Zo gaat dat!

Hoe gaat dat nou, in zo'n gezin met drie kleine kinderen? Als mama van een zoon uit 2008, een dochter uit 2009 en een zoon die geboren wordt in (net) 2011, probeer ik dat uit te leggen.

[zogaatdat-blog]

Chagrijnig

Ja. Chagrijnige moeders bestaan ook. Sterker nog: ik ben er eentje. Vandaag wel. Na een letterlijk bewogen nacht, heb ik helemaal geen zin om mijn best te doen er een leuke mamadag van te maken. Mag ik ook een keer?

Peuter en peuter hier zijn om de haverklap chagrijnig. En mama mag nooit eens. Maar vandaag dus wel. Ik mag één keer in de drie-en-een-half jaar een chaggo dag hebben. Normaalgesproken ben ik nooit zo'n kreng. Maar vannacht was het weer een feestje. Voor de peutertjes welteverstaan, voor mams was het wat minder.

Zes keer eruit... en de rest Isin begon weer eens met spoken. Die moest zonodig de overloop op. Deur open - piep krak - dus papa, mama en Nima wakker. Mams eruit. Isin regelrecht terug in bed gemarcheerd. Dat zinde Nim niet. Die begon maar eens met snikken. Harder, harder en nog harder. En dan beginnen de omste-beurten. Eerst vader, dan moeder, dan vader, dan moeder. Want Nim is niet in een keer getroost. Daar doet ze we een beertje of zes over. Paps was echter in een soort van slaapcoma, dus mocht ik de troost-shift doen vannacht. Na een aantal keren Nim een aai over d'r bol gegeven te hebben, haalde ik mijn eigen slaapkamer niet eens meer. Ik ben naast de kat op de overloop in slaap gevallen en werd wakker van een hoop geknor en van het feit dat ik het zo koud had. Het deed me flashbacken naar een maand of negen geleden, toen ik elke nacht naast Isin op de grond sliep. En ik was zó blij dat die periode afgesloten was...

Speen Hoewel Neas het best goed doet de afgelopen twee nachten, was hij toch zijn speen nog een paar keer kwijt. Buiten handbereik (in Neas geval niet zo groot), dus aan mams de taak om het ding weer terug in het zwarte gat te stoppen. Al met al was het een uur of half vier (kan ik me heugen, maar de tijd is als een soort roes aan me voorbij gegaan) voordat ik fatsoenlijk in slaap kon vallen. En om zeven uur stipt stonden Jut en Jul alweer aan de slaapkamerdeur te jengelen.

Vier-en-een-halve-maand Voor de duidelijkheid: dit is geen eenmalige actie. Dit gaat al ruim vier maanden zo. Probeer dan nog maar eens een glimlach op je verlepte kop te toveren overdag. Moeilijk, heel moeilijk (vooral als je jezelf in de spiegel voorbij hebt zien strompelen). Tot nu toe ging het aardig, maar vandaag is het op. Zojuist nog een poging gedaan tot artistieke uiting, maar Nim plastte om de vijf minuten in haar onderbroek dus dat was geen heel groot succes. 

Boekjes En dan hebben we nog de boekjes. Die weten altijd precies wat papa's en mama's op zulke dagen met zulke peuters moeten doen. Kalm blijven. Niet schreeuwen. Rustig uitleggen waarom iets niet mag. Nog steeds kalm blijven. Niet boos worden. De humor ervan inzien. Die boekjes kunnen vandaag allemaal mijn rug op. En de schrijvers ervan mogen hier gezellig een maand of vier mee komen lopen. Dan ga ik eens kijken of ze nog steeds zo rustig en kalm zijn als ze zelf zouden willen, of dat ze er dan ook uitzien als zombies uit Resident Evil.

Lichtpuntje We gaan langzaam aan maar eens inpakken en aanstalten maken om naar het CB te gaan. Awel, want het is wel Neas zijn meet- en weegdag vandaag. En had ik al gezegd dat Neas het allemaal prachtig vindt? Gelukkig is hij er. Met één glimlach maakt ie alles weer goed. Nouja, behalve het slaaptekort. Maar verder alles. Mijn kleine lichtpuntje in de peuterduisternis. Even diep ademhalen. Mondhoeken richting oorlelletjes trekken. Hopla, we kunnen weer.

[zogaatdat-blog]

Een voorbeeldnachtje

Je ontkomt er niet aan met kinderen. Moe. Kinderen beschikken namelijk over het natuurtalent 'onderbreken van nachten, powernaps en overige slaapgerelateerde activiteiten'.

Met één kindje kun je de niet-slapen-zorg nog wel redelijk verdelen. De ene keer doet vader een shift, de andere keer moeder. Of je hebt het geluk met een goede slaper. Met twee kindjes komt het al regelmatig voor dat je allebei met één koter over de schouder loopt. Met drie kindjes kun je slapen net zo goed opgeven.

Meeslapen Wie kent hem niet. De gedoodverfde uitspraak 'maar dan slaap je toch overdag met je kindje mee?' Ja. Leuk. Heel grappig. Moet je er drie hebben. Die slapen natuurlijk nooit tegelijk. Toen Neas net geboren was, hadden we nog wel eens een moment dat alles tegelijk op bed lag, maar nu Isin geen middagslaapje meer doet, zijn dat potten goud aan het einde van de regenboog. Trouwens, Neas is steeds langer wakker, en die slaapt vaak 's ochtends en 's middags, precies om Isin en Nima heen, dus zodoende heb je altijd wakkere kinderen in je kielzog. Gezellig, maar ook dodelijk vermoeiend. Kortweg: meeslapen is één van de eerste dingen die mama's van drie kinders van hun lijstje kunnen schrappen. Laten we daar gewoon duidelijk over zijn.

Nachten Dan blijven de nachten over. Of niet. Want hier zijn onze goed slapende peuterpubers sinds een week of wat weer* met een 'kijk mij eens niet slapen' offensief begonnen. Ik kan het trouwens beter een 'hoor mij eens niet slapen' offensief noemen, want waar mijn peuterspruiten erg goed in zijn, is lawaai maken. Niet een beetje. Heel veel. Ik heb het over heipaalmachineniveau. En beyond. Er begint er twee tot drie keer per nacht één met schreeuwen, die dan meteen broer/zus gezellig wakker maakt. En ondanks alle rustige, lieve, begrijpende, uitleggende, pedagogische pogingen om de betreffende peuter tot stilte te manen, blijft het dan de hele nacht herrie. Of minstens tot een uur of vijf. Daar treffen we gelijk een gevoelig punt. Een uur of vijf. Onze nachtjes bestaan momenteel uit een uur of vier/vier-en-een-half onderbroken rust. Ik kan er alinea's over volschrijven, boekwerken zelfs, maar een voorbeeldnachtje spreekt misschien meer tot de verbeelding. Hou je vast.

23.15 uur Neas krijgt zijn laatste fles** 23.30 uur Lief, Neas en ik gaan naar bed. Neas jengelt nog wat na en is zijn speen tien keer kwijt.

00.00-00.30 uur Neas slaapt. We stappen in bed. Voor we elkaar welterusten hebben gekust, slapen we.

1.30 uur Neas is zijn speen kwijt. Eruit. Kwartier naast zijn bed om speen op plaats te houden.

1.45 uur Isin/Nim wakker. Moet plassen, is knuffel kwijt, anders, nl:....

2.00 uur Neas is zijn speen kwijt. eruit. Kwartier naast zijn bed om speen op plaats te houden.

3.30 uur Neas is zijn speen kwijt. eruit. Kwartier naast zijn bed om speen op plaats te houden.

4.00 uur Isin/Nim wakker. Moet plassen, is knuffel kwijt, anders, nl:....

4.30-5.00 uur We stappen in bed.

4.45-5.15 uur Neas wakker, speen kwijt, ernaast zitten helpt niet meer. Neas belandt bij ons in bed.

5.15-6.30 uur Speen erin, speen eruit, speen erin, speen eruit. Gelukkig kan ik dat inmiddels met mijn ogen dicht, dus dit telt als 1/2 nachtrust. Tenzij Neas er ontevreden bij ligt te kermen omdat ie een fles wil, en écht niet meer kan slapen, dan is het een hele worsteling om in redelijke stilte (zodat partner nog kan slapen) de half zeven te halen.

6.30 uur Eruit, flesje maken, lief blijft nog even liggen tot...

7.00 uur 'PAPA MAMAAAAAAA mijn KONIJNTJE IS WAKKERRRRRRRR' lief ook uit bed, met peuters.

7.15 uur Tafel gedekt, fles zit erin, boer is eruit, met z'n vijven aan het ontbijt (Neas doet meestal een second breakfast in zijn wipper op tafel in de vorm van een stoffen boek, een knuffel, een bijtring of wat er op dat moment voor handen is).

