#williamholmanhunt

[harvard-art-museums-prints]

The Father's Leave-Taking, William Holman Hunt, 1879, Harvard Art Museums: Prints

Harvard Art Museums/Fogg Museum, Jakob Rosenberg Fund Size: plate: 18.7 x 24.9 cm (7 3/8 x 9 13/16 in.) Medium: Etching and drypoint on heavy Japanese paper

https://www.harvardartmuseums.org/collections/object/93342

[tournevole]

William Holman Hunt-1827

[harvard-art-museums-drawings]

Christ Appearing to Mary Magdalene, William Holman Hunt, 1892, Harvard Art Museums: Drawings

Harvard Art Museums/Fogg Museum, Bequest of Grenville L. Winthrop Size: 39.3 x 56.3 cm (15 1/2 x 22 3/16 in.) frame: 52.7 × 67.3 cm (20 3/4 × 26 1/2 in.) Medium: Graphite, brown wash, white and pale yellow gouache, and scratchwork on cream wove paper darkened to tan

https://www.harvardartmuseums.org/collections/object/297570

[fusaichipilo]

wip

[harvard-art-museums-prints]

Joy and Desolation, William Holman Hunt, 1849, Harvard Art Museums: Prints

Harvard Art Museums/Fogg Museum, Gray Collection of Engravings Fund Size: 20.4 x 22 cm (8 1/16 x 8 11/16 in.)

https://www.harvardartmuseums.org/collections/object/274538

[harvard-art-museums-drawings]

Study for "The Triumph of the Innocents", William Holman Hunt, 19th century, Harvard Art Museums: Drawings

Harvard Art Museums/Fogg Museum, Bequest of Grenville L. Winthrop Size: 20.3 x 27.2 cm (8 x 10 11/16 in.) Medium: Watercolor on cream wove paper

https://www.harvardartmuseums.org/collections/object/298136

[fusaichipilo]

wip 2

[plastycznyonline]

William Holman Hunt — Malarski wizjoner Prerafaelitów i symbolista światła

Dziś, 2 kwietnia, przypada rocznica urodzin Williama Holmana Hunta — jednego z najwybitniejszych malarzy epoki wiktoriańskiej i zarazem współzałożyciela słynnego Bractwa Prerafaelitów. Jego życie, dzieło i niezachwiana wiara w ideały artystyczne uczyniły go jedną z najważniejszych postaci XIX-wiecznego malarstwa brytyjskiego. W rocznicę jego urodzin przybliżamy sylwetkę artysty, który całe życie poświęcił poszukiwaniu prawdy duchowej i symbolicznego piękna ukrytego w szczegółach otaczającego nas świata.

Wczesne życie i początki artystyczne

William Holman Hunt urodził się 2 kwietnia 1827 roku w londyńskiej dzielnicy Cheapside jako William Hobman Hunt. Błąd urzędnika, który zapisał jego drugie imię jako "Holman", został przez niego zaakceptowany i to właśnie pod tym imieniem przeszedł do historii. Jego ojciec był kierownikiem magazynu, jednak matka pochodziła z zamożniejszej rodziny — przez co ich małżeństwo uchodziło za mezalians. Od najmłodszych lat Hunt wykazywał talent artystyczny, który zdecydował rozwijać wbrew sprzeciwom ojca.

Po trudnych początkach i odrzuceniu z Royal Academy of Arts, Hunt ostatecznie został jej studentem. Zafascynowany ideami sprzeciwu wobec klasycznego stylu akademickiego, związał się z Johnem Everettem Millaisem i Dante Gabrielem Rossettim. W 1848 roku założyli razem Bractwo Prerafaelitów, artystyczną formację, która miała zrewolucjonizować brytyjskie malarstwo.

Prerafaelici i wizja duchowego realizmu

Twórczość Bractwa Prerafaelitów opierała się na idei powrotu do prawdy, szczerości i drobiazgowej obserwacji natury, inspirując się przedrafaelickim malarstwem średniowiecznym. Hunt był bodaj najbardziej wierny tym ideałom w całej swojej karierze. Uważał, że artysta powinien traktować rzeczywistość jako symboliczną księgę, w której każdy szczegół ma znaczenie. Inspirował się teoriami Johna Ruskina oraz Thomasa Carlyle'a, według których świat jest systemem znaków wizualnych.

Jego obrazy cechowało nasycone światło, intensywna kolorystyka oraz metaforyczne ukryte treści, które miały prowadzić widza ku duchowemu odrodzeniu. Symbole, światło i detal — to główne składniki jego malarskiego języka.

