bir takım kahvaltısal sorunlar
hangi şehirden geldiğim önemsizce beni yaz kış fark etmeksizin sabah aştiden alırdın, sonra kahvaltı için beni beşevler metrosunun orada bir kafeye götürürdün ya baba. ben orayı senden öğrendiğimden beri ben orada senin sayende çok anı biriktirmiştim. en sevdiklerim seninle olanlardı. bu haftasonu annemle gidelim istemiştim, kafenin kapandığını öğrendim. bu büyük bir yağmur bulutu oluşturdu göğsümde. dokunsalar yağacak. elimden senden bir parça daha kayıp bin parçaya bölünmüş gibi kırık ruhumun sana baba diyen yanları. güzel günlerdi, içimdeki çocuğun dahi elini tuttuğun zamanlardı.
keşkeleri sevmem pek de kullanmam bilirsin, ama şuan en büyük keşkem en imkansızı olan yanımda olabilmen. en son kimle gittiğimi hatırlamıyorum oraya, ama keşke senle bir kere daha orada kahvaltı yapabilsek. tekrar sadece baba kız olabilsek.