Al met al, dat zijn onze nachten. En dan begint de dag pas. Maar dat is weer een ander verhaal :-) 

*) weer - ja, want dit euvel hebben we al eerder gehad met peuter Isin: vijf keer per nacht uit bed, niet stil te krijgen, uiteindelijk sliepen we elke nacht naast hem op de vloer. Dan sliepen we meer dan in ons eigen bed.

**) eigenlijk mag Neas zijn laatste fles om 21.30 uur. Mwuhahahahaha. Wij geloven niet dat hij daar de ochtend op redt. Misschien over een maand.

[zogaatdat-blog]

Mamadag

Mamadagen zijn leuk. LOEIdruk. En leuk. Ze zitten vol verrassingen. Je weet nooit hoe dingen zullen lopen. Ik vind het altijd fijn om te weten waar ik aan toe ben, dingen te plannen en dingen netjes te laten verlopen, en dat kun je op een mamadag dus mooi vergeten. Heel goed voor mij. Elke dag is een leermoment.

Vandaag begon zoals elke donderdag met het klaarstomen voor de PSZ. Isin gaat op donderdag- en vrijdagochtend even uitpeuteren bij juf Esther en Els en vindt dat doorgaans erg leuk. Maar om alleen Isin naar school te brengen, moeten ook Nim en Neas worden aangekleed en in de fiets worden gehesen. En er moet een tas mee met toeters en bellen voor drie kids:

- onderbroek + fruit voor Isin - pakje drinken, Bobjes (pampers up'n go ofzo) en fruit voor Nim - melk in een bekertje, fles met warm water in thermo-unit in luiertas, luiers en complete outfit voor áls het misgaat voor Neas en tegenwoordig ook een fruithapje

Dat zijn wel zo'n beetje de basics. Dan hebben we nog wat additionele, maar noodzakelijke rommel: Robijnknuffel en meestal een auto (?)voor Isin, Paap (schaapknuffel) en koeknuffel voor Nim. En als het even kan een zutje bling waar de prinses des huizes net die ochtend compleet verslingerd aan is geraakt en wat de hele dag meegezeuld moet worden. Dan voor alledrie een vestje, mocht het koud worden, een muts, voor zon of regen, hydrofielluiers (toepasbaar op zo'n beetje de hele wereld: natte zadels, glijbanen, plasjes kots, geklieder met drinken, smeerkaas in kinderpruikjes, ondergespuugde melkmoeders... moet ik nog even doorgaan?) en dan zijn we er wel zo'n beetje. Het inpakken van kinderen en tas duurt dus wel een uurtje.

Fiets Tijd om op de fiets te stappen. Eerst Nim erop, dan de fiets van de standaard, anders valt ie om, Isin achterop, vervolgens wringen we ons met z'n vieren en een te volle luiertas door het veel te krappe steegje achter het klushuis heen. Daarna kan ook mams met Neas in de draagzak op haar buik op de fiets stappen (adem in, past net, centimetertje over tussen Neas' rug en Nims fietsstoel) en zo peddelen we naar de stad. Dat fietsen vinden Isin en Nim altijd prima en dan zijn ze erg lief. Gelukkig.

PSZ Aangekomen op de PSZ trek ik eerst Isin drie keer van een andere peuter af (iets afpakken, ik wil wat jij hebt, dat soort taferelen). Nim speelt ondertussen lief met alle nieuwe speeltjes en Neas hangt er wat verloren (of slapend) bij in al die drukte. Als de boel gesusd is en de rust wedergekeerd, probeer ik (nog steeds met Neas op mijn buik) Nim ervan te overtuigen dat het tijd is om weer naar buiten te gaan. Na een half uur vertrekken we richting ons oude bakkertje. Het voelt als thuiskomen. We rebbelen even met Els, die Nim een snoepje en een aai geeft, vol 'AAaaaaah's en 'OOoooOOh's Neas over zijn bolletje kriebelt en het vreselijk vindt dat we niet meer in ons huisje wonen.  Omdat opa bij ons voormalige buurvrouwtje was, wandelen Nim, Neas en ik ons straatje in. 'Thuis hé, mama?' zegt Nim tegen me. Ik veeg een paar tranen van mijn wangen. 'Ja Nim, thuis,' zeg ik. We lopen tegen buurman Nick aan en maken een praatje. We missen hem. En hij ons ook. Vooral het gekwetter van Isin. Dat begrijp ik dan nooit zo goed, maar dat komt misschien omdat ik een dagelijkse overdosis krijg :-)

Buurvrouw en speeltuin We doen een kopje koffie bij Buuf Janneke en daarna lopen we met z'n drietjes naar speeltuin Lepelenburgpark. Heerlijk. Over de heuvel, stukje Zocherpark, langs het water, langs de kabouterstoeltjes en de elfenbankjes. Nim glijdt tien keer van de glijbaan, klimt op de schommel en waaghalst zich onverschrokken over het touwklimrek naar boven tot ze op een veel te hoog en veel te smal speelplateautje staat te glunderen. Ik kijk trots naar haar terwijl Neas in mijn arm wat soezelig een flesje melk naar binnen tikt. De zon schijnt. De wilg zwaait zijn takken over de speeltuin. Ik voel weer een bui opkomen.  

Isin halen Dan pakken we weer in en wandelen terug naar de fiets. Nim blijft voor ons oude huis staan. 'Mama, deze deur,' zegt ze, terwijl ze aan de brievenbus flappert zoals ze altijd doet. Ik slik. 'Lievert, hier woont nu een andere meneer'. Nim kijkt me aan. 'Mama, deze deur hé? Thuis hé?'

Ik zucht. Ik slik. Het helpt niets. Ik kan wel twee maandverbanden onder mijn ogen plakken om de boel droog te houden. Ik neem Nim mee. Vrolijk kwettert ze de namen van de mensen die in de huisjes wonen waar we langs lopen. Dit is niet goed :-( Na de langste vijftig meter van mijn leven zijn we eindelijk bij die kutfiets. Ik til Nim in het zitje, plemp de tas in die van Isin (handig!) en hijs mezelf en Neas achter Nim. We gaan Isin halen. Isin wilt wel mee naar huis. Die vindt het leuk om te fietsen. We rijden door de stad, die we zoals elke week met pijn in het hart achter ons laten.

Klushuis Als we in Oog in Al komen, probeert Nim het nog maar eens. 'Ik wil nie naar het klushuis mama.' Toch doen we het. We schuiven aan tafel, eten een boterhammetje, rapen de uitgespuugde kaas van de vloer voordat Kymon en Misae dat doen, vegen de smeerkaas van Nims mouwen, halen de chocopasta uit Isins haar, doen een plas op de wc met Isin, doen geen plas op de wc met Nim, doen daarna een poep op de wc met Isin, kijken geïnteresseerd naar de katten in de kattenbak (dat vinden Isin en Nim dan weer fascinerend), ruimen de tafel af, plassen nog maar eens en gaan dan naar boven om Jut en Jul in bed te leggen (duurt ook een dik kwartier). Neas mag mee terug naar beneden voor een mama-zoon-keuveltje en valt dan ook in slaap. Iets mooiers bestaat niet. En dat was alleen de ochtend nog maar. Heerlijk zijn ze. Die mamadagen.

[zogaatdat-blog]

Verhuisd

We zijn inmiddels verhuisd. Dat is een vreemde, ingrijpende onderneming, met drie kindjes, geen verhuiswagens, geen verhuizers maar alleen ik, mijn lief en mijn schoonvader. Een 'geleidelijke' verhuizing, ook nog eens. Ik kan het iedereen afraden.

Het kwam zo uit. De slaapkamers waren klaar, dus we besloten de grote spullen en de absolute must-have-basics vast te verhuizen, zodat het hele gezin ook vast over kon. Dat was in een avond en een dagje gebeurd. Kindertjes hebben er niets van gemerkt, die waren, zoals altijd, een dagje bij opa en oma. Toen ze 'thuis' kwamen, was dat dus in het zogenaamde klushuis en niet in onze geliefde oude straat. Ze vonden het prima. De kamer was mooi, hun bedjes stonden er, ze mochten met z'n tweetjes in één kamer slapen en hadden de dikste pret. Zo zie je maar, alle tips over voorbereiden, wennen en weet ik wat nog niet meer die men je aanraadt als je kleine kinderen hebt en gaat verhuizen, kunnen totaal overbodig zijn.

Gesloopt De kindertjes vonden het dus allemaal prima. Ik en mijn lief waren gesloopt. Na een avond en een dag hard werken, zaten we 's avonds stinkend, zweet gutsend en doodmoe in de rotzooi. En natuurlijk had Neas niets op met zo'n verhuizing en werd gewoon gezellig 's nachts wakker. En we waren er nog niet. De tijd vloog voorbij en het huis moest leeg, omdat er huurders in zouden komen. Dus de kindertjes weer voor een half dagje onder oma's hoede en als een speer het volledige 'oude' huis leeggetrokken. Leeg was echter niet genoeg. Het moest van boven tot onder schoongesopt worden in verband met een bezichtiging. En natuurlijk moest alles wat ingepakt was, ook weer uitgepakt worden. En helaas, helaas. Het klushuis is nog steeds een klushuis, dus we konden de rommel nergens kwijt. Dat resulteerde in een berg dozen met onuitgezochte troep op een verschrikkelijk stoffige zolder, waar niets in de originele staat vanaf komt. De rest stond opgestapeld in vestibule, gang, kelderkast, woonkamer, slaapkamer en kinderkamer. In een rap tempo hebben we elke minuut die de kindjes sliepen gebruikt om uit te pakken, op te ruimen en 'kleine' klusjes te doen (die altijd een uur of anderhalf langer duren dan je in de eerste instantie denkt).

