Chagrijnig
Ja. Chagrijnige moeders bestaan ook. Sterker nog: ik ben er eentje. Vandaag wel. Na een letterlijk bewogen nacht, heb ik helemaal geen zin om mijn best te doen er een leuke mamadag van te maken. Mag ik ook een keer?
Peuter en peuter hier zijn om de haverklap chagrijnig. En mama mag nooit eens. Maar vandaag dus wel. Ik mag één keer in de drie-en-een-half jaar een chaggo dag hebben. Normaalgesproken ben ik nooit zo'n kreng. Maar vannacht was het weer een feestje. Voor de peutertjes welteverstaan, voor mams was het wat minder.
Zes keer eruit... en de rest Isin begon weer eens met spoken. Die moest zonodig de overloop op. Deur open - piep krak - dus papa, mama en Nima wakker. Mams eruit. Isin regelrecht terug in bed gemarcheerd. Dat zinde Nim niet. Die begon maar eens met snikken. Harder, harder en nog harder. En dan beginnen de omste-beurten. Eerst vader, dan moeder, dan vader, dan moeder. Want Nim is niet in een keer getroost. Daar doet ze we een beertje of zes over. Paps was echter in een soort van slaapcoma, dus mocht ik de troost-shift doen vannacht. Na een aantal keren Nim een aai over d'r bol gegeven te hebben, haalde ik mijn eigen slaapkamer niet eens meer. Ik ben naast de kat op de overloop in slaap gevallen en werd wakker van een hoop geknor en van het feit dat ik het zo koud had. Het deed me flashbacken naar een maand of negen geleden, toen ik elke nacht naast Isin op de grond sliep. En ik was zó blij dat die periode afgesloten was...
Speen Hoewel Neas het best goed doet de afgelopen twee nachten, was hij toch zijn speen nog een paar keer kwijt. Buiten handbereik (in Neas geval niet zo groot), dus aan mams de taak om het ding weer terug in het zwarte gat te stoppen. Al met al was het een uur of half vier (kan ik me heugen, maar de tijd is als een soort roes aan me voorbij gegaan) voordat ik fatsoenlijk in slaap kon vallen. En om zeven uur stipt stonden Jut en Jul alweer aan de slaapkamerdeur te jengelen.
Vier-en-een-halve-maand Voor de duidelijkheid: dit is geen eenmalige actie. Dit gaat al ruim vier maanden zo. Probeer dan nog maar eens een glimlach op je verlepte kop te toveren overdag. Moeilijk, heel moeilijk (vooral als je jezelf in de spiegel voorbij hebt zien strompelen). Tot nu toe ging het aardig, maar vandaag is het op. Zojuist nog een poging gedaan tot artistieke uiting, maar Nim plastte om de vijf minuten in haar onderbroek dus dat was geen heel groot succes.
Boekjes En dan hebben we nog de boekjes. Die weten altijd precies wat papa's en mama's op zulke dagen met zulke peuters moeten doen. Kalm blijven. Niet schreeuwen. Rustig uitleggen waarom iets niet mag. Nog steeds kalm blijven. Niet boos worden. De humor ervan inzien. Die boekjes kunnen vandaag allemaal mijn rug op. En de schrijvers ervan mogen hier gezellig een maand of vier mee komen lopen. Dan ga ik eens kijken of ze nog steeds zo rustig en kalm zijn als ze zelf zouden willen, of dat ze er dan ook uitzien als zombies uit Resident Evil.
Lichtpuntje We gaan langzaam aan maar eens inpakken en aanstalten maken om naar het CB te gaan. Awel, want het is wel Neas zijn meet- en weegdag vandaag. En had ik al gezegd dat Neas het allemaal prachtig vindt? Gelukkig is hij er. Met één glimlach maakt ie alles weer goed. Nouja, behalve het slaaptekort. Maar verder alles. Mijn kleine lichtpuntje in de peuterduisternis. Even diep ademhalen. Mondhoeken richting oorlelletjes trekken. Hopla, we kunnen weer.