สายรหัสสุดเเนว Part 21 ♥ END
ติดตามเรื่องเต็มได้ที่นี่ คลิกค่ะ > ♥
“อย่านะ!”
แต่คนด้านบนไม่ฟังคำทัดทาน มือใหญ่จับมือเล็กกางไว้ข้างตัวแล้วล๊อคไว้ กดจมูกโด่งลงไซร้บนลำคอขาวผ่องยั่วตา ลมหายใจร้อนๆผสมกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ที่รดอยู่แถวใบหน้าพาลทำให้หลับตาปี๋ ปลายลิ้นร้อนๆที่ซับรสเหล้าเย็นซ่านที่แนบลงมาหยอกเย้าทำให้เกร็งสะท้านไปทั้งตัว
“ลืมตา ...มองฉัน”
“นายเมา” เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นจ้องตอบคนด้านบน ไม่ออกปากโวยวายเพราะไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนกอดโดนจูบจากดงวุนมาก่อน เพียงแต่เขาไม่เคยถูกกระทำด้วยความจาบจ้วงและเต็มไปด้วยอารมณ์แบบนี้
“ฉันเปล่า ...รู้ดีด้วยว่ากำลังทำอะไรอยู่”
“อื้อ”
ได้แต่ร้องอู้อี้เมื่อถูกพลิกจับให้นอนคว่ำ ข้อมือขาวทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้วยเข็มขัดสีน้ำตาลเข้มเส้นบาง ก่อนกางเกงทั้งสองชิ้นจะถูกลากหลุดออกจากเรียวขา
แอบกลืนน้ำลายอึกเล็กๆเมื่อร่างขาวโพลนปรากฎสู่สายตา ผิวขาวให้สัมผัสเนียนนุ่มอย่างที่คาด ดงวุนแนบจูบทำรอยลงบนต้นคอขาว ส่งมือร้อนไปบีบเคล้นสะโพกแน่นน่าฟัด
“”อย่า..ไม่..อื้อ”
“ชี่ เบาเบาสิ อยากโชว์หนังสดรึไง เดี๋ยวก็ได้แห่มาดูกันทั้งหอหรอก”
“อย่า...ขอร้อง” เค้นเสียงลอดไรฟันเมื่อถูกจับให้อยู่ในท่าเกือบคุกเข่า ปลายนิ้วร้อนๆที่ค่อยๆแทรกกดเข้ามาในร่างทำให้เจ็บจนอยากจะร้องแหกปากให้ลั่น แต่ก็กลัวจะได้เป็นตัวแสดงหนังอย่างที่อีกฝ่ายว่า เลยได้แต่ซบหน้าลงกับแขน ปล่อยให้อีกคนนวดเฟ้นกระตุ้นตัวเองไปอย่างนั้น
“อยากร้องก็ร้องสิ แต่ให้ฉันได้ยินคนเดียวพอนะ”
“พี่หมอ”
บางส่วนที่ร้อนกว่าและคับแนนกว่าถูกสอดเข้าไปแทนทีเรียวนิ้วทันทีเมื่ออีกคนพูดจาไม่เข้าหู ดงวุนฝังริมฝีปากลงตามรอยโค้งเว้าของแผ่นหลัง ฟันคมฝังลงสร้างรอยบนเนินไหล่ขาว ก่อนจะกดสะโพกรวดเดียวลงไปในช่องทางคับแน่น ไม่สนใจร่างข้างใต้ที่เกร็งจิกฟูกจนปลายเล็บซีด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามมไรผมสีอ่อนของกีกวัง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าเอ่อรวมกันแล้วหยดลงบนแก้มเนียน
“ฮึก”
กีกวังเจ็บ เจ็บที่กำลังโดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เจ็บที่ดงวุนกระทำกับตัวเองอย่างจาบจ้วงให้ได้อาย เจ็บที่ตัวเองกลับรู้สึกพึงพอใจกับมันอยู่บ้างและไม่ขัดขืน เจ็บที่ร่างกายกลับตอบสนองมือร้อนนั่นอย่างดีทั้งๆที่น้ำตายังคงไหล
“อือ...ดงวุน...”
“อะไร?”
ทั้งๆที่รู้ดีว่าอารมณ์ที่ทะลุมาถึงจุดนี้แล้วคงทรมานมากอยู่แต่ก็ยัง กระซิบที่ข้างหูของเจ้าของร่างขาวที่โยกไหวเพราะแรงขยับจากตัวเอง ก่อนจะขบเย้าเบาๆที่ใบหู
“อือ..ช่ว..” จนแล้วจนรอดกีกวังก็ไม่ยอมพูด ได้แต่กัดริมฝีปากสีสดนั่นจนแทบห้อเลือด ใบหน้าชื้นเหงือฝั่งลงกับท่อนแขนขาว ร้องครางอึกอักในลำคออีกครั้ง
“อยากให้ช่วยเหรอ ช่วยตัวเองสิ” โน้มตัวไปด้านหน้าจนอะไรๆยิ่งสัมผัสสอดลึกมากกว่าเก่า มือใหญ่เอื้อมแกะเข็มขัดออกจากข้อมือขาว ยิ้มมุมปากชอบใจที่มือเล็กนั่นเลื่อนลงไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที
“เด็กดี”
แรงโถมสะโพกรอบสุดท้ายส่งให้ร่างขาวชื้นเหงื่อโยกไปตามแรง ริมฝีปากร้อนกดจูบลงไปทั่วทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อนุ่ม ออกปากสบถถ้อยคำลามกให้อีกคนที่ตอนนี้ครางหวานกว่าตอนแรกให้ได้หน้าร้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
.....
“บอกอีกทีนะ ไม่ได้เมา” ดงวุนจับพลิกอีกคนให้กลับมานอนหงาย หยิบหมอนที่วางอยู่สะเปะสะปะมารองให้หนุนทั้งที่ยังวนสะโพกอยู่ในร่าง ริมฝีปากร้อนกดจูบไปทั่วใบหน้าก่อนจะแตะเบาๆอีกครั้งบนริมฝีปากสีก่ำ
“เสร็จแล้วก็ออกไป”
“ไม่”
กีกวังพยายามส่งแรงเพียงน้อยนิดไปยังท่อนแขนเพื่อผลักอีกคนออกไป แต่ดงวุนกลับยิ่งทิ้งตัวลงมาทับจนอะไรมันถลำลึกกว่าเก่า มืออุ่นๆลูบไปทั่วผิวกายขาวอย่างอ่อนโยนคล้ายจะขอโทษ
“ออกไป จะเอาอะไรจากฉัน ...อื้อ”
เป็นเพราะว่าอีกคนเริ่มขยับสะโพกเบาๆอีกครั้ง เสียงเหนอะหนะกับเสียงเนื้อกระทบกันที่ดังอยู่ในความเงียบทำให้หน้าและผิวกายร้อนเห่อขึ้นมาอีกครั้งได้ไม่ยาก
“เลว”
“คบกันนะ?”
สรุปว่าซนดงวุนก็ได้รอยข่วนรอยตบที่หน้าและตามลำตัวมาอีกหลายแผล แถมยังไม่ได้คำตอบ แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็ชดเชยด้วยเสียงหวานๆที่ครางปนก่นด่าเขาสลับกันทั้งคืนเกือบยันเช้านั่นมาแทนรอยฟกช้ำนี่ละกันนะ