Slaap En Isin en Nim maar slapen. En Neas komt de dag en nacht ook wel door. En wij zijn wakker. Altijd. Want Neas maakt 's nachts een hoop lawaai, huilt, heeft scheten die dwars zitten of wil een fles melk die hij niet hebben mag. Dus om half twaalf naar bed, en - met wat pech - om twee uur eruit, om vier uur eruit, om zes uur eruit en als dat laatste gebeurt, heeft 't al geen zin meer om terug naar bed te gaan. U begrijpt, die blauwe, grote geulen onder mijn ogen zitten er niet voor niets. Behalve wakker blijven moet er ook nog geklust, gewerkt, opgeruimd, uitgepakt, gehuishoud en gemoederd worden (tijdens mijn verlof wordt 'r vooral gemoederd - inmiddels meer gemodderd, maar dat terzijde - en wat minder gevaderd). 

...Dus Drie kids is een leuke, gezellige en hele flinke kluif. Drie kids van drie, bijna twee en nul is een leuke, gezellige, heel erg grote flinke kluif. Een huis kopen is hard werken. Een huis verbouwen is heel hard werken. Een huis verkopen - wat niet direct lukt - en verhuren is ook hard werken. Dus. Tenzij je ADHD hebt, zou ik het je niet aanraden. Of je moet zin hebben om je grenzen te verkennen. De 'hoever-kan-ik-gaan-met-slapeloze-nachten-nul-energie-drie-kids' grens, bijvoorbeeld. Maar goed, er komt een tijd dat we er weer bovenop komen. Over een jaar of wat. Gewoon even doorbijten. Daar wordt je hard van.

[zogaatdat-blog]

Verlof

Ik heb verlof. Vier maanden lang, dat is best een poos, zeker als je gewend bent om vier dagen per week te werken. Maar als je eenmaal thuis bent, vliegt het zo voorbij, want zeg zelf: wat is vier maanden op een mensenleven?

Ik geniet ervan. De eerste weken moest ik wel even wennen. Alle dagen thuis. Alle dagen kinderen om me heen. En alle dagen een hoop geklets, vooral peuterwijsheden, eigenwijsheden en mijn geklets dat meestal tegen de muur is gericht, want daar wordt - in ieder geval door mijn kinders - niet naar geluisterd.

Druk Die eerste weken bracht ik door met maar twee kindjes. Toen kwam Neas erbij. En ineens was ik heel erg één mama met drie kinders om me heen. Dat was druk! Zeker in het begin, als je nog heel erg moet wennen aan je nieuwe aanwinst. En dat wennen gold niet alleen voor mij, maar ook voor grote broer en zus, want hoe prachtig ze Neas ook vonden: ze hadden er wel ineens een broertje bij en moesten de aandacht ook met hem delen. Gelukkig doen ze dat laatste heel erg goed en daar ben ik dan ook erg trots op.

Ritme Dat ritme. Dat komt langzaamaan vanzelf. Neas begrijpt inmiddels dat nachten heel stil en donker zijn en dat je dan maar het beste je luiken dicht kunt doen en een poosje kunt gaan slapen. Ook 's middags heerst er hier tussen 13.00 en 15.00 een serene rust in huis en dat blijkt een prima tijdstip voor een tukje. Mooi, dat is vast iets waar we redelijk op kunnen bouwen. Verder rommelen we maar wat aan. Flesjes kunnen overal mee naar toe: naar het park, naar de speeltuin, dus daar blijven we niet altijd voor thuis, anders kunnen Isin en Nim helemaal hun energie niet kwijt. We doen het best goed met z'n viertjes. De enige die er een beetje bij inschiet, dat is mams, maar goed, dat wist ik van tevoren :-) 

Verlof... en het einde ervan Hoe langer ik verlof heb, hoe makkelijker het is om met de kinders thuis te zijn. We vinden elkaar steeds leuker (getuige de uitspraak die Isin net deed voor het slapen gaan: "mama, wij blijven altijd dikke vrienden he?"), ik wordt steeds geduldiger, kindjes worden steeds liever en we doen heel veel leuke dingen met z'n allen. Ik wordt ook steeds meer mama (hopelijk niet uiterlijk, al ga ik vaak zat als slons door het leven omdat ik gewoon geen tijd heb om me op te tutten, maar ik beloof beterschap op dat vlak). Mama in de zin van dat mijn dagen van 's ochtends vroeg (6.45 uur) tot 's avonds laat (23.30 uur) alleen maar uit kinderen bestaan. En dat dat ontzettend leuk (en dodelijk vermoeiend) is. Ik krijg alles van ze mee: heerlijke peuteruitspraken, jabbertalk, nieuwe woordjes, een stapje harder rennen, tandjes, eerste lachjes, alle poepluiers, zindelijkheid (of nét niet), tekenprogressie, artistieke uitspattingen, echte gesprekjes, frustraties (en het einde daarvan, thank god) en wat nog niet meer. Ik zie elke dag dat mijn kleine mini-mensjes groter worden. En heel eerlijk... leuk hoor, werken, maar mag het alstjeblieft een dagje minder? Want ik ga ze straks vréselijk missen :-(

[zogaatdat-blog]

Je krijgt er zóveel voor terug!

Soms zijn ze zo lief! En soms zijn ze strontvervelend. En Soms zijn ze ziek. En soms zijn ze heel gezond. Soms zijn ze gezellig en soms zijn ze einzelgangers. Maar ze zijn altijd wat. Kindertjes.

Er zijn mensen die denken dat het hebben van kindjes een suikerspin-rozig wolkje is. En mensen die hun relatie willen redden door een kindje 'te nemen'. Voor deze mensen is dit blog. Weest op uw hoede.

Roze wolk... donderwolk Bij deze aan iedereen die erover denkt zoals hierboven beschreven. Kindjes zijn heel erg leuk. Ze zijn in veel opzichten een weerspiegeling van jezelf en in een aantal dingen ook het tegenovergestelde. Dat maakt ze de beste leermeesters van je leven. Door goed naar je kindjes te kijken, kun je jezelf verbeteren. Dat is soms lastig, zo niet confronterend, maar wel heel mooi. Leren gaat nu eenmaal met vallen en opstaan.

Behalve dat ze goede leermeesters zijn, hebben ze ook altijd wat. Honderd mooie momenten, die ze overdag, maar ook vaak genoeg 's nachts beleven. Precies, als jij als uitgeputte ouder denkt bij te kunnen komen. Vergeet het, want zo werkt het niet. Slaaptekort it is, slaaptekort it will be. Daar moet je je maar in schikken, want er tegen vechten helpt niet, er boos om worden ook niet. Accepteer de wallen onder je ogen, het koffie-infuus in je arm en zoek de laatste restjes energie in je lijf op om er toch een leuke dag van te maken. 

Honderd minder mooie momenten. Die zijn er ook. Momenten dat je ze over je schouder met spartelende armen en benen een winkel uitdraagt. Momenten waarop ze gillen, waarop ze je bijten, slaan, de haren uit je hoofd trekken, stronteigenwijs zijn en het bloed onder je nagels vandaan halen. Lang leve de dagen waarop je dan in zo'n goed humeur bent, dat je er de slappe lach van krijgt. En iets minder lang leve de dagen waarop je uiteindelijk niet eens meer je kinderen, maar jezelf op de gang zet om voldoende af te koelen en een uitbrander te voorkomen.

En dan ook nog... Dan zijn er ook nog dingen die niets met het humeur, de peuterpubertijd of een slaaptekort te maken hebben. Zoals snot. Prut. Pus. Bellen, kwijl, schuimbekken, neuspeuters en oogprotjes. Het hoort er allemaal bij. Als ouder heb je standaard een pak toetenvegers in je tas, want er is áltijd iets weg te poetsen. Áltijd. Als je van schoon houdt, moet je nog maar eens overwegen of je kinders wilt, want ze hebben het ongekende talent om vieze dingen op de vreemdste plekken uit te smeren. Over uitsmeren gesproken, vergeet de zindelijkheidstraining niet. Mijn dochter doet een dappere poging. Of eigenlijk doe ik dat momenteel en zij is er onderhevig aan. Onderbroek aan, ophaalbroekje uit. Dat betekent veel plas, op alle plekken. In haar schoenen, in haar broek, op de wagenplank, in de speeltuin, op de vloer, langs haar benen. En plasjes zijn het ergste nog niet :-) 

Ouders Ouders. Ja, meervoud. Want het is het leukste, en het handigst, om het allemaal met z'n tweeën te doen. Je bent voornamelijk met de kindjes bezig. En een heel stuk minder met elkaar. Dus zie een kind niet als iets om een relatie te redden. Je moet al stevig in je schoenen staan, wil je het samen leuk houden. Want je gaat minder vaak (uit) eten, minder vaak praten, minder vaak de deur uit en de gesprekken die je voert gaan alleen nog maar over kinderen en alles wat met ze te maken heeft. Overleef je de tropenjaren met z'n tweetjes, dan komt het daarna ook best wel weer voor elkaar.  

