Local Agenda 21 @talithamuusse - Tumblr Blog

21

21 jaar heb ik heel veel gekregen. Rijkdom, geluk, liefde en het leven. Zijn ambities gegroeid, werd ik steeds meer gedreven. Kleine stapjes vooruit, leren geven en nemen. Gehuild en gelachen, geschreeuwd en gezwegen. Veel gelezen, minder gerekend, naief gedaan maar zeker ook op z'n tijd geslepen. Verhalen gedeeld, op mijn hand getekend. Levenslijnen herkend, maar niet begrepen. Boos geworden, verweten, geplaagd en met opzet vergeten. Relaties opgebouwd, mijn hart toevertrouwd, geprobeerd iets te delen. Gedumpt, gestalkt, verloren of achteraf te vroeg opgegeven. Lippen gekust in armen gebeten. Passie gekent, genoten van zweten. Aangeraakt, mij overgegeven. Gediscussieerd, en bestreden, deuren dichtgeslaan en niet meegeven. Incasseren, de ervaring meenemen. Overvallen door emotie, alles willen weten. Alles willen plaatsen, doorzien wat het heeft te betekenen. Gehouden van, afscheid genomen van, maar relatief weinig geleden. Gehoopt, verlangt, God om van alles gevraagd en gebeden. Het verleden geromantiseert, ingehaald door het heden. Bekeken, van boven en naar beneden. Hakken steeds hoger gekocht, maar klein gebleven. Grote gebouwen, over marmeren vloeren, spannend doen zonder mee spelen. Naar de top willen, te zakelijk kleden. Kijken naar anderen, en schaamteloos overnemen. Proberen op te vallen, uitdagend en overdreven. Onvolwassen zijn en stampen, wanneer het niet mee zit maar tegen. Staan voor rechtvaardigheid, en het tonen van medeleven. Koppig vasthouden aan principes, soms een vloek soms een zegen. Soms verleidt, verslapt en bezweken. Gedaan, gezien, gelukkig en gezegend. Onderzocht en van mening gedaan, beslagen en gedegen. In 21 jaar heb ik veel gekregen. Nu ook gerijmd en in Moleskine beschreven.

RIO+20

Toen ik 1 jaar oud was, in 1992, werd in Rio de Janeiro de eerste duurzaamheidstop georganiseerd door de Verenigde Naties. Blijkbaar maakten sommigen zich toen al druk over de staat waarin de aarde verkeerde en de rol die wij mensen daar in speelden. Sindsdien zijn er klimaatconferenties geweest in Kopenhagen en Cancun, werd Shell aangepakt door Greenpeace, liet Al Gore in zijn film een 'Uncovenient Truth' Nederland onder water lopen en verschenen tientallen sombere rapporten over de werelwijde afname in biodiversiteit en het smeltende ijs op de polen tengevolge van een opwarmende aarde.

Aankomende woensdag zal in de Brazilliaanse hoofdstad opnieuw een duurzaamheidstop van start gaan; RIO+20. Tijdens deze bijeenkomst zullen twee onderwerpen centraal staan; een groene economie in de context van duurzame ontwikkeling en armoede bestrijding en het creëren van een internationaal framework voor duurzame ontwikkeling. De uitdaging van de top is enorm omdat ze via een groene economie zowel beoogt het milieu te beschermen als armoede terug te dringen en maatschappelijke gelijkheid te creëren.

Maar kunnen die twee doelen wel samen gaan? In theorie wel. Duurzaamheid gaat namelijk over 'de schaarste van de hulpbronnen waarmee welvaart wordt voortgebracht, zowel nu als in de toekomst'. Als je in staat bent schaarse bronnen slimmer in te zetten, dan maak je groei op een duurzame en ecologisch verantwoorde manier mogelijk. En dit is ook het argument dat velen zullen gebruiken in Rio+20; het vergroenen van de economie zorgt op de lange termijn voor meer economische groei, en meer welvaart.

