Kjötskita úr endaþarmi grænmetisætu
Retro Stefson vinnur nú að nýrri plötu. Væntanleg plata hljómsveitarinnar er þá fjórða plata Retro Stefson. Ég hef fylgst með Retro Stefson frá því að meðlimir hljómsveitarinnar byrjuðu að glamra saman í Austurbæjarskóla. Ég man enn eftir því þegar ég sá þau fyrst koma fram. Mig minnir að þetta hafi verið árið 2005 og það var einhver útihátíð á vegum Hins Hússins. Það sem vakti athygli mína einna helst voru síðir dreddar söngvarans og hversu ungur bassaleikarinn var. Þarna voru nokkrir krakkar komnir saman til þess að spila tónlist, augljóslega vegna þess að þeim þótti það skemmtilegt. Tónlistin var ekkert sérstök, enda ekki furða. Það sem skipti máli var sú ástríða sem þau höfðu fyrir því sem þau voru að gera. Tónlist er nefnilega ekkert frábrugðin eldamennsku að þessu leyti. Matur bragðast aldrei vel ef hann er ekki eldaður af ástríðu.
Retro Stefson gaf svo út sína fyrstu breiðskífu árið 2008, Montaña. Það eru liðin mörg ár síðan ég hlustaði á hana og man ég því ekki mikið. Ég man þó að tónlistin þeirra fékk mig alltaf til að brosa. Það hefur reyndar ekkert breyst. Ég man líka að platan var aðallega, ef ekki að öllu leyti, spiluð á hljóðfæri en ekki tölvur og þess háttar. Það hefur reyndar aðeins breyst. Ég man líka að ég skildi aldrei almennilega um hvað var verið að syngja. Það skipti reyndar engu máli. Þessi tónlist var samin og flutt af ástríðu og hún fékk mig til að líða vel. Það eitt skipti mig máli.
Tveimur árum síðar kom svo út Kimbabwe, önnur breiðskífa Retro Stefson. Hún var svosem rökrétt framhald af fyrri plötu þeirra. Hún var þó ekki frábrugðin Montaña að miklu leyti en þó talsvert þroskaðari. Þarna hafði hljómsveitin spilað á fjölmörgum tónleikum og öðlast töluverða reynslu, sem skilaði sér til hlustenda á plötunni. Kimba, Kimba!
Það var svo á þriðju plötu Retro Stefson þar sem tónlist þeirra tók miklum breytingum. Lögin þeirra voru töluvert meira „pródúseruð“ í samanburði við fyrra efni hljómsveitarinnar. Sumir vilja þakka Hermigervil fyrir þá stefnubreytingu, en mér skilst að hann hafi komið inn í hljómsveitina á þessum tíma. Unnsteinn leitaði til hans með lög sem hann hafði ekki náð að klára. Það samstarf varð svo til þess að Hermigervill gerðist meðlimur Retro Stefson.
Það má vera að Hermigervill hafi átt stóran þátt í þeim breytingum sem þriðja platan bauð upp á. Hins vegar er líka margt annað sem hefur spilaði inn í. Ég hef fylgst með Loga Pedro, bassaleikara og öðrum front-manni Retro Stefson, gera sína eigin tónlist í gegnum árin sem Pedro Pilatus. Sú tónlist svipar meira til þriðju plötu Retro Stefson, heldur en Montaña og Kimbabwe. Það er því líklegt að Logi hafi einnig haft mikil áhrif á þriðju plötuna. Fyrr má nú vera.
Mér skilst að lögin þeirra séu að mestu leyti samin af Unnsteini. Á fyrstu tveimur plötum Retro Stefson hefur vinnuferlið verið þannig að Unnsteinn hefur samið lögin og þau svo útfærð af hljóðfæraleikurum hljómsveitarinnar. Sú breyting sem var gerð á þriðju plötunni er því líklega þessi; Í stað þess að Unnsteinn hafi farið með samin lög til hinna meðlima hljómsveitarinnar, þá hefur hann farið með þau til Hermigervils og Loga þar sem lögin eru útfærð og pródúseruð. Einnig kom til sögunnar Styrmir Hauksson, sem sá um upptökur á þriðju plötu þeirra og líklegt er að hann hafi haft einhver áhrif á útfærslu laganna.
Rétt eins og Kimbabwe var rökrétt framhald af Montaña , þá virðist sem næsta plata Retro Stefson verði rökrétt framhald af þriðju plötu Retro Stefson, Retro Stefson. Lagið Malaika er fyrsti singúllinn af væntanlegri plötu Retro Stefson og jafnframt fyrsta vísbending um það hvernig fjórða platan komi til með að hljóma. Það kemur hvergi fram hver sá um pródúseringu á laginu, en ég geri ráð fyrir því að Logi hafi haft yfirumsjón með því. Lagið sjálft gefur líka til kynna að Unnsteinn hafi samið lagið og fengið svo bróður sinn til að útfæra það með honum. Logi syngur jafnframt sjálfur nokkrar línur í laginu, en það höfum við ekki fengið að heyra áður. Vissulega hefur hann stutt bróður sinn með bakröddum í gegnum árin, en aldrei hef ég heyrt hann bera aðalrödd Retro Stefson áður. Það þótti mér gaman að heyra.
Ég hafði dálitlar áhyggjur af því að ég þyrfti að bíða lengi eftir fjórðu plötu Retro Stefson, ef hún á annað borð kæmi nokkuð. Vinsældir Retro Stefson fóru á annað stig með þriðju plötu þeirra. Hljómsveitin varð sú allra heitasta hérlendis, það var varla sá viðburður þar sem Retro Stefson kom ekki fram. Einu helgarnar sem Retro Stefson kom ekki fram á árshátíðum, menntaskólaböllum eða bara hefðbundnum tónleikum hérlendis, var þegar hljómsveitin var upptekin erlendis. Retro Stefson náði nefnilega þeim árangri að komast út fyrir landsteinana og spiluðu víða um alla Evrópu á þessum tíma. Ég hlustaði á viðtal við Unnstein á Rás 2 um daginn þar sem hann sagði frá þessum tímum. Mér heyrðist á Unnsteini að hljómsveitin hafi í raun spilað svo mikið að hún hafi hreinlega spilað yfir sig. Líklega er það ástæðan fyrir því að Retro Stefson tók sér smá pásu og meðlimir hljómsveitarinnar fóru að vinna hver í sínu horni. Logi Pedro fór af stað með nýja hljómsveit sem ber nafnið Young Karin og Unnsteinn fór af stað með solo-verkefni. Haraldur Ari flutti til útlanda til þess að læra leiklist og Gylfi trommari er eftirsóttur trommari og hefur þannig haldið sér uppteknum. Það benti fátt til þess að ný plata væri væntanleg. Malaika kom því eins og kjötskita úr endaþarmi grænmetisætu.