Waarom... kinderen? Na het lezen van dit verhaal vraag je je misschien af waarom mensen kinderen maken. Dat is heel simpel. Ze zijn geweldig! Ze zijn energiek, ze zijn een stukje van jezelf, je kunt alleen maar heel veel van ze houden vanaf het eerste begin. Ze zijn bijzonder en gezellig en ze lachen en kwebbelen wat af. Ze hebben kinderlogica en dat maakt elke dag leuk. Ze vinden jou (uiteindelijk, ook al zeggen ze van niet) hun grote voorbeeld, imiteren je, willen van je leren en soms ook nog wel eens heerlijk met je kroelen. Ze plassen op de grond, gooien bekers drinken om, zijn eigenwijs, willen nooit wat jij wilt, huilen, krijsen, rennen weg als je ze aan wilt kleden, nemen al je tijd in beslag, kosten je bergen energie, tekenen met viltstift op de tafel in plaats van op papier, willen nooit eten en zelden slapen, maken rommel als jij opruimt en kunnen na een dag waar dit allemaal in zat, 's avonds in bed onweerstaanbaar lief over je wang aaien, je met grote ogen aankijken en zeggen: 'Mama, maar ik vind je wel lief hoor'. En dat is precies waarom mensen kinderen maken. Want dát krijg je ervoor terug. En dat is héél, héél erg veel.

[zogaatdat-blog]

Dagje met drie

Hoe gaat dat nou doorgaans, zo'n dagje met drie kleintjes? Het verschilt natuurlijk per keer. De ene dag gaat alles gestroomlijnd, de andere dag is het chaos. Hieronder een gemiddelde beschrijving...

Om half zeven wordt Neas wakker. Die begint na wat gegrom meteen te huilen omdat hij honger heeft en per direct een fles wil. Dit na een sessie met speentjes en zachtjes zingen vanaf een uur of vijf, omdat hij toen ook al trek had, maar nog niets mocht.

Start van de dag Om zeven uur worden ook Isin en Nima wakker. Isin begint meteen een relaas over van alles en nog wat, moet drie auto's uitzoeken en meenemen naar beneden, eist een beker drinken en installeert zichzelf op de bank, klaar voor een filmpje van Muis. Nima doet het wat rustiger aan, maar eist eveneens een bekertje sap en gaat dan naast Isin zitten. Ik loop rond met Neas op mijn arm, probeer naar de wc te gaan (mislukt vaak jammerlijk) terwijl vriend voor vier mensen boterhammen smeert. Om kwart over zeven kijken we een Muisje en eten we (meestal met veel moeite) een bam.

Aankleden Om half acht  proberen we weer af te ronden, maar dat loopt meestal een beetje uit. We gaan naar boven, Nima zit meestal binnen een seconde halverwege, Isin brult nog wat na omdat hij het er niet mee eens is dat Muis uit gaat. Daar wordt Neas ongewild van wakker, die begint ook te snikken en zo gaan we met een tranendal naar boven. Aankleden hoort binnen een paar minuten gedaan te zijn, maar omdat Nim en Isin als idioten van slaapkamer naar slaapkamer rennen en ondertussen het halve huis afbreken, duurt het ruim drie kwartier voordat iedereen er een beetje gefatsoeneerd bij loopt. Hier hebben we nog steeds geen werkende, snellere methode voor. Neas is makkelijker, die heeft gewoon zijn kleertjes nog aan en ziet eruit om door een ringetje te halen.

Spelen Dan gaan we weer naar beneden. Vriend gaat rond half negen naar zijn werk. We beginnen met het maken van een kleurplaat of een tekening. Even lekker potloden (als de kindjes in een goede bui zijn, mogen ze ook met viltstiften) en de tekeningen hangen we op aan de muur. Als ze geen zin hebben in tekenen, halen we de speelgoedmand leeg, gaan we met z'n drieën knutselen (als Neas slaapt) of bouwen grote torens met blokken. Meestal lezen we daarna nog een boekje of een Pipootje. Om half tien/kwart voor tien maak ik een fruitcocktail, zet bekertjes drinken klaar, zet allebei de kinders op pot en wc en probeer zelf een kopje koffie te drinken. Na mijn kopje koffie (hij begint vaak al te jengelen als ik het aan het zetten ben, zodoende schiet het er meestal bij in) krijgt Neas een flesje, soms spelen Isin en Nima heel lief zelf (ik zet altijd iets klaar waarvan ik weet dat het onweerstaanbaar is om mee te spelen), maar er zijn ook dagen dat ze elkaar in de haren vliegen om de kleinste wissewasjes en dan heb ik twee schreeuwende kinderen met drie kilo snot op hun gezicht door de kamer rennen. Hoe dan ook, een flesje is Neas' momentje, en dan moeten de andere twee het even zelf redden... daar sta ik niet voor op. Pas als Neas uitgedronken en geboerd is, haal ik Isin en Nima weer uit elkaar, veeg snotneuzen af, gooi uitgetrokken plukken haar in de prullenbak en droog alle traantjes weg.

Mooi weer Als het mooi weer is, gaan we lekker naar buiten (als het vies weer is, trouwens ook, want na een uur wordt je gillend gek met z'n vieren op die paar vierkante meter). Even een boodschapje halen bij AH, Etos of we wandelen even door het park. In het laatste geval stranden we vaak in de speeltuin, om duizend keer van de glijbaan te gaan of een poosje te schommelen. Ik ren heen en weer tussen schommel (duwtje voor Nim), wipkip (Isin erop, Isin eraf), glijbaan ('glijden maar Nim, er staan vier kindjes achter je...') klimrek ('Mamaaaa ik kom er niet meer af!') en kinderwagen. Neas doet een welverdiend tukje in de wagen, omdat ie dan niet zoveel last van de herrie van Isin en Nima heeft en eens ongestoord kan slapen. Na speeltuin, park of supermarkt gaan we even langs ons bakkertje Molenbeek aan de gracht, waar ik voor heerlijk brood kom, en de kindjes voor het snoepje van bakker Els. Met een beetje goede timing komen we rond half twaalf thuis.

Lunch Isin en Nima rommelen even wat aan, legen hun zandbakschoenen in de huiskamer (heb ik weer wat te doen), en dragen vaak een potje pindakaas of chocopasta naar de tafel, die ik verder dek voor de lunch. Met een beetje geluk slaapt Neas nog, maar anders mag ie in zijn wippertje bovenop te tafel als wij aanschuiven. Isin op de kruk, Nima op de bank, ik op het hoekje zodat ik er nog tien keer uit kan om alles wat ik élke dag wéér vergeet uit de keuken te halen. Nim eet meestal niets. Ik stop er een hap in, zij laat hem na een seconde of tien uit haar mond vallen (op de grond, maar daar was het toch al een zandbak, dus ach). Isin bunkert twee tot drie boterhammen en een kapje weg en laat duidelijk weten wat hij wanneer op zijn boterham wil. Hij eet de boterham, de korstjes zijn voor mij. Zo krijg ik ook mijn lunch binnen. Erg efficiënt. Daarna eet ik tijdens het afruimen op wat Nim heeft laten staan.

Plassen Na de lunch gaan we plassen. Isin eerst, Nim er met een hoop gebrul achteraan omdat ze niet op de wc wil. Als we de hele plas-sessie voltooid hebben, is het ongeveer 12.15 uur en ploffen we op de bank om boekjes voor te lezen. Na twee boekjes is het voor Nima bedtijd, die rent meteen naar boven en duikt met haar schaap in bed. Kusje, knuffie, terug naar Isin en Neas. Isin mag nog een boekje lezen met mij en daarna eentje op de iPad, zodat ik even de spullen van de lunch in de koelkast kan schuiven, flessen af kan wassen, enzovoorts. Dan lezen we het boekje samen uit en rond 13.00 uur mag Isin ook naar bed. Dat gaat de ene keer makkelijker dan de andere keer, maar meestal is hij het er toch wel mee eens en duikt met Robijntje onder z'n dekens.