In een rapport van de IAO, UNEP, IOE en IVV wordt geschat dat een 'groene economie' wereldwijd tussen de 15 en 60 miljoen extra banen kan creeeren. In het rapport 'De groene economie' van het NCDO wordt gestelt dat er met name voor ontwikkelingslanden kansen liggen in het vergroenen van hun economieën. Een groene economie pakt namelijk naast milieuproblemen ook sociale problemen aan zoals armoede, ongelijkheid en gezondheidszorg die economische groei in deze landen belemmert.

De idee om duurzame ontwikkeling te koppelen aan armoedebestrijding en een 'eerlijkere' welvaartsverdeling klinkt zo gek nog niet. Maar wie verder leest in het rapport van het NCDO treft een lijstje maatregelen aan waar veel vraagtekens bij gezet kunnen worden, zeker binnen de internationale context van RIO+20.

Zo wordt genoemd: het vergroenen van het belastingstelsel via het 'de vervuiler betaalt' principe, een nieuwe welvaartsindexering in plaats van het BNP, maatschappelijk verantwoord ondernemen en het creeeren van een markt voor ecosystem services.

Laten we beginnen met het vergroenen van het belastingstel. Hier vallen maatregelen onder zoals het 'internaliseren van de milieukosten in de prijs van producten, herstelkosten voor milieuschade en de belasting op milieuonvriendelijke stoffen'. Prima, in Nederland. Maar moeten wij hier internationale afspraken over maken omdat wij denken hiermee ontwikkelingslanden uit de armoede te halen? Behoorlijk hypocriet aangezien het Westen de voorwaarden voor de eigen economische groei altijd zelf heeft bepaald, en dat waren er op milieugebied tot voor kort nog bar weinig. Als wij overigens echt geinteresseerd zijn in de economische ontwikkeling van de rest van de wereld dan kunnen we ook maatregelen nemen om deze landen meer te laten profiteren van globalisering; door bijvoorbeeld te stoppen met het beschermen van bepaalde Europese sectoren en het vasthouden aan antidumpingsprocedures. Natuurlijk denk ik dat het vergroenen van de economie voor ontwikkelingslanden een slimme zet kan zijn om binnenlandse ecologische en sociale problemen aan te pakken die economische groei belemmeren. Maar help ze hier dan mee door te investeren in nieuwe technologieen en innovatie daar, en beperk ze vooral niet met extra wet en regelgeving afkomstig uit de internationale arena.

Het getuigt overigens ook van weinig vertrouwen in de vindingrijkheid van ontwikkelingslanden om oplossingen te vinden voor hun eigen ecologische en sociale uitdagingen. Laten we vooral niet vergeten, het zijn die landen die (mocht het klimaat echt compleet omslaan) het hardst geraakt zullen worden. De noodzaak om oplossingen te vinden is daar dus ook het grootst. En een 'sense of urgency' doet het altijd goed bij mensen om in beweging te komen. Daarnaast liggen de beste oplossingen vaak bij mensen zelf, op lokaal niveau. Ik hoor van veel mensen die lange tijd hebben gereisd en onderzoek hebben gedaan in ontwikkelingslanden dat ze verstelt staan over de briljante uitvindingen en initiatieven die mensen doen om zich een sombere sociale of ecologische sitatie op te trekken. Ik geloof daarom heel erg in het direct steunen van lokaal initiatief vanuit het westen via investeringen, kennis en kunde. Een goed voorbeeld van lokale waterprojecten in Zuid-Amerika is Cycle for Water. Of de onderwijs- en waterprojecten in Kameroen van Livebuild. Beide organisaties opgezet door jonge gedreven mensen die dicht op de projecten zitten en de problematiek in de landen kennen.

