So... έφτασε παλι 09 του Σεπτέμβρη
Σήμερα είναι 09/09 αλλα του 2020 ...2020? Πέρασαν κιολας 14 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο μπαμπάς μας ανακοίνωσε ότι πέθανες. Με διαφορά η χειρότερη μέρα της ζωής μου αλλά για δες,πέρασαν τα χρόνια, ενήλικη πλεον ,δεν είμαι εκεινο το μικρό κοριτσάκι που άφησες μονο .
Από τότε είχα μια τρέλα να κάνω κατασκευές και μόλις πριν λίγες μέρες εμαθα οτι εχω μια θέση στην σχολή της αρχιτεκτονικής...
Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις ,άλλοτε με καλές και άλλοτε με κακες
Εκείνη η μέρα ηταν μια κακη έκπληξη αλλα το γεγονός ότι σήμερα μετά από όλα αυτά τα χρόνια ειμαι ζωντανή με αρχές και είμαι ενα βήμα πιο κοντά στο όνειρο μου ,είναι μια καλη έκπληξη.
Αυτό λοιπόν είναι αφιερωμένο στην ηρωίδα μου, που μέχρι και τελευταία στιγμή ήταν δίπλα μας και προσπαθούσε για εμάς, στο ατομο που κάθε φορά που μου λένε ότι του μοιάζω, νιωθω λιγο παραπανω υπερήφανη.Στο ατομο που οταν αγκάλιασα για τελευταία φορά λιγο πριν την πάρει το ασθενοφόρο ειπε " Τώρα νιωθω καλυτερα "
Στην δική μου λοιπόν Rosa Vamva θα πω " άλλωστε μου χρωστάς να με μεγαλώσεις " γιατι αυτο το συναίσθημα μου έχει μείνει κυρίως και ότι " Σ'αγαπώ και μου λείπεις και αυτο είναι αρκετό δεν νομιζεις ;"