Fles Nadat Isin in bed is gekropen, race ik naar beneden om een fles voor Neas te maken. Als hij nog slaapt, veeg ik meestal even de vloer schoon, stop een was in de machine, ruim de vaatwasser uit en in, poets de plee of vouw de was uit de droger op. Als Neas wakker is, is het 100% tijd voor hem. Eerst een flesje, een boertje en daarna mag hij bij mij op schoot lekker keuvelen. Tenen kietelen, liedjes zingen, we lachen wat af met z'n tweetjes. Tegen de tijd dat Isin en Nima weer wakker worden, valt Neas vaak weer in slaap. Ik zet gauw een picknick klaar (we picknicken altijd op Isins kamer met drinken en een tussendoortje) en als ik iets hoor, ga ik naar boven om meneer en mevrouw uit bed te halen. Dan is het weer tijd voor plas- en aankleedsessies, die een half uur tot drie kwartier kunnen duren. Boven spelen ze vaak nog even met een hoop speelgoed uit Isins speelbank of we stoeien met z'n drieën op de grond. Als ze het zat zijn, ik nog naar buiten wil of Neas is wakker, gaan we weer naar beneden. 

Haaibaaien 's Middags lijkt altijd het tijdstip om de boel te bashen. Keukenlades worden opengetrokken, er komt allerhande gevaarlijk gerei tevoorschijn en Isin en Nima pakken continu dingen van elkaar af, waardoor de boel nogal eens escaleert. Diplomatiek oplossen blijft het motto, maar het lijkt niets te helpen. En ja hoor, ook ik schiet wel eens een keer uit mijn slof. Meestal is na tien tot vijftien keer iets lief herhalen de koek bij mij ook op en dan krijgt er een een grote mond, of ik parkeer een van m'n peuters een minuutje op de gang, waar ie dan even rustig over z'n eigen gedrag mag nadenken. Na een half uur hebben ze eindelijk schoenen en jassen aan en kunnen we naar buiten. Als het vies weer is, of Neas moet op een onhandig tijdstip een fles, of meneer en mevrouw hebben geen zin, gaan we knutselen, tekenen, (vinger)verven (dat laatste is een blog apart) of we bouwen een groot duplokasteel. Half vijf krijgt Neas weer een fles, en daarna (of tijdens) ga ik eten koken voor ons viertjes en voor pa die wat later komt. 

Eten Eten koken kost wat moeite. Twee kinders aan het aanrecht die overal in willen roeren (heel lief, heel behulpzaam, én van de wal in de sloot) en eentje over mijn onderarm of, als ik eten af moet gieten, in de draagzak. Etenstijd is regelrecht spitsuur. Na al die moeite gaat de hele prak vaak met een simpel 'nee' de vullisbak in. Nouja, ik eet zelf wel met smaak mijn bord leeg, dus ik doe het niet voor niets. Ook vriend kan er meestal wel van genieten :-)

Filmpje Na het eten hebben niet de kindertjes, maar ik een filmpje verdiend. Zij op de bank, Neas en ik even opruimen. Dat gaat wat minder snel dan ik zou willen met één hand, maar Neas vindt het wel interessant om alle hoeken van het huis te zien en vermaakt zich best zo. Isin en Nima mogen van zes tot kwart over zes kijken, dan ga ik voorbereiden op baddertijd. Om half zeven wil ik met alledrie mijn spruiten boven zijn, gelukkig zijn ze gek op poedelen dus dat gaat meestal goed.

Bad Terwijl het bad vol loopt, kleed ik Nima uit. Die zit er als eerste in. Isin mag als tweede. Die kleed zichzelf nog steeds niet uit, alleen zijn onderbroek kan ie zelf, dus daar is ook enige assistentie vereist. Als zij fijn spetteren, leg ik een aankleedkussen op de wastafel en kleed Neas uit, die mag er dan even bij in bad. Hij gaat er ook als eerste weer uit, ik kleed hem aan en leg hem even in zijn wieg op Nima's kamer, meestal onder luid protest. Dan schrob ik Isin en Nim schoon, trek de stop eruit, geef ze hun ridder- en prinsessenbadcape om, zing 'stampen stampen op de mat'* en dans met ze in een rondje om de voeten te drogen. Daarna gaan ze meestal helemaal los, rennen luid schreeuwend achter elkaar aan en willen alles behalve pyama's aantrekken. Gelukkig heb ik daar de regel van de Poortwachter: voor de deur moet er telkens iets gebeuren met de ridder en de prinses voordat ze erdoor mogen: pyamajas aan, haren kammen, plas op de pot, bob om de kont, tanden poetsen. Omdat ze zo vaak heen en weer rennen, zijn ze vaak met tien minuten aangekleed en klaar voor een verhaaltje.

Verhaaltjes lezen  Isin en Nim mogen één verhaaltje uitkiezen om te lezen. Na het verhaaltje (dat rond 19.00 gelezen is) gaat eerst Nim naar bed (liedje zingen, kusje geven) en vervolgens leggen we Isin in bed (kriebie, kusje, liedje, heleboel gezwets op z'n peuters). Neas mag weer mee naar beneden, want die sjimpt inmiddels om zijn volgende flesje. Gelukkig nu met hulp van vader, want die komt tussen 18.45 en 19.00 uur meestal thuis.

Avond Flesje maken, flesje geven, poos keuvelen, want Neas gaat natuurlijk niet gelijk slapen, die heeft  eindelijk pa en ma voor zichzelf en blijft gerust tot 21.30 uur wakker. Eén van ons ruimt de ravage in huiskamer en keuken op. Dan wachten we met veel, veel moeite tot het eindelijk 22.30 uur is, maken we weer een flesje, en dan vallen we allemaal als een blok in slaap. Tot 3.00 uur... weer een flesje, poosje tutten tot Neas weer in zijn wieg in slaap wil vallen. 5.00 uur weer wakker, tutten, liedjes zingen, wiegen, speentje, tussen ons in in bed, en rekken tot minstens 6.30 uur. En dan mag je bovenaan verder lezen :-)

*) liedjes. Ja, ik ben er zo een... een liedjesmoeder. Ik zing bij alles liedjes, dat helpt dingen vaak leuker te maken. Zo hebben duizend-en-een zelfgemaakte liedjes;

- liedje voor de trap opklimmen - liedje voor de trap afklimmen - liedje voor de voeten drogen na het badderen - liedje voor broeken en pampers aantrekken - liedje voor Isin voor het slapen - liedje voor Nima voor het slapen - liedje voor Neas voor het slapen - liedje voor als we ergens op visite gaan - liedje over het sproojesbos (nog in de maak) - liedje voor het tandenpoetsen

Muzikaliteit wordt ze in ieder geval met de paplepel ingegoten.

PS U begrijpt... die wallen onder mijn ogen staan niet alleen voor liefde, maar ook voor het beruchte -ik heb kiddies- slaaptekort ;-)

PPS En ja, die massage die twee-wekelijks aan huis komt... die is écht nodig.

[zogaatdat-blog]

Ziek

Drie kinderen is leuk. Drie kinderen is ook een hele opgave. Zeker als ze allemaal zo klein zijn. Maar drie kinderen en ziekte, das een ramp. 

Isin is zelden ziek. Gelukkig maar. Maar soms komt er ineens een griepje opzetten, en deze week was dat het geval. Dan wil meneer niets. Alleen zitten en voor zich uitkijken, jengelen, kwarren en af en toe heel hard huilen. En dat is nou typisch een gevalletje extra aandacht, maar als je op dat moment in je eentje bent, moet je maar zien waar je die aandacht vandaan gaat halen. Want links zit Neas op je te wachten, die heeft een zere buik of moet per direct een fles melk, en rechts zit Nim, die al die huilende kerels om zich heen maar niets vindt, te weinig aandacht krijgt en dan ook in huilen uitbarst.

Gauw over Isins griepje was gelukkig gauw over. En voor mij een geluk bij ongeluk: René was ook thuis. Met z'n tweetjes kun je het toch wat beter opvangen dan in je eentje. Maar dan ben je er nog niet. Want na Isin ben ik aan de beurt. En dat dan precies op een dag die ik wel in mijn eentje moet draaien. Maar nog erger dan zieke kindjes verzorgen, is zelf ziek zijn en drie kindjes verzorgen. Vriend bleef die dag dan ook thuis, wat echt heel fijn was. Ik was godzijdank ook met een dagje weer de oude. En dan lijkt het 'gewone' leven zo makkelijk!

Nima Nima is een geval apart. Ze is doorgaans het zonnetje in ons huis. Altijd. Zelfs als je haar 's nachts wakker maakt om een poepluier te verschonen, straalt ze je tegemoet. Maar ze is ook een heel snotterig zonnetje. En dat duurt bij haar geen dag, geen twee dagen, maar rustig een week of zes. En de snottebellen gaan ook maar niet weg. Ze is er zelfs zo aan gewend dat een van haar stopwoordjes 'nottebel' is. Dat betekent toetenvegers en poetsen maar. Nu heeft Nim er sinds een dag ook nog eens een ver-schrik-ke-lijk hoestje bij en dat maakt het er allemaal niet beter op. Want ze hoest zichzelf continu wakker. Terwijl ze haar slaap zo hard nodig heeft om op te knappen. Zeker in haar geval, want van het gezonde eten moet ze het niet hebben... ('Nee!' - de meest gehoorde kreet aan tafel)

We hopen dat Neas een en ander een beetje gespaard blijft (al heeft die ook al de nodige snotneuzen te verduren gehad) en dat de hele familie vooral gezonde dagen zal kennen. 