Maar terug naar de genoemde maatregelen voor een groene economie; op een nieuwe indexering voor welvaart en maatschappelijk verantwoord ondernemen (mits vanuit de 'profit' gedachte benaderd) heb ik weinig aan te merken. Aanmerkingen heb ik wel op het creëren van een markt voor ecosystem services. Voorstellen die hierbij horen zijn 'het economisch waarderen van een ecosysteem in zijn geheel' en 'hulpbronnen afzonderlijk van economische waarde voorzien'. In normale taal: het kapitaliseren van functies van de natuur, dus de capacitieit van een bos om CO2 op te slaan en van een bron om water te leveren. Door hier een prijskaartje aan te hangen kan je met een kosten baten analsye 'biodiversiteitsverlies' en 'duurzaam beheer' bijvoorbeeld tegen over elkaar zetten en afwegen.

Wat ik gevaarlijk hieraan vindt is dat de waarde van functies van de natuur afhankelijk zijn van een menselijke inschatting van de kosten en baten van behoudt, voor ons. Wij maken onszelf de enige stakeholder. Daarnaast zou het Westen juist het voortouw moeten nemen om de exploitatie van de natuur qua omvang zoveel mogelijk moeten te beperken door hulpbronnen duurzamer te (her)gebruiken. Ongeveer 3/4 van de biomassa op aarde bereikt nog niet de commerciele markt. In plaats van dit potentieel aan het lot over te laten van kosten-baten analyses, kan er beter duurzamer om worden gegaan met de 1/4 die wel wordt gebruikt, bijvoorbeeld via de principes van Cradle to Cradle en de Circulaire Economie. Waarom dit nog niet op grote schaal van ontwikkelingslanden kan worden verwacht heb ik zojuist toegelicht. Daarom is het des te belangrijker om de natuur en haar functies vooral niet te commercialiseren aangezien; de meeste overheden in ontwikkelingslanden zullen haar in de uitverkoop doen en burgers staan buiten spel want zij zijn niet eens mede-eigenaar.

Waar wel naar moet worden gestreeft in Rio+20, dat weet ik niet goed. Er zitten dan ook duidelijke flaws in mijn verhaal. Ik geloof enerzijds dat mensen in ontwikkelingslanden de oplossingen zelf in handen hebben om ecologische uitdagingen aan te gaan en ook daarmee hun economische positie te verbeteren. Natuurbehoud heeft, ook op microniveau, een economische waarde. Maar of het verstandig is om op mondiaal niveau te pleiten voor een verdere commercialisering van de natuur, daar heb ik sterke twijfels bij. Er is namelijk van een verre van level playing field tussen landen op dit terrein. Daarom ben ik ook huiverig voor teveel internationale wet en regelgeving op milieugebied die economische groei juist kan belemmeren in ontwikkelingslanden. Tegelijkertijd realiseer ik mij wel dat lokaal initatief in ontwikkelingslanden bemoeilijkt wordt doordat burgers vaak geen mede-eigenaar zijn van schaarse hulpbronnen in hun omgeving wat het maken van een sterke businesscase om er duurzaam mee om te gaan bemoeilijkt. Dit is overigens ook het geval in Nederland. Kan duurzaamheid wel van bottom up komen?

Over een paar dagen zullen we weten of de duizenden activisten en afgevaardigden bij Rio+20 iets dichter bij overeenstemming over duurzame ontwikkeling zijn gekomen. Volgens Wijnan Duyvendak, in een column op Joop.nl zal de top op niks uitlopen omdat niemand bereidt is offers te maken die de wereld kunnen redden. Onzin, als je het mij vraagt is Rio+20 is helemaal geen graadmeter voor de bereidheid om deze aardbol te redden. En het is sowieso een bizarre gedachte om te denken dat de aarde gered KAN worden op internationaal overleg. Daarmee doe je ten eerste de dagelijkse inspanningen van mensen en organisaties wereldwijd tekort die gewoon hun leven leiden of werk doen en amper een negatieve impact hebben op het milieu of er zelfs mee bezig zijn deze te verminderen. En ten tweede maak je daarmee de impact van de mens op de aardbol buitenproportioneel groot en belangrijk. De aarde, die is groot en belangrijk, wij een stuk minder

#duurzaamheid #mvo #RIO+20 #klimaat #NCDO #CO2 #top #internationaal #ontwikkelingslanden #armoede #aarde

Can art change the world?