Najważniejsze dzieła

Pierwsze uznanie przyniosły mu obrazy inspirowane literaturą romantyczną i historią, takie jak Rienzi (1848–49) oraz Nawrócona rodzina brytyjska ukrywa chrześcijańskiego misjonarza przed prześladowaniami druidów (1849–50). W 1851 roku powstał jeden z jego najbardziej znanych obrazów — Światłość świata, nasycony religijną symboliką — pokazujący Chrystusa stojącego z latarnią przed zamkniętymi drzwiami duszy ludzkiej.

Innym dziełem o głębokim wymiarze duchowym był Przebudzone sumienie (1853–54), ukazujący dramatyczną scenę wewnętrznego przebudzenia kobiety żyjącej w grzechu. Kozioł ofiarny (1854), z kolei, poruszał starotestamentowy temat ofiary i oczyszczenia, zrealizowany z niezwykłą ekspresją tonalną i pejzażową.

W późniejszych latach powstały monumentalne płótna, takie jak Odnalezienie Jezusa w świątyni (1854–60), Cień śmierci (1870–73) czy Pani z Shalott (1886–1905), które są uważane za jedne z najpełniejszych realizacji prerafaelickich ideałów.

Podróże i duchowe poszukiwania

W połowie lat 50. XIX wieku Hunt udał się do Ziemi Świętej, by poszukiwać autentycznych scenerii i kulturowych odniesień dla swoich obrazów. Wierzył, że tylko fizyczna obecność w miejscach świętych pozwoli mu oddać duchowość postaci biblijnych zgodnie z prawdą. Tam namalował m.in. Kozła ofiarnego i Cień śmierci — prace, które przesiąknięte są mistycyzmem i pejzażem pustyni z okolic Morza Martwego.

W tym okresie powstało także wiele pejzaży i obrazów symbolicznych — np. The Finding of the Saviour in the Temple, ukazujący młodego Jezusa dyskutującego z uczonymi.

Życie prywatne i kontrowersje

Jako człowiek głęboko etyczny i religijny, Hunt był również postacią kontrowersyjną prywatnie. Po śmierci swojej pierwszej żony Fanny Waugh, z którą miał syna, ożenił się potajemnie ze swoją szwagierką, Edith. Małżeństwo to, zawarte poza granicami Wielkiej Brytanii (gdzie było wówczas zabronione), wywołało skandal, a jego dawni przyjaciele, w tym Thomas Woolner, zerwali z nim kontakt.

Mimo tego, Hunt pozostał uduchowionym samotnikiem, oddanym sztuce do końca życia. Ostatnie lata spędził w Londynie na Melbury Road, gdzie pracował aż do utraty wzroku, wspomagany przez swojego ucznia Edwarda Roberta Hughesa.

Późniejsze lata, uznanie i dziedzictwo

W 1905 roku opublikował autobiografię, w której starał się zdefiniować własną wizję sztuki i wyjaśnić swoje dzieła. W tym samym roku otrzymał jedno z najwyższych odznaczeń państwowych — Order of Merit, nadany przez króla Edwarda VII.

Zmarł 7 września 1910 roku i został pochowany w Katedrze św. Pawła w Londynie — miejscu godnym artysty, który całe życie poświęcił ukazywaniu boskiego światła na płótnie.

Dziś jego dzieła znajdują się w najważniejszych muzeach świata, m.in. Tate Britain, Manchester Art Gallery, Birmingham Museum & Art Gallery czy Katedrze św. Pawła. Jego twórczość była przedstawiana w filmach i serialach, takich jak “Desperate Romantics”, a jego postać stała się symbolem poświęcenia dla sztuki i duchowości.

Dziedzictwo Williama Holmana Hunta

Holman Hunt był nie tylko malarzem, ale i duchowym wizjonerem. Jego obrazy za pomocą światła i symbolicznych szczegółów próbowały ukazać transcendentny wymiar życia codziennego. Był artystą niezłomnym, którego twórczość łączyła w sobie mistyczną pasję i fotograficzną dokładność. W dobie powszechnego zwątpienia w duchowość, Hunt przypomniał, że piękno i prawda mogą być ukryte nawet w najbardziej ziemskich elementach świata.

Dziś, w rocznicę jego urodzin, przypominamy sobie, że sztuka może być nie tylko estetyczną przyjemnością, ale także narzędziem duchowej odnowy i medytacji nad sensem istnienia.