[zogaatdat-blog]

De drie musketiers

Eén voor allen, allen voor één. Dat is een mooie slogan. In de praktijk komt het er hier op neer dat vooral het 'één voor allen' gedeelte van toepassing is. Want mams doet alles voor de drie musketiers. En de drie musketiers doen heel veel, maar dan niet voor mama.

Heerlijk. De daagjes met z'n vieren gaan goed! We fietsen ons er al een dikke maand makkelijk doorheen! Natuurlijk gaat er wel eens wat mis: bekers drinken over de vloer, Nims broek waar de poep uit puilt, Isin die iets afpakt van zijn zus, Neas die net iets te lang op een aai over z'n bol of een fles melk moet wachten, mama die net 6 uur slaaptekort heeft, maar dat mag de pret over het algemeen niet drukken.

Gezellig Ik zag, voordat Neas er was, best wel op tegen de dagen dat ik in mijn eentje voor deze drie onderdeurtjes moest zorgen. Ze zijn allemaal nog zo klein! Met kindjes van drie, bijna twee en nul jaar ben je als mams de hele dag aan het rennen, vliegen en agentje aan het spelen. En dat is dan op de momenten dat alles op rolletjes loopt, want als ze alledrie in huilen uitbarsten zou je wensen dat je jezelf in tienen kon splitsen. Gelukkig komt dat laatste weinig voor. En als er één huilt is het meestal redelijk snel weer over. Het is stiekum zelfs erg gezellig in huis met drie van die mini-spruiten! Isin is lief voor Neas (en iets minder voor zus Nim, maar die is in zijn ogen ook al een stuk groter en kan dus ook wat meer hebben aan stoeipartijen, klappen op d'r kop en vingers tussen de deur), Nim is lief voor Neas (en ook wel voor broer Isin, al kan ze heel soms kittig uit de hoek komen), en Neas is ook erg lief. Hij kan rustig op zijn kleedje liggen en een beetje naar buiten kijken, lekker tegen me aankroelen, slaapt veel en heeft af en toe last van krampjes, maar dat mag overdag geen naam hebben.

Druk Gezellig is geen synoniem voor vakantie. Want hoe leuk we het ook hebben met z'n vieren, het is nog steeds loeidruk. Ik kan het moeilijk uitleggen, het zou leuk zijn als ik de ervaring kon delen met mensen die het willen begrijpen. Soms hoor ik iemand zeggen dat ie het zo druk heeft. Want hij heeft wel twee afspraken op één dag. Of hij moet het huis nog stofzuigen. Of tanken. Of het is zo erg dat er iemand in de trein wat hard praat, een iPod aan heeft staan of een telefoongesprek zit te voeren. Dat soort dingen behoren hier tot de categorie ultieme rust. Soms lijkt het me zalig, om op die manier een dagje te mogen doorbrengen. Na twee maanden fulltime kinders om me heen, willen in de eerste plaats mijn oren wel een keer rust. Isin is nogal een praatgraag en kan 24/7 praten. Over alles. En zegt alles ook graag tien keer achter elkaar. En hard. Nim begint nu ook aardig te ratelen en houdt ervan om de boel op stelten te zetten, wat met een hoop gegil gepaard gaat. Herriefactor kwadraat. En Neas kan, als hij niet snel genoeg een knuffel of melk krijgt, ook een mooi geluid produceren en is overtuigd van het motto 'de aanhouder wint'. Herriefactor tot de derde macht. Dat valt in de categorie gemiddelde rust.  Dan hebben we de momenten dat alles mis gaat. Er moeten er twee plassen, er gaan bekers over de grond, er krijgen er een paar ruzie, er gaat 'r een op zijn snavel, er valt een pot met poep om, er liggen er drie te krijsen, er zit een hoofd tussen de deur en de post en peuterpuber roept standaard op alles 'nee' en als ik 'ja' zeg valt ie op de grond en begint te spartelen of gaat lukraak het hele huis afbreken. En dat is een kleine greep uit de voorvallen van een mamadag. Dat valt onder de noemer druk. En dat is dan ook écht druk.

De drie musketiers... en mama Goed, als mams doe ik het denk ik redelijk. Tenminste, dat hoop ik. Ik verdeel mijn 100% aandacht zo goed mogelijk over alledrie, doe iets leuks met alle kindjes, knuffel waar nodig, geef grenzen aan, wordt zo weinig mogelijk boos, probeer pedagogisch verantwoord 5000 x uit te leggen waarom je andere kinderen niet in elkaar mag rammen, knutsel mooie dingen met ze in elkaar, geef op tijd een fles, stukken fruit, bekers drinken, sleep ze mee de natuur in, laat ze kilometers lopen en kook elke dag verse groenten. En dat gaat best goed.

De drie musketiers... en mama én papa Als paps en mams doen we het ook niet verkeerd. Maar na twee maanden 'mama', lijken de kinders het maar raar te vinden als papa én mama thuis zijn. Dan worden ze baldadig. Even kijken hoever ze kunnen gaan als die grote mensen allebei thuis zijn. Raar is dat, omdat wij als ouders juist zin hebben in een grote familiedag, maar de kinders lijken daar dus vaak een beetje anders over denken. Dat zal ongetwijfeld wel weer 'een fase' zijn... want wat is dat niet bij kleine kinderen? Maar het maakt de weekenden er vaak vermoeiender op dan de doordeweekse dagen. Edoch, we maken er het beste van. Iets met het leven is een feest. En dat je die slingers zelf op moet hangen. We maken ze ook nog zelf.

En we gaan straks gewoon kijken hoe de drie musketiers het met één papa erbij doen :-) 

[zogaatdat-blog]

Peuterkaartjes

Dat Isin een nogal temperamentvol peutertje is, dat wisten we al. Meestal gaat het heel goed, maar er zijn van die dagen dat je hem het liefst tien keer achter het behang plakt. Leuk om daar af en toe eens een kaartje op te trekken.

Zo gezegd, zo gedaan. In een onbewaakt ogenblik met - echt waar! - drie tegelijk slapende kinderen (nouja, slapen, de betreffende peuter ligt nog tegen zijn knuffelbeesten te leuren) schuif ik even met het tarotdeck van Froud aan tafel.

De kaarten Allereerst de vraag waarom zijn gedrag is zoals het is. Als in heel druk, onbeheerst, oostindisch doof, maar ook lief, extreem zachtjes voor zijn babybroertje en zeer gehecht aan ritme en vastigheid. Daarop kreeg ik het antwoord in de vorm van Solus: een energie die alle kanten op kan. Het ontdekken van het eigen kunnen, op eigen benen staan, maar het tegelijkertijd moeten erkennen dat je niet alles alleen kunt en de hulp nodig hebt en ook mag accepteren van anderen (en ouders). Logisch. Klinkt als een typisch gevalletje peuterpuber.

In de tweede plaats de vraag wat paps en mams daar aan kunnen doen. Het antwoord lag voor de hand. Isin houdt ons een spiegel voor. Wat wij in hem zien, kunnen we ook bij ons zelf vinden. Goed kijken naar wie wij zijn, wat we doen, hoe we ten opzichte van hem op dingen reageren. Kijk goed naar wie je bent en hoe je bent, en zorg er voor dat het vertroebelde beeld van jezelf plaats maakt voor het ware beeld.

De derde en laatste vraag: wat moet Isin zelf doen om wat meer in balans te komen en het leven voor zichzelf en het hele gezin wat prettiger te maken? Meest logische kaart die ik kon trekken. The Old Oak. Meaning: Isin moet simpelweg opgroeien. Met tijd en leeftijd komt ervaring, rust, mededogen, wijsheid. 

Dus... Dus wachten we gewoon af hoe Isin groter groeit. Hij is opzoek naar de balans tussen 'ik' en 'wij'. Dat hoort nu eenmaal bij zijn leeftijd. En we gaan bij alles waarvan we vinden dat het niet lekker loopt, ook eens bij onszelf te rade. Hoe zijn we nou echt? Wakkeren we niet bepaalde dingen zelf aan? Kunnen we Isins boze buien op ons projecteren? En zo ja, is het dan voor ons niet eens tijd om wat relaxter en rustiger in onze schoenen te staan, en ons wat minder over dingen op te winden? Kunnen we op een rustige manier grenzen aangeven? Schieten we te vaak uit onze slof(fen)? Misschien moeten we ons 'pick your fight' lijstje nog eens doorlopen en een beetje versoepelen... wie weet maakt het deze fase er nog wat makkelijker op.