TED prijswinnaar JR vraagt met zijn kunstproject 'Inside Out' mensen over de hele wereld om portretten van zichzelf te delen om zo de wereld een iets betere plek te maken. Mensen kunnen de portretten delen door foto's naar Inside Out te sturen. Ze krijgen de foto's terug op posterformaat, met de opdracht deze te hangen op een plek waarmee ze denken een statement te kunnen maken. Inmiddels zijn er al honderduizenden foto's opgehangen. Ook in Nederland, in Tilburg, is er een actie geweest waarbij mensen foto's van moeders in de stad ophingen. Naast het zelf ophangen van foto's zijn op meer dan 8000 plaatsen wereldwijd Photoboots gecreeerd waar mensen foto's van zichzelf kunnen laten maken. Deze foto's zijn direct zichtbaar op www.insideoutproject.net

De kunstenaar vindt dat kunst de taak heeft de wereld een stukje mooier te maken. Do you agree?

MVO bij InAxtion

Sinds een paar maanden ondersteun ik InAxtion Uitzendgroep op het gebied van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Een droomklusje voor mij omdat ik nu leer hoe je MVO toepast in een bedrijf. Bij MVO Nederland heb ik al veel goede voorbeelden gezien van voornamelijk grote bedrijven die koploper zijn wat MVO betreft. Toch ervaar ik nu dat 'maatschappelijk verantwoord ondernemen' een stuk moeilijker is dan het lijkt.

InAxtion is een uitzendbureau voor technisch personeel. Het bedrijf biedt opdrachtgevers een breed palent aan arbeidskrachten aan op het gebied van Elektro & Instrumentatie en Werktuigbouw. De markten waarin InAxtion actief is zijn de Petrochemische installaties, industriële installaties, Krachtcentrales, Offshore, Scheepsbouw en Utiliteitsbouw. De uitzendbranche is een tak waar ik geen ervaring in heb. Ook heb ik nog nooit een MVO beleid geformuleerd voor een bedrijf. Daarom vind ik het extra bijzonder dat InAxtion mij de opdracht heeft durven geven een MVO beleid voor ze te ontwikkelen.

Een MVO beleid ontwikkelen. Waar moet je mee beginnen? De eerst weken heb ik mij verdiept in het bedrijf; wat doen ze, waar staan ze voor, wat is hun positie in de sector enzovoorts. Vervolgens ben ik gaan onderzoeken wat de belangrijkste MVO thema's zijn voor een bedrijf als InAxtion. Dit noem je ook wel het bepalen van de Material Issues. Material Issues zijn die 'onderwerpen' waar je als bedrijf met jou bedrijfsprocessen de meeste impact op hebt. Voor grote multinationals zijn deze onderwerpen vrij duidelijk te herkennen.

Shell kan bijvoorbeeld niet om de enorme CO2 uitstoot heen die al haar belangrijkste bedrijfsactiviteiten (productie, raffinage, elektriciteitsopwekking, chemie) veroorzaken. Omdat Shell in de hele keten opereert is ze daarbij ook de verkoper van vervuilende eindproducten (benzine en diesel) aan eindgebruikers (consumenten). Mede door snelle ontwikkelingen in de energiesector en stijgende olieprijzen probeert Shell de laatste jaren na te denken hoe haar bedrijfsactiviteiten zijn te plaatsen binnen deze 'duurzame ontwikkeling'. Material Issues voor Shell zijn dan ook CO2 opslag, energie-efficientie en alternatieve energiebronnen. Dat op strategisch niveau wordt nagedacht over de impact en verantwoordelijkheid van Shell betekent overigens niet dat dit het huidige reilen en zeilen van de oligigant daadwerkelijk beïnvloedt.

