Οι άνθρωποι το βράδυ γινόμαστε «σκοτεινοί». Βυθιζόμαστε στην μοναξιά και στις σκέψεις μας. Ο ήλιος πέφτει. Το φως του δωματίου κλείνει. Κι εμείς γινόμαστε εξίσου «σκοτεινοί».
Κοιτώντας στο ταβάνι μονολογούμε, χαμογελάμε, κλαίμε, αγχωνόμαστε για το χθες, το τώρα και το αύριο. Προσπαθούμε να βρούμε λύσεις και επιχειρήματα σε ερωτηματικά που βασανίζουν το μυαλό μας.
Γιατί το βράδυ έχει τόσο επίδραση στην ψυχολογία μας? Τι είναι αυτό που του δίνει τόσο εξουσία πάνω μας? Είναι η ανάγκη απολογισμού στο τέλος μιας μέρας, πριν την αρχή της επόμενης?
Η καλύτερη επικοινωνία είναι με τον ίδιο μας τον εαυτό. Σε εκείνη την φάση κανένα ψέμα δεν καλύπτει τις αλήθειες μας. Το βράδυ όλα είναι πιο έντονα. Ακόμα και ο εγωισμός της ημέρας χάνετε. Ήταν αρκετές οι φορές που έστειλα μήνυμα εκεί που αρνιόμουν πεισματικά. Που μίλησα σε κάποια φίλη ή φίλο μου που είχαμε μαλώσει κι ας μην είχα την ευθύνη εγώ. Εκείνη την στιγμή ένοιωσα την ανάγκη να του μιλήσω γιατί με κατέκλυζαν τα συναισθήματά μου. Η λογική δεν υπήρχε μέσα μου και το μυαλό μου έδινε μόνο εντολές στο συναίσθημα. Πολλές ήταν οι φορές επίσης που κοιμήθηκα με έναν στόχο. Είπα πως αύριο θα ξεκαθαρίσω κάθε ζήτημα που δεν είχε τέλος. Από αύριο θα κάνω ότι αισθάνομαι και θα βάλω στην άκρη κάθε εγωισμό μέρας και νύχτας. Κι όμως έκανα λάθος.
Γι 'αυτό λοιπόν κανένα συναίσθημα την νύχτα δεν είναι λάθος. Τότε που η μοναξιά είναι η συντρόφια μας και το φως έχει σβήσει.