[zogaatdat-blog]

Mamanacht

Je hebt mamadagen. Maar je hebt ook mamanachten. Eigenlijk is dat laatste helemaal geen goede term. Ik zou het eerder onder familienachten moeten scharen. Vannacht was er zo een. Om een uur of tien begon zoonlief te kermen. Niet de kleine, maar de grootste. En dat was het begin van een lange, lange nacht.

Een tochtje naar boven dus. Aai. Kus. Troostje. En weer naar beneden. Tien minuten later hetzelfde verhaal. Aai. Kus. Slokje water. Beneden begint de kleinste zoon te kermen. Honger. Maar die moet nog even wachten tot ie wat mag hebben. Dus krijgt hij last van zijn buik, wat doorgaans gepaard gaat met een flinke bak herrie. Boven weer gejengel, want grote zoon vindt dat lawaai van kleine zoon 's nachts toch wat minder draaglijk dan overdag. 

Melk en kletspraat Goed, voedertijd gehaald. Melk! De kleinste haakt als een professioneel zuigmarmotje aan zijn fles vast en neemt rustig de tijd voor zijn avondmaal. Boven lijkt peuter ook weer tevreden in slaap gevallen. Totdat we naar bed gaan. Isin wil met een onsamenhangend verhaal iets duidelijk maken over snot en zielig, maar dat is - zelfs voor een inmiddels gevorderde mama - maar half te volgen. Aai. Kus. In bed stop.

Buik Een verdieping hoger begint de jongste telg te brullen. Die heeft, zoals zo vaak na een voeding, last van zijn buik. Hij is daarom niet van plan om in zijn bed in slaap te vallen. Neen, in zo'n geval lig je veel beter bij paps of mams op de arm (of buik, in Neas' geval) en val je daar uiteindelijk in slaap. Dat vaders en moeders van zo'n houding na een kwartier al compleet gesloopt zijn, daar heeft beeb natuurlijk geen weet van (wacht maar, als je zelf papa wordt...!). De kleine schreeuwerd mag op mijn buik in slaap vallen. Dat gaat meestal goed, maar vannacht had Neas om de tien minuten een snik of een spastisch aanvalletje, waardoor ik geen oog dicht deed. Tot kwart voor drie. Voedertijd.

Slaapdeprivatie Na die voeding moest meneer toch zijn wieg in. Tenminste, dat vonden vaderlief en ik. Maar Neas niet. Na een poging of tien om hem in slaap te sussen, te zingen, te aaien, te kriebelen en wat nog niet meer, besloot ik hem uit bed te halen en wederom op mijn buik te parkeren. Missie geslaagd, tenminste, voor mijn vriend, want die kon daardoor nog redelijk slapen, maar door die spastjes sliep ik niet... Om half zes 's ochtends was ik het beu en rolde ik meneertje tussen ons in in bed. Daar was hij het ook niet mee eens. Weer wakker. Weer kermen. Dus deed mams sussend, troostend en met een vinger in zijn mond een verwoede poging om hem stil te houden. Om half zeven ging het niet meer en schreed ik naar beneden om 'm een voeding te geven. Dat beloofde wat voor de rest van de dag.

Maar toch... Gek genoeg ging het best aardig. Misschien kwam het door slaaptekort, maar ik kon me niet heel druk maken om het kattekwaad van de twee oudste spruiten. Natuurlijk blijven er altijd grenzen die ze tachtig keer per dag overtreden en waar ik wel wat van zeg, maar het kwam er wat bekaaid uit. We hebben zelfs leuke dingen gedaan vandaag! Geknutseld, naar het klushuis geweest, door het park gelopen en de speeltuin onveilig gemaakt, het was al met al een leuke dag, en naarmate hij verstreek, werd ie steeds leuker. Een hele geruststelling, dat het na zo weinig rust best kan: gezellig doen. 

[zogaatdat-blog]

Daar is hij dan. Mijn grote, derde trots!

[zogaatdat-blog]

Mamadag

En daar is hij dan. De eerste échte volledige mamadag met drie kindjes van 's ochtends tot 's avonds. Vanochtend zwaaiden we vaders uit op de Nieuwegracht en daarna gingen we met z'n vieren (!!) verder naar de PSZ om Isin naar juf Esther te brengen.

Jeetje. Ik liep daar. Ik, maar dan in viervoud. Gek om daarbij stil te staan. Ik, die op mijn zestiende altijd het allerhardste riep dat ik nóóit kinderen wilde hebben. En daar stond ik dan in mijn viertjes.

PSZ Nou goed, een dagje waar een stuk PSZ voor Isin in zit, is eigenlijk nog niet eens echt een hele dag met drie kindjes. Ook al blijven we altijd veel te lang plakken op school en zijn we altijd weer wat te vroeg om Isin weer op te halen... ik ben mijn oudste kerel toch even een uurtje of twee kwijt. Edoch, na zwaaien voor het raam ging ik met Nim en Neas even richting Hema. Broodnodig, want de kinders groeien elke week uit hun kleren. Dus gauw broeken gekocht en teveel leuke shirtjes en rokjes voor Nim en daarna richting huis.

Tuttelen Thuis lekker getutteld, Nim mocht even kleuren, hangen en kusjes geven aan mij en Neas terwijl Neas een schone broek kreeg en een poosje mocht drinken, daarna Nim op de pot (weer niks, maar over zindelijkheid en Nim schrijf ik nog wel eens een ander blog) en toen was het alweer tijd om Isin op te halen. Uit de PSZ vandaan gaan we áltijd langs de bakker (ook als er drie broden in de vriezer liggen, want de kans om een snoepje te scoren bij Els laten Isin en Nim nooit, maar dan ook nooit aan hun dopneuzen voorbij gaan) en daarna met z'n allen een boterham gegeten. En wat ging het goed! Isin en Nim deden best heel zachtjes en Neas lag ongestoord te tukken in zijn wagen.

Tot zover vast de helft van de eerste fulltime mamadag. Kijken of ze vanmiddag een beetje vrolijk wakker worden :-) Ik heb nog niet echt iets op het programma staan, misschien dat we een rondje park kunnen doen, oud papier wegbrengen en desnoods een blommetje kopen om de tuin wat op te fleuren, want wat is het een trieste bende buiten. 

[zogaatdat-blog]

Bewogen nachtje/dagje

Dan wordt je wakker. Half twee 's nachts. Baby slaapt eindelijk een keer een paar uur achtereen, maar nu staat er buiten iemand herrie te maken. Vuurwerk? Wie doet dat nou op dit tijdstip! Na een paar minuten ben ik wakker. Het is iets anders. Brand. 

Als ik uit het raam kijk, zie ik voor het huis een enorme oranje gloed. Ik schrik me helemaal rot. Eerste gedachte: ons huis staat in brand. Tweede gedachte: eerste verdieping. Isin. We weten niet hoe snel we uit bed moeten komen.

Gelukkig Het blijkt al snel wat minder dramatisch te zijn. Niet ons huis, maar de bakfiets die ervoor staat, is in lichterlaaie gezet. Evengoed levensgevaarlijk, want boven de bakfiets groot een rozenstruik: momenteel een grote bos droog hout, die makkelijk vlam kan vatten. De steekvlammen die uit de bakfiets schieten, zijn flink. Gelukkig zijn een paar buren al naar buiten gerend, is de brandweer gebeld en heeft de politie de bakfiets een stuk van het huis afgezet, alvorens ze achter de daders aangingen.

Verward Daar ben je even stil van. Poos voor gespaard, en voor je neus gaat 700 euro in vlammen op. Dat doet wel even zeer. Maar het gevoel is dubbel. Want tegelijkertijd beseffen we dat het veel erger had kunnen zijn. Stel je voor dat de vlammen wel in de roos waren geslagen en het huis in de hens was gevlogen. Dus we hebben een interne tweestrijd tussen teleurstelling en blijdschap.

Politie Het is behoorlijk druk op straat. Politie, brandweer, buren, alles loopt af en aan. Uiteindelijk bleken een stel voetbalsupporters de halve binnenstad van Utrecht vernield te hebben. De politie is erachteraan gegaan en heeft ze alletwee opgepakt. Vandaag moesten we naar het bureau voor aangifte, en een hoop buurtbewoners met ons. Goed nieuws is dat ze allebei nog vastzitten. Minder goed nieuws is dat iedereen waarschijnlijk naar vergoeding kan fluiten. Maar dat laatste wachten we even af. Zuur, want onze mama-fiets was al in elkaar geprakt door een aannemer en staat al weken bij de fietsenboer en is nog lang niet klaar. En nu is onze bakfiets dus ook weg. We kunnen dus alleen nog ergens heen lopen, en dat is niet altijd handig met drie kleine kindjes. 