Terug naar InAxtion. Het bepalen van de 'material issues' is ook voor kleinere bedrijven belangrijk omdat je daarmee verantwoordt op welke terreinen je wel en niet inspanningen gaat leveren om 'duurzamer' of 'verantwoorder' te ondernemen. Door hier over te communiceren geef je anderen de mogelijkheid het bedrijf ook op deze keuzes te beoordelen. De vraag die ik in het geval van InAxtion moest stellen was; Wat zijn de onderwerpen waarop een uitzendbureau van technisch personeel echt een impact kan hebben met betrekking tot MVO en om welke bedrijfsprocessen gaat het dan?

Na een gesprek met de directie, professor Karen Maas gespecialiseerd in Impact Measurement en het bestuderen van de ISO 26000 kwam ik voor het uitzendbureau op de volgende onderwerpen: Mobiliteit, Goed Werkgeverschap & Energie. De medewerkers van InAxtion Uitzendgroep kunnen via InAxtion Wheels, een BV die onder de uitzendgroep valt, een auto te leen krijgen om naar werk te gaan. Met 700 uitzendkrachten die dagelijks van en naar werk rijden zou je kunnen spreken van een kleine impact op het milieu door mobiliteit. Kleine is vetgedrukt om het een vervuiling gaat die compleet in het niet valt bij die van productiebedrijven.

Goed Werkgeverschap is daarom ook in mijn optiek een belangrijker onderwerp voor een uitzendbureau. Het unieke is dat de uitzendkrachten op de loonlijst staan bij InAxtion, en dus gewoon medewerker zijn. Goed Werkgeverschap gaat over de wijze waarop je met je personeel omgaat in het bedrijf. Bij een bedrijf als InAxtion dat zich moet onderscheiden in de wijze waarop ze arbeid aanbiedt gaat het dan met name over onderwerpen als Veiligheid,Training en Opleidingen, Flexibiliteit, Ziekteverzuim, Arbeidsvoorwaarden maar ook Arbeidsparticipatie en Diversiteit. Goed met je werkgevers omgaan klinkt heel logisch maar is een onderwerp dat in de praktijk lastiger is dan het lijkt. Als concurrenten goedkopere arbeid kunnen aanbieden omdat ze mensen uit Oost-Europa inzetten die geen Nederlands kunnen, wat doe je dan? Of als het personeel liever meer netto geld willen zien in plaats van betere pensioenvoorwaarden? En laat je oudere uitzendkrachten ook doorstromen naar een fase 4 contract als dat in het geval van arbeidsongeschiktheid betekent dat je als werkgever lang kan doorbetalen?

Energie gaat over het energieverbruik in de vestigingen van InAxtion. Dit is wederom een onderwerp wat naar mijn inziens voor een uitzendbureau niet super belangrijk is. Toch worden inspanningen op dit terrein steeds meer verwacht, onder andere door de introductie van de CO2 prestatieladder van ProRail. Met dit instrument beoordeelt ProRail leveranciers op hun' CO2 footprint'. Aangezien ProRail een grote opdrachtgever is zijn in de bouwsector steeds meer bedrijven de CO2 prestatieladder aan het gebruiken om zo een gunningvoordeel te verkrijgen bij aanbestedingen. Ook InAxtion wordt door opdrachtgevers gevraagd naar hun CO2 verbruik. Daarom zal de komende maand ook mijn aandacht liggen bij het onderwerp Energie, terwijl ik eigenlijk vind dat het lang niet zo belangrijk is voor een uitzendbureau als Goed Werkgeverschap. Hoe ik aan de slag ga met het instrument de CO2 prestatieladder zal ik in een volgende blog behandelen.