Day after Vandaag was een warrige dag. Paps en mams nog een beetje in de war van de afgelopen nacht (en moe!) en dat voelen kindertjes dan weer feilloos aan. Die waren dan ook een beetje van slag, druk, eigenwijs en vlogen elkaar en ons nogal eens in de haren. Neas vond dat ook maar niets, die wilde niet goed drinken en kon niet slapen. Daardoor sloeg bij hem de vermoeidheid toe en was hij huilerig. Dat nog in combinatie met een uitermate verkouden Nim die ook niet kon slapen en een Isin die riep 'dat ie het allemaal niet meer leuk vond' was het niet echt een gezellige dag... Morgen beter. Hopen we. 

[zogaatdat-blog]

Met drie kindjes

Deze week heb ik mijn kraamhulp definitief uitgezwaaid. Dat is altijd een ontzettend ellendig moment. Ik hou van kraamhulpen! Ze zijn een zekerheid in nieuwe tijden. Ze zijn een vraagbaak, ze zorgen voor een ritme, ze houden alle wassen (letterlijk) draaiende en het belangrijkste: ze zijn er gewoon!

Maar goed, na tien dagen krijg je echt niets meer... en dan moet je ze gedag zeggen. En dan sta je er ineens helemaal alleen voor. Ik dacht dat ik het wel aankon, maar schoonouders en vriend waren het daar niet helemaal mee eens. Dus kwam mijn schoonmoeder een middagje assisteren op de dag dat ik voor het eerst alleen zou zijn met drie kindertjes. Begrijp me niet verkeerd: dat was erg lief, gezellig en ook superhandig! Want drie kids, das best een hele kluif!

Druk Het is met drie kindjes - en een ritme dat nog niet helemaal is wat het zijn moet - vooral heel druk. De één wil dit, de ander wil dat, Neas moet vaak en lang drinken, maar dat begrijpen Isin en Nim natuurlijk nog niet helemaal en die blijven dan net zolang soepbatten tot ze hun zin krijgen of vliegen elkaar in de haren. En hoe ga je dat aanpakken? Eerlijk: ik heb nog geen idee. Want tot nu toe was er altijd iemand in de buurt die even een extra hand kon laten wapperen, en dat is echt heel handig!

Vrijdag Waarschijnlijk mag ik het aankomende vrijdag dan voor het eerst echt alleen proberen. Natuurlijk, ik hou m'n hart vast :-) Het is vast heel leuk, maar waarschijnlijk ook superchaotisch. Simpele dingen lijken ineens behoorlijk ingewikkeld. Wanneer voed ik Neas, zijn Isin en Nim lief, wat nou als ze ondertussen het huis afbreken? Wanneer ga ik naar de wc (ja, echt!), wat ga ik koken, is Neas dan wel lief of ligt die dan net te huilen en hoe krijg ik ze in bed?

Go with the flow Bovenstaande is het slimste denk ik. Hoofd koel houden. Huilen moet kunnen. Lachen moet kunnen. En iedereen hier moet leren dat de aandacht verdeeld moet worden. Samen maken we er wel wat van. We zijn tenslotte niet voor niets met zijn vijven in dit gezinnetje beland :-) 

[zogaatdat-blog]

Neas

Vrijdagmiddag, 13.00 uur. Voel ik wat? Hmm... ik denk het wel. Zou het kunnen dat? Ja, dit is wel wat hoor... Vrijdagmiddag, 13.10 uur. Voel ik nou weer wat? Ja... ik weet 't zeker. Mijn kleine Neas heeft bedacht dat hij er klaar voor is.

Ik ben thuis met Isin en Nim. Nim ligt net in bed en Isin zit nietsvermoedend naast me op de bank. Ondertussen hou ik in de gaten of ik elke tien minuten/elk kwartier hetzelfde gevoel heb. Ja hoor, het houdt aan. Als Isin ook een tukje doet, bel ik René. Die kan zijn eetafspraak voor die avond vast afzeggen. Na een poosje laat ik ook mijn schoonouders weten dat ze even standby moeten staan om de kindjes op te halen, mocht het doorzetten... Tegen een uur of half vier bel ik ze op om te vragen of ze Isin en Nim voor een nachtje mee willen nemen.

Logeren "Als je morgen thuis komt, dan is je kleine broertje er!" zeg ik tegen Isin. Die vindt het wel spannend allemaal! Hij mag in ieder geval bij opa en oma logeren en dat is altijd gezellig. Als ze de straat uitrijden, voel ik me moederziel alleen. René is er nog niet en ik zak op de bank. Puf puf... weer wat... nu maar wachten. Ik wordt er doodnerveus van. Gelukkig komt René snel thuis en kan ik mijn ei even kwijt! Er komt een zoon aan! Nu! Nog eentje! Hoe zal het gaan? Kan ik het nog wel? Duurt het lang? Kunnen we thuisblijven? Tijd voor afleiding!

TV kijken We besluiten voor de buis te plakken. Elke 'wee' is gemakkelijk weg te zuchten, dus we tunen in op X-Factor. Dat duurt lekker tot half elf, daarna gaan we maar eens richting zolder om in bed te kruipen en dan zien we wel verder. Ik vind het nog niet zo heftig allemaal en ook zeker nog niet nodig om de verloskundige te bellen. Als René me op een gegeven moment wel erg innig zie puffen met mijn voedingskussen in mijn armen, belt hij toch maar even naar Wendela. Die verveelt zich thuis toch en wil gelijk wel langskomen. "Niet nodig hoor" zeg ik stoer... maar als ze een half uur later binnen loopt, ben ik toch blij dat ze er is. De weeën worden nu wel weeën.

Puffen En niet zo'n beetje. Het gaat los! Blazen blazen... ik kan niet geloven dat we al ver zijn, want ik ben nog verbazingwekkend wakker. Dat was de vorige keren niet zo, toen had ik er al uren opzitten en was ik helemaal van de wereld. Als René zegt dat Wendela al kruiken aan het maken is beneden, ben ik ronduit verbaasd. Gaat het zo hard? Ineens slaat het toe. Ik kan alleen nog liggen en alles wegpuffen. Niet lang voordat het welbekende 'Kortjakje' om de minuut klinkt. Ik denk nog even bij mezelf dat dit inderdaad niet een van de leukste momenten was om te beleven, maar dat het einde dan inderdaad in zicht moet zijn. Wendela besluit de vliezen te breken. "Doen! Dan ben ik er tenminste heel snel vanaf!"

Vijf minuten En om 00.25 uur doet ze zoals beloofd. Meteen volgt er een enorm scala persweeën. Wat een opluchting! Maar het gaat zo snel! Wendela roept en tiert als de Bulstronk uit Mathilda dat ik eerst moet zuchten en dan moet persen. Met vijf minuten houdt ik mijn prachtige, kleine Neas Taran in mijn armen. Hij is er. Ik ben intens gelukkig.

Neas Taran zaterdag 26 februari 2011 00.35 uur 4000 gram 52 centimeter 

[zogaatdat-blog]

Verloskundige

Vandaag is waarschijnlijk mijn allerlaatste dagje écht verlof, voor mezelf, zonder iemand thuis. Raar idee... ik mocht natuurlijk wel naar de verloskundige, dus ik ben wel met mijn beebje bezig, maar toch...

Verloskundige Bij de verloskundige was het eigenlijk wel leuk. Geen vragen meer, maar een beetje zinspelen op wanneer meneertje gaat komen. Alles staat wel klaar, mams is klaar en, zo bleek na voelen en porren: beeb is ook klaar. Hij is nu helemaal ingedaald en gaat dus nergens meer heen, mijn lieve mannetje! Dat maakte het ineens wel heel erg realiteit... 

Zorgen Natuurlijk kijk ik uit naar het moment dat hij er is, maar tegelijkertijd steken er ook wel weer wat zorgen de kop op. Stomme zorgen, dat wel, maar die hou je niet tegen... Weet ik nog wel hoe het moet? Krijg ik hem er wel fatsoenlijk uit? Als ik maar niet halverwege naar het ziekenhuis hoef! Wanneer gaat het beginnen? Hou ik het vol? Wanneer bel ik opa en oma om de kinderen te halen of blijven ze thuis? Hoe lang gaat het duren? Waar is vriendlief als het begint? Deze molen maalt maar door... er komt echt geen einde aan. En als er geen vragen meer zijn, begint 't gewoon weer opnieuw. Waardeloos! 

Werk Ondertussen zit mijn lief naast mij allerlei werkgerelateerde dingen te regelen. Logisch, je kunt niet op de gok alles voor volgende week uit de agenda strepen. Er moet ook geld binnenkomen en misschien loop ik straks wel drie dagen over tijd. We hebben geen idee. Maar dat zorgt er wel voor dat ik me een beetje allenig voel. Niet zo bedoeld, maar ik kan het ook niet onderdrukken... "Hier heb je de kids, en je dikke buik, en je op handen zijnde bevalling, als er wat is, dan bel je maar." *slik* Dus.

Nouja, het zullen wel gierende hormonen zijn. En wat er ook gebeurt, door moeten we toch, op de ene manier of de andere, dus we zien wel hoe we alles in het vat gieten. Maar nerveus blijf ik toch. Stiekum.